City Spits

Check this out! PLAN B project!

2010-10-19T16:21:00.004+03:00

Welcome to PLAN B

A Greek’s unpretentious ode to Capitalism

2010-04-28T12:05:00.003+03:00

I have no money.

I never did.

You just assumed them.

And I agreed.

I am not ancient.

I am a child.

You know my history

and it is wild

I never lied

I played along

My hands are tied

Where I belong

You can accuse me

Of having fun

But please excuse me

It’s from the sun

And for my sunny

disposition

I have to suffer

malnutrition?

I beg of you

Don’t let me grow

Cause when I do

I will then know

I am a slave

On summer leave

And to my chain

I will believe

Your subtle violence

I will then feel

And hope to die

Before I kill.

D. D.

Σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής: Project PLAN B

2010-04-12T16:51:00.006+03:00

Το Σεμινάριο:

Creative Writing Κύκλος δεύτερος

Project PLAN B

Οδηγός: Δανάη Δάσκα

10 συναντήσεις

6 μαθημάτων

4 παραγωγής

+ Ατομικές συναντήσεις για Feedback σε ενδεχόμενο προσωπικό έργο

Τα μαθήματα θα γίνονται κάθε Τετάρτη 8.30 στον πολυχώρο της So7 που βρίσκεται δίπλα στον σταθμό του τρένου Περισσός, στην οδό Σινοπούλου 32.

Δηλώσεις συμμετοχής πρέπει να στείλετε μέχρι την Δευτέρα 26 Απριλίου.

Στο σεμινάριο αυτό μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή νέοι συγγραφείς που είτε έχουν εκδώσει έργα τους είτε όχι. Για να δηλώσετε συμμετοχή θα πρέπει να στείλετε ένα δείγμα γραφής στο danaed@gmail.com.

Θα επικεντρωθούμε στο διήγημα, στο λεγόμενο flash writing, στο παραμύθι και σε εναλλακτικούς τρόπους και «τόπους» λογοτεχνίας με τελικό στόχο την υλοποίηση του συλλογικού έργου Project Plan B.

Workshop

Courses: Πλοκή, Διάλογος, Διήγημα, Συλλογές, Tag Poetry, Παραμύθι, Writing on the wall

Tools: Blogging, Spreading Ideas, Teasers, Viral.

Producing: DIY projects, Low Budget Solutions, Breaking the law.

Λίγα λόγια για την οδηγό Δάσκα Δανάη: Η Δανάη Δάσκα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Αφού τελείωσε την Φιλοσοφική Αθηνών έκανε μεταπτυχιακό στην Αγγλόφωνη Λογοτεχνία και Δημιουργική Γραφή στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Έχει εργαστεί ως κειμενογράφος, υπεύθυνη δικαιωμάτων στις Εκδόσεις Μεταίχμιο, αξιολογήτρια ξένων και ελληνικών πρωτότυπων έργων, μεταφράστρια παιδικών βιβλίων και ως αρθρογράφος στα περιοδικά Καλειδοσκόπιο, Centro, Batterie και Velvet. Έχει εκδόσει ποιήματα και διηγήματα σε συλλογές στην Σκωτία.

Το Project:

PLAN B

Storytellers Defend Truth.

H υπεράσπιση της ζωής γίνεται μέσα από την αφήγησή της.

Η πραγματικότητα είναι πιο διχασμένη από ποτέ. Η συλλογικότητα έχει χάσει την μοναδικότητά της και οι μονάδες δεν συλλογίζονται. Οι ειδήσεις δεν καταφέρνουν να αντέξουν την πολυπλοκότητα των θεμάτων. Εμείς σαν κοινό των πληροφοριών βιαζόμαστε να πάρουμε αποφάσεις και θέσεις και δεν παίρνουμε τελικά ποτέ θέση βάσει των αποφάσεών μας. Χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της Ελλάδας, της Αθήνας, της γενιάς μας που ούτε να κλέψει μπορεί ούτε να δουλέψει, που για άλλη πραγματικότητα εκπαιδεύτηκε, σε άλλη ζει και για άλλη χρεώνεται στρεφόμαστε στην δύναμη της λογοτεχνίας για να υπερασπιστούμε την πραγματικότητά μας. Μέσα από σύντομες, σχεδόν φωτογραφικές ιστορίες, ποιήματα, παραμύθια και μονολόγους θα προσπαθήσουμε να πούμε την εκδοχή μας, τα βιώματά μας και την ζωή μας.

Η αντίδραση πρέπει να χρησιμοποιήσει την φαντασία για να διατυπώσει καινούριο λόγο. Δεν θέλουμε να δώσουμε απάντηση, ούτε επιχειρήματα. Η υπεράσπιση της ζωής γίνεται μέσα από την αφήγησή της. Ό,τι κάνουμε, απολαμβάνουμε, μισούμε και αλλάζουμε ανήκει σε αυτόν τον κόσμο που προσπαθούμε να εξηγήσουμε. Γι’ αυτό κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή της ζωής μας σε αυτή την πόλη, σε αυτή την χώρα, σε αυτόν τον χρόνο είναι η μόνη αληθινή καταγραφή της πραγματικότητας ακόμα κι αν είναι καθαρή μυθοπλασία. Ο μύθος λέει ακόμα την αλήθεια, ο στίχος λέει ακόμα την αλήθεια. Αυτό λοιπόν είναι το PLAN B. Ένας άλλος τρόπος να λέμε και να ακούμε την πραγματικότητα.

Στόχος:

Γράφουμε κείμενα για την ζωή μας στην Ελλάδα, την πραγματικότητα όπως την ζούμε, την παραφωνία μας, την διαφωνία μας αλλά και την ομολογία μας. Τα κείμενα πρέπει να είναι λογοτεχνικά, σύντομα και να λειτουργούν σαν ψηφίδες που σχηματίζουν μια μεγαλύτερη εικόνα. Και επουδενί δεν θα είναι μονόλογοι καταγγελίας ή προσωπικές απόψεις. Θέλουμε ιστορίες, μύθους, συμβολισμούς. Στη συνέχεια θα δημιουργηθεί μια σειρά video με αγγλικούς υπότιτλους όπου οι αφηγητές θα διαβάσουν το κείμενό τους και θα «υπερασπιστούν» την πραγματικότητά τους. Τα βίντεο αυτά θα συγκεντρωθούν σε ένα site/blog και θα κυκλοφορήσουν μέσω του διαδικτύου σε όλο τον κόσμο.

Στόχος είναι αυτό να επεκταθεί και στο εξωτερικό και να γίνει ένας τρόπος να μαθαίνουμε την «αλήθεια» κάθε τόπου.

Edinburgh calling

2010-04-04T23:41:00.004+03:00

Τόπος: Home
Χρόνος: Αναμνηστικός Soundtrack:Sparklehorse/PJ Eyepennies http://www.youtube.com/watch?v=WfPUyeXLfy8

Τα κλαδιά των δέντρων που περιγράφουν το μονοπάτι που διασχίζει τα Meadows το βράδυ παίρνουν μία χάλκινη απόχρωση από την αντανάκλαση του φωτός στους τοίχους του Πανεπιστημίου. Τη χάλκινη αυτή απόχρωση κατάφερε να χτυπήσει με την κυνηγετική του κάμερα ο όμορφος Will ένα βράδυ που γυρίζαμε σπίτι. Περπατούσαμε γρήγορα και βλέπαμε τις αναπνοές μας όταν -όπως συνηθίζω όταν είμαι καλά- σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά και την είδα. Του είπα ότι πολύ μου αρέσει και τότε την είδε κι αυτός. Του είπα ότι την θέλω και τότε την ήθελε κι αυτός. Έβγαλε την κάμερα από το σακίδιό του και ξάπλωσε στην άσφαλτο. Ξάπλωσα κι εγώ. Και ψάχναμε στριφογυρίζοντας να βρούμε το αδύνατο σημείο της. Την χτύπησε πάνω από δέκα φορές χωρίς φλας για να μην πονέσει. Στήριζε την κάμερα στο κούτελό του και κρατούσε την αναπνοή του για να μην κουνηθεί καθόλου. Η πλάτη μου είχε παγώσει αλλά δεν έτρεμα για να πάρω κι εγώ μέρος στην ευθύβολη λήψη. Άκουγα το κλικ της σκανδάλης πολλά δευτερόλεπτα πριν τον κρότο του φακού. Σε κάποια από τις λήψεις το πάρκο μας πήρε χαμπάρι κι άρχισε να φυσά. Σηκωθήκαμε κι αρχίσαμε να τρέχουμε. Όταν φτάσαμε στον Lothian Rd ξαναμιλήσαμε. Είπε: well here’s something no tourist would ever stand next to and say cheese.
Δ.Δ. (photo by Will Brady)

Φαινόμενα

2010-03-23T16:16:00.009+02:00

1) Είδαμε τα Λιοντάρια των Μαυρογεωργίου και Γάκη και ενθουσιαστήκαμε! Ειδικά στο σημείο που οι μαϊμούδες του ζωολογικού κήπου της Βαγδάτης φωνάζουν το σύνθημα στο κοινό, Μας χωρίζει μόνο ένα αμινοξύ!

2) Αυτό το Σαββατόβραδο (27/3) στις 8.30 θα καούν όλα τα ρεσώ!

Δικό σας: http://www.youtube.com/watch?v=_Z4tE9cmh30

3) Και για να πάρω θέση στη κρίση της χώρας, νομίζω ότι για πρώτη φορά στα φροϋδικά χρόνια της γενιάς μας μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι για όλα αυτά που μας συμβαίνουν φταίνε οι γονείς μας.

4)Όχι δεν θα αναφερθώ στην Τζούλια. Όπως επίσης δεν σκέφτομαι έναν ελέφαντα.

Πραγματικότητα (or an ode to David Lynch)

2010-03-01T19:58:00.009+02:00

Τόπος: Εδώ
Χρόνος: Προχτές
Soundtrack: Cocorosie Terrible Angels

http://www.youtube.com/watch?v=rRQZMreM5Qs

Είχα πιει λίγο παραπάνω, ή λίγο λιγότερο. Περπατούσα και κοιτούσα τα παπούτσια μου. Όταν φοράω τακούνια ο ήχος των βημάτων μου με υπνωτίζει. Κι αυτά τα παπούτσια είχαν πεταλούδες επάνω τους. Έφτασα στη σκάλα και άρχισα να την ανεβαίνω χωρίς να σηκώσω το βλέμμα μου από τις πεταλούδες. Από κάπου ερχόταν ένα τραγούδι που οι στίχοι του έλεγαν για ένα μωρό που πρέπει να κουνηθεί. Τώρα που το θυμάμαι δεν σήκωσα ποτέ το βλέμμα μου. Απλά αυτός μπήκε στο οπτικό μου πεδίο όταν ανέβηκα άλλα δυο σκαλοπάτια. Ήτανε ξανθός, βόρειος ξανθός, σαν βίκινγκ ή τουρίστας στην Κω. Με μούσια και μαλλιά. Και κόκκινα μάγουλα. Και κοιμότανε μπροστά στην πόρτα της πολυκατοικίας. Φορούσε ένα άσπρο φούτερ από αυτά που τα στολίζει η μάρκα τους. Το ένα του πόδι ήταν τυλιγμένο με σακούλες σούπερ μάρκετ. Τον ξύπνησα. Του χαμογέλασα και του μίλησα στα αγγλικά. Sorry to wake you. Του έδειξα την πόρτα, πάντα χαμογελώντας, ζητώντας του να κάνει πιο κει να μπω. Εκείνος σηκώθηκε. Πολύ ψηλός. Και κόλλησε την πλάτη του στον τοίχο για να έχω όλο τον χώρο. You should go underneath. Go down where there is no light. Down. Και του έδειξα την φωλιά που σχηματίζει η σκάλα από κάτω της. Μπήκα μέσα και κλείδωσα την πόρτα. Κάλεσα το ασανσέρ και ξαναγύρισα. Είχε ξαπλώσει. Go down please. Θα σε δούνε εδώ. Έβγαλε το χέρι του από την αγκαλιά του κι έπιασε την πεταλούδα. Την περιέγραψε με το δάχτυλό του και κοιμήθηκε.
Δ.Δ.

Απαρηγόρητη

2010-02-05T22:15:00.004+02:00

Τόπος: Αμερικής και Πανεπιστημίου

Χρόνος: Αργά

Soundtrack: It raineth every day, Twelfth Night. Feste’s song

http://www.youtube.com/watch?v=ZVSLVSPeinE&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=q910HEkDOmE&feature=related

Βρισκόμαστε στην οδό Αμερικής. Έξω από ένα θέατρο, μια κοπέλα κάθεται σε παγωμένο μάρμαρο και κλαίει. Προσπαθεί να το συγκρατήσει, να μαζευτεί σε βούρκωμα, να καπνίσει. Δεν τα καταφέρνει. Πνίγεται στο λυγμό και στο σάλιο της. Κλαίει συνειδητά, δηλαδή ούτε από πόνο ούτε από συγκίνηση. Είναι αυτό το άλλο κλάμα που βγαίνει σαν πρόταση, που κάτι περιγράφει. Και δεν σταματά μέχρι να ολοκληρώσει κάποιο νόημα. Και γίνεται ανάμεσα σε άλλες κινήσεις. Χαιρετάει τον κόσμο και κλαίει. Φοράει το σκουφί της και κλαίει. Χαμογελάει στους φίλους της και κλαίει. Πίνει ουίσκι σε πλαστικό ποτήρι και κλαίει. Δεν αποσύρεται. Δεν αντιστέκεται. Σαν αιτιατό που ξέχασε το αίτιό του. Σαν ένα ρήμα που χάνει το υποκείμενο του. Και ζει σε αιώνιο ενεστώτα. Κλαίει, όπως λέμε βρέχει.

Δ.Δ.

Φαινόμενα

2010-01-28T12:18:00.001+02:00

Ξεκινάει σήμερα το 8^ο Greek Cult Festival στο Gagarin. Πλάκα έχει αλλά αν δείτε το τρέιλερ ίσως και να καλυφθείτε. http://www.youtube.com/watch?v=Q1vlEna2sEw
Κάθε φορά που μπαίνω στο in.gr στην στήλη Επιστήμη-Τεχνολογία πετυχαίνω τους πιο αστείους και ευρηματικούς τίτλους ειδήσεων. Π.χ.:
Κολοβακτηρίδιο που παράγει καύσιμα υπόσχεται ενεργειακή επανάσταση. Διαβάστε το.
Κυκλοφορούν χιλιάδες φωτορεπορτάζ από κάθε μεγάλη εφημερίδα ή πρακτορείο που αποτυπώνουν την καταστροφή στην Αϊτή. Είναι λίγο τρομακτικό το πόσες γκαλερί μπορεί να γεμίσει η συντέλεια.
Η Χιονάτη το προηγούμενο Σάββατο ξαναέφαγε το μήλο σε ένα μάθημα για τις αφηγηματικές φωνές. Η Μητριά έχει μάρτυρες που επιβεβαιώνουν το άλλοθί της, ο Καθρέφτης ήταν απασχολημένος με την καινούρια ρυτίδα μιας δούκισσας, ο συναχωμένος νάνος αποδίδει το κακό στη νέα γρίπη, ο γκρινιάρης νάνος διαμαρτύρεται για τις συνθήκες κράτησης των υπόπτων και ο σοφός νάνος πιστεύει ότι υπάρχει λογική εξήγηση κι ότι μάλλον ήταν ατύχημα. Η ίδια η Χιονάτη από το υπερπέραν ορκίστηκε ότι αν ποτέ γίνει καλά θα αγωνιστεί για να αποδείξει ότι η ομορφιά δεν είναι ντροπή. (Well done kids!)

Σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής So7

2010-01-14T13:56:00.002+02:00

H ομάδα θεαμάτων So7 εγκαινιάζει το καινούριο της σπίτι με μια σειρά σεμιναρίων σύγχρονου χορού, κίνησης ηθοποιών και δημιουργικής γραφής! Για εσάς που ίσως σας ενδιαφέρει το τελευταίο:

Δημιουργική Γραφή
Πρώτος κύκλος: Words words words

Οι λέξεις ανήκουν σε όλους μας. Σε αυτές ανήκει ο κόσμος όπως τον καταλαβαίνουμε. Ακόμα κι αν δεν τις διατυπώνουμε ο ανθρώπινος εγκέφαλος κατακερματίζει τον κόσμο σε έννοιες, ορισμούς, περιγραφές και αξιολογικές κρίσεις. Αυτό δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι το πέρασμα από την σκέψη στο λόγο, τον λόγο στην γραφή και την γραφή στην δημιουργική γραφή είναι σχεδόν αυτόματο. Στον πρώτο αυτό κύκλο θα κάνουμε το τελευταίο κομμάτι αυτής της διαδρομής και θα δούμε τι τον χαράζει και πως διασχίζεται. Οδηγός: Δ.Δ. (Δανάη Δάσκα)

Tools: Παρουσία, χαρτί και στυλό
PC: 12 στιγμές

8 Συναντήσεις με τον χρόνο, τα αφηγηματικά πρόσωπα, τους χαρακτήρες, την γένεση, το ύφος, τον ρυθμό, τον διάλογο, την πλοκή και την κρίση. Guest stars: Όμηρος, Woody Allen, Borges, Leonard Cohen, Beckett, Monty Pythons, Αριστοφάνης, Harry Potter, Hitchcock, Κική Δημουλά and many more.

Πρώτη συνάντηση γνωριμίας: 17/1 στις 6 ώρα το απόγευμα. Για πληροφορίες για τον τόπο και το περιεχόμενο του σεμιναρίου στείλτε email με την ένδειξη-subject So7 Creative Writing στο danaed@gmail.com.

May the force be with you.

Εξωτικές Αγάπες

2010-01-12T14:30:00.004+02:00

Τόπος: Λεμεσός. Μόλος.

Χρόνος: Κυριακή πρωί

http://www.youtube.com/watch?v=Z32SCbI4dNU

Μια Κυριακή πρωί που περίμενα υπομονετικά μες το ψοφόκρυο μια φίλη μου που με είχε στήσει ήδη είκοσι λεπτά και έβριζα τον εαυτό μου που της είπα να περάσει να με πάρει από το συγκεκριμένο σημείο γιατί βαριόμουν να οδηγώ, πρόσεξα ότι δίπλα μου στη στάση τη διακοσμητική καθώς δεν περνά ποτέ λεωφορείο καθόταν μια γυναίκα γύρω στα 35 ασιατικής καταγωγής η οποία προσπαθούσε να ξεκολλήσει από δίπλα της ένα παππού ο οποίος της μουρμουρούσε προστυχόλογα στο αυτί και έδειχνε τόσο ενοχλημένη που όταν σηκώθηκε και πήγε πίσω από τη στάση για να προστατευτεί όπως κατάλαβα από τις ορέξεις του παππού την ακολούθησα με γυναικεία αλληλεγγύη και την ελπίδα ότι η παρουσία ενός ακόμα ατόμου θα τον εμπόδιζε να της επιτεθεί μέρα μεσημέρι σε κεντρικό σημείο της πόλης και πράγματι αυτό συνέβηκε γιατί όταν ο παππούς έμεινε μακριά η γυναίκα επέστρεψε στη στάση κι εγώ την ακολούθησα έτοιμη να σχολιάσω ότι οι παππούδες κατάντησαν αηδία με τις άσεμνες προτάσεις προς τις οικιακές τους βοηθούς αλλά αυτή δεν έδειχνε να έχει διάθεση για κουβέντες έτσι σιώπησα μέχρι που ξανάρθε ο παππούς και πάλι άρχισε κάτι να της μουρμουρίζει στο αυτί και τότε αυτή σηκώθηκε και άρχισε να απομακρύνετε και σηκώθηκα κι εγώ έτοιμη να ουρλιάξω για βοήθεια αν έβλεπα κάτι περίεργο αλλά την είδα να του μιλάει με έντονο ύφος και ακολούθως να τον αφήνει να προχωρά μπροστά και να τον ακολουθεί προς τις δημόσιες τουαλέτες…

Ουφ!

crouchy smurf

Δεκάδες

2009-12-30T13:30:00.003+02:00

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή δημιουργούνται δεκάδες που συνοψίζουν τα έτη. Και φέτος ειδικά υπάρχουν δεκάδες που συνοψίζουν την δεκαετία σε δέκα καλύτερα, δέκα χειρότερα, δέκα τόπους, δέκα έργα τέχνης, δέκα λάθη, δέκα στιγμές και δέκα ανθρώπους. Δεν ξέρω γιατί είναι δέκα. Ίσως μέχρι εκεί ξέρουμε σίγουρα όλοι να μετράμε. Το πόρισμα του τύπου είναι ότι τα 00’s ήταν από τις χειρότερες δεκαετίες της ανθρωπότητας και της Ελλάδας ακόμα περισσότερο. Μάλλον έχουν δίκιο. Για αντίδραση το cityspits έφτιαξε την δική του δεκάδα των όμορφων στιγμών της πόλης που το φιλοξενεί, όπως τις έζησε το ίδιο ή του τις αφηγήθηκαν οι κάτοικοί της.

1. Ο Φιλήμονας βγήκε έντρομος από τους Χάρτες στις 11 το βράδυ μιας άνοιξης για να δει δέκα μαλλιάδες να ανοίγουν με μπαλτάδες την άσφαλτο του πάρκινγκ επί της Χαριλάου Τρικούπη και να φυτεύουν το πρώτο θαμνάκι του Πάρκου των Εξαρχείων.

2. Η Ελεάννα βγαίνοντας από το μετρό βρήκε νεαρή κοπέλα πρόθυμη να δεχτεί το ενιαίο εισιτήριό της, διάρκειας μιας ώρας χωρίς να την κοιτάξει σαν να μοιράζει ναρκωτικά.

3. Η Φροσύνη πήρε από γκρεμισμένο κτήριο του Μεταξουργείου την ελληνογαλλική φωτεινή ταμπέλα Οτέλ Λουβρ και ο Δημήτρης την τοποθέτησε στην ταράτσα της πολυκατοικίας τους αλλάζοντας το ξενοδοχειακό τοπίο των Ιλισίων. Όσοι βρίσκονται ψηλά βλέπουν πλέον το τρίγωνο Hilton-Divani Caravel-Οτέλ Λουβρ.

4. Η Δανάη ένα μαύρο καλοκαίρι είδε σε τουαλέτα μπαρ αυτοκόλλητο που έλεγε: Ο γάμος είναι το εισιτήριο για την κοινωνία των συμβιβασμών με την υπογραφή greek gays against gay marriage.

5. Στο φανάρι του Χίλτον εμφανίστηκαν διασκεδαστές ζογκλέρ. Σε μια μαγική στιγμή συνύπαρξης και συνεργασίας Πακιστανός των Φαναριών χρησιμοποίησε για να πείσει τον οδηγό Κώστα το επιχείρημα: Καθαρίσω βλέπει καλύτερα τσίρκο.

6. Σε σχολείο προσφύγων στην Σολωμού Αφγανοί μαθητές κλήθηκαν να διαλέξουν ένα ρήμα ενεργητικής και ένα ρήμα παθητικής φωνής. Απάντησαν Φταίω και Φαντάζομαι.

7. Στο Μοναστηράκι περιπλανώμενος Ιταλός μουσικός είπε στον καθολικό ιρλανδό Φρανκ: I play good Satan music, you buy me drink, ok?

8. Ο Κυριάκος με αφορμή την υποψηφιότητα μεγάλου έλληνα οινοποιού δημιούργησε το σύνθημα: μερλό μερλό για όλο τον λαό!

9. Ο Αλέξανδρος μαζί με έναν φίλο του στόλισαν με πολύχρωμα φωτάκια ξεχειλισμένο κάδο σκουπιδιών στον Περισσό. Η γειτονιά καταχειροκρότησε το καλλιτεχνικό δρώμενο και φρόντισε κάθε νέα σακούλα να ενταχθεί ομαλά στο έργο.

10. Ενα πρωί Γενάρη παίξαμε χιονοπόλεμο στην Πανεπιστημίου. Εύχομαι σύντομα να δούμε ξανά όλοι μια άσπρη μέρα.

Tune in

2009-12-06T12:08:00.004+02:00

Χρόνος: 6/12/09

Τόπος: 6/12/09

Soundtrack: There is a light that never goes out, The Smiths

http://www.youtube.com/watch?v=DRtW1MAZ32M

Πόλη μου, τι όμορφα που σε στολίσανε φέτος! Γεμίσανε οι δρόμοι άσπρες μπάλες γυαλιστερές πάνω σε πράσινες και μπλε φορεσιές. Δέκα χιλιάδες είπαν. Στις βιτρίνες σου βάλανε ποδιές ασημένιες και στα πεζοδρόμιά σου πολύχρωμες σακούλες παραφουσκωμένες.

Ριγέ κόκκινες κι άσπρες γιρλάντες κρεμάσανε στα στενά σου. Και που και που ακούς τα πρώτα πυροτεχνήματα να σκάνε. Κάποια που βγάζουνε χρυσές καυτές ριπές και κάποια που γεμίζουνε τους δρόμους με λευκή ομίχλη. Βάλανε σε αυτοκίνητα και σε μηχανές πολύχρωμα λαμπιόνια που στριφογυρίζουν. Κι ένας μεγάλος έλικας με έναν προβολέα σαν φωτορυθμικό πετάει στον ουρανό σου. Ήρθε και μια βροχή την άσφαλτό σου να γυαλίσει και τα οχήματά σου πατάνε φρένο και γεμίζουν κόκκινα φωτάκια τις λεωφόρους. Και την γιορτή μας τη ζηλεύουν σε όλη την γη και περιμένουν κάμερες να την φωτογραφίσουν. Ανοίξανε οι οθόνες σε κάθε σπίτι και όσοι δεν μπορούν να’ ρθουν, μπορούν να σε απολαύσουν από μακριά. Κι όλο για σένα να μιλάνε χωρίς να σε γνωρίζουν. Κι εσύ ένα χαμόγελο δεν σκας σε όλους εμάς που σε αγαπάμε.

Τι σου λείπει;

Δ.Δ.

We proudly present... again!

2009-11-30T20:19:00.003+02:00

Ο Κυριάκος Χαρίτος, γνωστός και ως Κ.Χ. παρουσιάζει το πρώτο του ιστορικό μυθιστόρημα-πολεμική ανταπόκριση-κοινωνική ανάλυση μα πάνω από όλα χριστουγεννιάτικο παραμύθι:

Φον Κουραμπιές εναντίον Κόμη Μελομακαρόνη!

Δύο γενναίοι υπερασπιστές της παράδοσης και πολέμιοι της υπογλυκαιμίας απομακρύνονται από τους στρατούς τους την ώρα μιας θύελλας. Ο ανταγωνισμός κι ο δρόμος τους, τους φέρνουν αντιμέτωπους με τα αποκυήματα της φαντασίας του δαιμόνιου Κ.Χ.
Την φαντασία εικονοποίησε η Ντανιέλα Σταματιάδη. Σπεύσατε σε βιβλιοπωλεία και ασημένιους δίσκους! (Πάρτε και χαρτοπετσετούλα)

Ιδού και το Δ.Τ.:Για χρόνια και χρόνια κάθε Χριστούγεννα, Μελομακάρονα και Κουραμπιέδες τρώγανε τα μουστάκια τους στον πιο αστείο πόλεμο του κόσμου... Μια μέρα όμως μια ξαφνική χιονοθύελλα τα άλλαξε όλα. Ο Φον Κουραμπιές, ο κόμης Μελομακαρόνης, μια νηστική αρκούδα, ένας ξενύχτης σκίουρος, ένας κηπουρός ονείρων, κι άλλοι πολλοί χαρακτήρες στην πιο αλλιώτικη χριστουγεννιάτικη περιπέτεια με δυο μεζούρες γέλιο και δύο φλιτζάνια γλύκα!

Καλοφάγωτο!

Accidental cityspit

2009-11-28T11:24:00.004+02:00

Τόπος: Ηλεκτρονικός

Χρόνος: Απόγιομα

Soundtrack:http://www.youtube.com/watch?v=Z031l0E_5n4

Αυτό το email μου το έστειλε μια φίλη μου πριν λίγες μέρες. Δεν προορίζεται για cityspit αλλά εγώ νομίζω ότι είναι. Το κάνω λοιπόν copy paste κι ελπίζω να βοηθήσει και στην αναζήτησή της.

"To απόγιομα του Σαββάτου μου άρπαξαν την τσάντα μου στην πλατεία Εξαρχείων.

Μεγάλη, οι δύο τις πλευρές καλύπτονταν από ισομεγέθεις εκτυπώσεις με κούκλες.

Μέσα είχε τα πάντα μου.

Αν την πάρει το πλανόδιο μάτι σας σε κανέναν κάδο ή σε καμία φίλη σας

ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ

Θενκς"

ΕιρήναΠι

Μικροπράγματα

2009-11-23T22:41:00.003+02:00

Χρόνος: Η κακιά η ώρα

Τόπος: Πάνω από το κεφάλι σου

Soundtrack:http://www.youtube.com/watch?v=bNbTC6xLVg0&feature=related

Έρχεται ένα πρωί που εκεί που τα μάτια σου στριφογυρίζουν κάτω από τα βλέφαρά σου και τρέχει και λίγο σάλιο στο μαξιλάρι σου σε ξυπνάνε λεπτές νιφάδες σοβά που πέφτουν στο μάγουλό σου, κραδασμοί που απορροφάει το στρώμα σου, ένας ήχος ανάμεσα στον τροπικό καταρράκτη και την ακόμα πιο τροπική καταιγίδα και το άρωμα του καυτού νερού πάνω στο σίδερο.
Πετάγεσαι ωσάν αντιλόπη στην θέα του κυνηγού της και ψάχνεις την πηγή του κακού σε εξηγήσεις όπως σεισμός, αποκάλυψη, εσφαλμένη μέτρηση στο ημερολόγιο των Μάγια, τρομοκρατική επίθεση, θεομηνία που λένε και οι δημοσιογράφοι. Κατεβαίνοντας τις σκάλες. Κοιτάς από το παράθυρό σου.
Ο υπόλοιπος κόσμος είναι ανέπαφος. Ανέφελος ο ουρανός, κλειστοί οι συναγερμοί, ακίνητα τα φωτιστικά, χαλαρές οι δεκοχτούρες. Σκέφτεσαι την φράση, μην το παίρνεις προσωπικά. Ο ήχος συνεχίζεται. Αποφασίζεις να τον ακολουθήσεις. Κάτι που δεν θα έκανε ποτέ μια αντιλόπη με τον κυνηγό της. Ορθώνεται μέσα σου ο homo sapiens, ο Διαφωτισμός, ο Δαρβίνος, ο Γαλιλαίος και τ’ άλλα παιδιά στην πρόταση, υπάρχει κάποια εξήγηση. Ξανά ανεβαίνεις τις σκάλες. Εκεί ήταν πιο δυνατό. Βγαίνεις στο μπαλκόνι. Ω τι θαύμα, ένας πίδακας καυτού νερού ,συγκεχυμένης απόχρωσης ,χύνεται πάνω στα πλακάκια. Κάτι έχει εκραγεί, κάτι που είχε μέσα του καυτό νερό. Και σκουριά.
Και συνειδητοποιείς πόσο πολύ θα ήθελες να έχει ορθωθεί μέσα σου ο ανώνυμος που ανακάλυψε τον τροχό, ο ανώνυμος που σκέφτηκε να φτιάξει το πρώτο λούκι, ο ανώνυμος υδραυλικός της πολυκατοικίας που σε ζαχάρωνε. Και νιώθεις τόσο μεγάλος μαλάκας. Που ξέρεις τόσο λίγα πράγματα για τα πράγματα που χρησιμοποιείς, για τα κτίσματα μέσα στα οποία ζεις, για το όνομα του διαχειριστή που έχεις ξεχάσει, για την ώρα που είναι 6.30 και κανείς δεν έχει πάρει χαμπάρι την ατομική σου συντέλεια.
Και για όλα τα μικροπράγματα που σε κλείνουν για ώρες μέσα στο ίδιο σου το κεφάλι. Η πόλη σου σε βλέπει από χαμηλά να αχνίζεις. Εσύ σκουπίζεις το άσπρο από το μάγουλό σου. Το νερό πλησιάζει τα πόδια σου. Και υποχωρείς.
Δ.Δ.

Cigarette break

2009-11-18T11:12:00.011+02:00

Χρόνος: Καλά μπήκε ο Νοέμβρης...

Τόπος: Κάτω από τόνους λάσπης...

Soundtrack: http://www.youtube.com/watch?v=J76CcQ39Q-0

8.43 Δευτέρας. Βροχή με το τουλούμι. Έχω αργήσει αλλά το ρολόι του Δούκα πάει μπροστά. Όσο χρειάζεται κάθε φορά. Σταματημένος στο φανάρι του Φάρου με αδιάβροχο μόνο από πάνω και το jean μούσκεμα. Σιχτιρίζω την ώρα και την στιγμή που έβγαλα το θηρίο στην αθηναϊκή βροχή και σταματάω στην άκρη του δρόμου κάτω από το υπόστεγο του φούρνου φρέσκων προκάτ εδεσμάτων...

Ψάχνω τις τσέπες μου για ψιλά, για να αποφύγω τον χορό-γύρω-από-το-τοτέμ...βγάλε τσάντα, ξεκούμπωσε αδιάβροχο, άνοιξε τσέπη, ψάξε πορτοφόλι, μπας και στεγνώσω τα χέρια μου, πάνω από μια καύτρα. Ότι να 'ναι καύτρα. Καμία τύχη. 100 μέτρα πιο κάτω, παίρνει το μάτι μου ένα 500αράκι να έρχεται. Μου φάνηκε με φόρα. Τον είδα που άνοιγε το παράθυρο. Με προσοχή να μην βραχεί. Και κοντά στο πεζοδρόμιο για να μην λερώσει... Και πέταξε την γόπα. Στριφτό ήταν και έφερε δυο-τρεις γύρες στον αέρα. Δεν τον πρόλαβα. Η λίμνη του Ψυχικού είχε ήδη συγκλονιστεί από το τσουνάμι και τα απόνερα είχαν ήδη αυτοκτονήσει στεγνώνοντας στο μοναδικό ανέπαφο μέχρι στιγμής σημείο. Το εσωτερικό του κράνους και λίγα μαλλιά. Ψιλά δεν έβρισκα με τίποτα. Με πλησιάζει ένα παλικάρι...

- Φιλαράκι έχεις ένα ευρώ να πάρω ένα μάλμπορο?

Είχε προτεταμένη τη χούφτα του με μερικά λιανά μέσα. Με μια γρήγορη ματιά μετράω τα λεφτά που είχε μαζέψει.

Ρε μαγκάκι, του λέω, έχεις αρκετά χρήματα για να πάρεις τσιγάρα. Έχεις 2.50 ευρώ. Μπορείς να πάρεις τα Ρόκετ τα 40αρια.

- Ε όχι Ρόκετ ρε φιλαράκι, αυτά θα μου χαλάσουν το λαιμό.

Τσιγάρο δεν έκανα...

Γ.Ν.

Ένα βράδυ στη Γύρα – Τα μάτια

2009-11-15T13:08:00.002+02:00

Τόπος: Αθήνα

Χρόνος: 8 Ιουλίου 2009

Soundtrack: http://www.youtube.com/watch?v=jsd8Ky8oiSo

Και ξάφνου δεν είμαι εγώ αυτός που διηγείται την ιστορία αλλά κάποιος άλλος που βρίσκεται απ’ έξω και κοιτάζει έναν χαρούμενο τύπο μόνο του σ’ ένα παγκάκι στην πλατεία Εξαρχείων ένα βράδυ Ιουλίου. Και λέει αυτός ο άλλος, «Ένα αταίριαστο ζευγαράκι περνάει μπροστά απ’ το παγκάκι», το δικό μου εννοεί, «ψάχνοντας πού θα πάει, επάνω σ’ αυτό με την αυλή; ή στο ΔΙΠΛΟ; δεν μπορούν να θυμηθούν πού περνάνε καλύτερα, πού τους αρέσει να πηγαίνουν. Αγκαλιάζονται σταματημένοι περιμένοντας ν’ αποφασίσουν. Το αγόρι είναι γεροδεμένο, πιθανότατα ασχολείται με υπολογιστές και το κορίτσι έχει γυμνές γάμπες· είναι κοντούλα, τα μάτια της σαρώνουν τα πρόσωπα γύρω της, στο στόμα της η γλώσσα της δουλεύει ακατάπαυστα σαλιώνοντας και στεγνώνοντας το εσωτερικό του, δεν δίνει δεκάρα για το πού θα πάνε. Το αγόρι της κοιτάζει δεξιά κι αριστερά, αμήχανος κάτω από το βάρος της επιλογής. Το κορίτσι εστιάζει στον χαρούμενο τύπο στο παγκάκι. Αρχίζει να παίζει. Τον κοιτάζει με μανία επειδή δεν μπορεί να του μιλήσει. Ρίχνει όλη την προσωπικότητά της στο βλέμμα της για να του κινήσει την προσοχή, έτσι όπως κάνουν οι ανώριμοι άνθρωποι που εξαντλούνται στα κοιτάγματα και μετά δεν έχουν να προσθέσουν τίποτα. Τεντώνει στα άκρα την προσήλωσή της για να γίνει σημαντική, να του μείνει αξέχαστη. Ξερογλείφεται και αναστενάζει αδιόρατα. Ο τύπος στο παγκάκι», εμένα εννοεί, «τσιμπάει το βλέμμα και το βάζει στην τσέπη του. Κάπου θα χρειαστεί, σκέφτεται. Το αγόρι αποφασίζει: σ’ αυτό με την αυλή. Σφίγγει το κορίτσι και γυρίζοντας την πλάτη τους πάνε να χαρούν το βράδυ τους. Ο τύπος στο παγκάκι χαμογελάει· σαν να ‘χει κλέψει στα χαρτιά και δεν τον κατάλαβε κανείς.»

Δ.Κ.

Γύρω γύρω όλοι

2009-11-09T11:32:00.002+02:00

Χρόνος: Κυκλικός

Τόπος: Χαλκίδα

Soundtrack:Over the pond, The Album Leaf

http://www.youtube.com/watch?v=pH48JAPh-w4

Αυτό το όνειρο το είδε η ξαδέλφη μιας φίλης της μητέρας μου ένα βράδυ του Ιουλίου ενώ τη φιλοξενούσε η νονά της σε κίτρινο παραθαλάσσιο σπίτι στο νησί που δυστυχώς το 61 βυθίστηκε ολόκληρο από σεισμό πελαγικό. Και το μόνο σημείο του που έμεινε να φαίνεται πάνω από το νερό ήταν η κορυφή του σταυρού του μοναδικού μοναστηριού του νησιού που πολλοί ψαράδες αργότερα χρησιμοποιούσαν ως σημαδούρα και μπούσουλα για να μην θαλασσοπνίγονται άδικα και χωρίς ευθεία. Το έχω καταγράψει σε ένα χαρτί περιτυλίγματος από δώρο-βιβλίο στα 21^α μου γενέθλια. Και βέβαια λείπουν πάντα μερικές λέξεις εκεί που το σιλοτέιπ ξανά κόλλησε πάνω στο χαρτί και το έσκισε. Η ξαδέλφη εκείνης της φίλης της μητέρας μου ήταν τότε 11 ετών και την λέγανε Αν... Αδ...η (σκίστηκε το χαρτί χάθηκε όλο τ’ όνομα) και είχε εκείνη τη μέρα -θυμόταν- ένα κακάδι στο γόνατο γιατί το ίδιο πρωί στο μπάνιο το είχε γδάρει λίγο στα βράχια και λίγο πριν κοιμηθεί -το ίδιο δηλαδή βράδυ- την φίλησε για πρώτη φορά στη ζωή της ένα αγόρι του νησιού που το όνομά του ξεκινούσε μάλλον από λάμδα ή βήτα και είχε ένα λακουβάκι κάτω από το αριστερό μάτι που κάθε που το κοιτούσε εκείνη σκεφτόταν ότι το σχήμα του ταίριαζε απόλυτα στο αποτύπωμα του μικρού της δαχτύλου. Αλλά ποτέ δεν τολμούσε να δει αν είχε δίκιο. Την φίλησε στον πλαϊνό τοίχο μιας εκκλησίας πολύ παράξενα ενώ χαχάνιζαν για κάτι ασήμαντο. Της πήρε που λένε ένα φιλάκι από το στόμα. Σαν να ήταν τα χείλη του ένα ψαλιδάκι του ανέμου. Και έτσι της το έκοψε... φραπ! Και μαζί και την μιλιά και εκείνη ένιωσε πως μάλλον και την ίδια της την πνοή τής έκοψε. Γιατί τής ήρθε ζάλη μαύρη ξαφνικά και πέσανε πολλά αστέρια μπροστά στα πόδια της σπάζοντας το ένα μετά το άλλο σαν γυάλινα ποτήρια. Και όταν πήγε να φύγει τρέχοντας σκόνταψε πάνω στο μοναδικό άγαλμα του προαυλίου που γύρισε να την κοιτάξει θυμωμένο και τής κόπηκε το ένα της σανδάλι. Το ίδιο σανδάλι την άλλη μέρα το βρήκαν πάνω στα κεραμίδια της εκκλησίας άγνωστο πως. Και φτάνοντας στο σπίτι η Αν... Αδ...η (σκίστηκε το χαρτί χάθηκε όλο τ’ όνομα) ενώ είχε περάσει μέσα από ένα στενό όπου κάθε πλάκα που πατούσε εκείνη έσκουζε και φώναζε και γέλαγε δαιμονικά. Και ενώ τα σκαλοπάτια του σπιτιού ήταν από νερό και σε καθένα βούλιαζε ολόκληρη μέχρι τα μάτια. Φτάνοντας σπίτι έπεσε μούσκεμα στο κρεβάτι της, έκλεισε τα μάτια όπως πατάμε το διακόπτη του φωτός κοιμήθηκε ακαριαία όπως πέφτει η πέτρα μέσα στο νερό και ονειρεύτηκε. Αυτή την ιστορία που μόλις τελείωσε...

K.X.

We proudly present...

2009-10-27T11:21:00.003+02:00

Δύο εντιμότατοι φίλοι μας εκδόθηκαν, τυπώθηκαν και κυκλοφορούν.
Σήμερα we proudly present το πρώτο βιβλίο του Γιάννη Πέτσα.
Το έβδομο ανακοινωθέν, ζεστό ζεστό και πλαστό πλαστό κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιολκός.
Τα υπόλοιπα τα αφήνω στην κάτωθι παρουσίαση:

«Το "έβδομο" ανακοινωθέν» εξεδόθη στο όνομα των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες το διέψευσαν. Αργότερα αποδείχθηκε ότι ο συγγραφέας του συγκεκριμένου κειμένου, κάποιος ονόματι Πικιαρέλι, παραχαράκτης στο επάγγελμα, το έγραψε κατά παραγγελία "αγνώστου" τινός. Ο ίδιος δολοφονήθηκε το '84.
Παραμένει μυστήριο ποιος και γιατί παράγγειλε το ψεύτικο ανακοινωθέν.
Λέχθηκε ότι ο θάνατος του Μόρο ήταν το αποτέλεσμα μυστικής συμφωνίας ανάμεσα στη CIA και την KGB, που δεν επιθυμούσαν την αλλαγή τού μεταπολεμικού συμφώνου τής Γιάλτας την οποία υποστήριζε ο χριστιανοδημοκράτης ηγέτης. Ως σήμερα τίποτα δεν έχει αποδειχθεί και η φήμη εξακολουθεί να πλανάται. Η εκδοχή ωστόσο μοιάζει αληθοφανής.
Το παρόν βιβλίο είναι μια παραχάραξη.
«Το "έβδομο" ανακοινωθέν» είναι ένα φανταστικό δοκίμιο και παράλληλα μια φανταστική αυτοβιογραφία - ένα μυθιστόρημα. Ακροβατεί μεταξύ ιστορικών γεγονότων και μυθοπλασίας.
Τρομοκράτες, παρακρατικοί, στρατηγοί, φύλακες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και δικαστές ζουν, πράττουν και μιλούν ανάμεσα μας. Ανασαίνουν τον αέρα μας, μοιράζονται τις σκέψεις μας. Μας χτυπούν, μας βρίζουν, μας καθοδηγούν. Μας κλείνουν το μάτι και με τη μυθική τους διάσταση εισβάλλουν στο μυαλό και τη φαντασία μας.

Διαβάστε λίγες σελίδες:

http://issuu.com/iolkos/docs/to_ebdomo_anakoinothen_petsas_yiannis_iolkos_pdf

Καλοτάξιδο!

Ένα βράδυ στη Γύρα – Ο Σεβασμός

2009-10-26T11:06:00.003+02:00

Τόπος: Αθήνα

Χρόνος: 8 Ιουλίου 2009

Soundtrack: http://www.youtube.com/watch?v=oUMwu_gXK7Q

Πόσες μέρες περιμένω θαυμαστέ μου αναγνώστη να δημοσιευθεί μια ιστορία για να συνεχίσω, μένοντας πιστός στις διακηρύξεις μου, την επική μου εξιστόρηση. Και ιδού! Η επίπεδη γη μας έβαλε πάλι σε κίνηση. Επιστρέφοντας λοιπόν στο ανέμελο εκείνο βράδυ σού εκμυστηρεύομαι χωρίς αιδώ πως παίζω στην τηλεόραση ανεκτικέ αναγνώστη. Ναι. Ο φίλος μου ο Αλέξανδρος δεν έχει πρόβλημα με αυτό κι εγώ με την σειρά μου προσπαθώ με διαρκείς, εξαντλητικές επιχειρηματολογίες να συμφιλιωθώ. Δεν χρειάζεται βέβαια να έχουμε όλοι την ίδια γνώμη, αυτό είναι και η πηγή της ποικιλίας, πολλοί όμως έχουν την εντύπωση πως μία γνώμη είναι αρκετή και είναι πρόθυμοι να πείσουν και τους υπόλοιπους. Λέω ό,τι σκέφτομαι και πολυλογώ γιατί την τελευταία φορά που βρέθηκα στα Εξάρχεια, χρειάστηκε να επιχειρηματολογήσω για την ιδιότητά μου του ηθοποιού, γρονθοκοπώντας και σπάζοντας. (βλ. «Χθες βράδυ», 12 Νοεμβρίου 2008). Αφού μας άφησε κι η Βούλα από την Καλαμάτα, ο φίλος μου πηγαίνει στην τουαλέτα και μένω μόνος. Με προσπερνάνε τρεις τύποι. Με κοιτάζουν πλάγια κι η ανάσα μου πιάνεται. Δεν είμαι έτοιμος για καυγά. Γιατί αισθάνομαι ήπια χαρά μέσα μου και όχι οργή, αισθάνομαι πως συμβαδίζω με τον κόσμο και δεν τον μισώ, πως έχω ξεχάσει τι απάντηση δίνουν στη βία. Οι τύποι κοντοστέκονται και κάτι λένε. Μου έρχεται ζωντανή η στιγμή της σωματικής σύγκρουσης, τα σάλια και οι μυκηθμοί. Κοιτάζω ανήσυχος προς τα εκεί που έχει φύγει ο Αλέξανδρος. Ένας από αυτούς με πλησιάζει γρήγορα. Ανατριχιάζω. Σκύβει στο μέρος μου, «Ήρθα να δηλώσω έναν σεβασμό», μου λέει, μου σφίγγει το χέρι και φεύγει. Ανατριχιάζω ξανά. Πιο έντονα.

Χε! Αξίζει καμιά φορά ο κόσμος να μην τον μισείς.

Δ.Κ.

Φαινόμενα

2009-10-21T15:47:00.007+03:00

Αλλάξαμε κυβέρνηση.
Ληστεία έγινε στο Jumbo της Φιλολάου. Οι πελάτες εγκατέλειπαν το κατάστημα πανικόβλητοι. Αρπάζοντας λούτρινα και γλειφιτζούρια στον δρόμο τους! Χα!
Δύο γίγαντες, ένα κορίτσι και ένας δύτης, συναντήθηκαν στο «τείχος» του Βερολίνου μετά από χρόνια αποχωρισμού. Δείτε το ερασιτεχνικό βίντεο αυτόπτη μάρτυρα.
http://www.vimeo.com/6896134
Θερμή παράκληση: Σταματήστε να φοράτε καθρεφτίζοντα Ρέιμπαν. Είστε σαν ζητάδες σε άδεια.
Γράψτε τίποτα. Εγώ όλο θεωρίες είμαι.

Το τρένο με τις κούκλες των ενοχών/ και των αραχνιασμένων παραμυθιών/ το λένε Happy-End-Express για καμουφλάζ/ ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα του κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ! http://www.youtube.com/watch?v=RPn8pWvKKmI

Fiction

2009-10-16T22:33:00.004+03:00

Τόπος: Επίπεδος
Χρόνος: Ιούνιος 2009
Soundtrack: Price you pay, UNKLE
http://www.youtube.com/watch?v=TLE1OFQBEOk

Οι άνθρωποι για αιώνες πίστευαν ότι η γη είναι επίπεδη. Έτσι την ζωγράφιζαν και με βάση αυτή την παραδοχή ξεκινούσαν για να βρουν το τέλος της. Κι επειδή δεν το έβρισκαν έφτιαχναν τέρατα και αβύσσους για να το περιγράψουν. Για αιώνες. Τώρα τους κοιτάμε από το μέλλον και μας φαίνονται χαζοί. Και δεν μιλάμε απλά για μια φανταστική θεότητα ή μια νεράιδα ή μία προκατάληψη. Μιλάμε για μία βεβαιότητα στηριγμένη σε πολύ βαθιά βιωματικά επιχειρήματα. Πώς να είναι στρογγυλή; Αφού όσο βλέπει το μάτι μου είναι ίσια. Όπως το σπίτι μου. Και αγνοούσαν έναν ήλιο ολόκληρο που φώναζε. Και καλά ο ήλιος, θα μπορούσε να θεωρηθεί στρογγυλός αλλά επίπεδος. Το φεγγάρι, που δεν μας έκρυψε ποτέ ότι είναι σφαίρα; Χαζοί και κολλημένοι. Κι όμως σκέφτομαι αυτούς τους ανθρώπους, που είχαν κάθε λόγο από τη μεριά τους να μην βλέπουν. Που πίστεψαν σε αυτή την γη την επίπεδη και προέβλεψαν ακόμα κι ένα λάθος τέλος της. Που ξυπνούσαν για αιώνες κάθε πρωί και νομίζανε ότι ξέρουν κάτι. Και σκέφτομαι την μέρα, τον μήνα, τον αιώνα της κλοπής που ήρθε να τους πει ότι δεν είναι έτσι. Και σκέφτομαι τον τρόμο και την ζήλια τους για αυτούς που μέτρησαν καλύτερα και πήραν την αλήθεια. Και σκέφτομαι πως κάπως έτσι νιώθω όταν με προδίδουν. Όχι οι άλλοι, αλλά οι δυνατότητές μου. Να δω πως το φεγγάρι είναι σφαίρα, πως δεν χτίζονται όλα όπως το σπίτι μου. Και τους φαντάζομαι, τόσο καλά σαν να τους θυμάμαι, ερωτευμένους με μια γη επίπεδη, σαν το σπίτι τους, που την σηκώνουν στην πλάτη τους άτλαντες και ψάρια σαν το Μααμούτ. Και που δέχονται να πέσουν στο γκρεμό του τέλους της για την αποδείξουν. Αλλά όχι να είναι στρογγυλή. Όχι αυτό.
Δ.Δ.

Ένα βράδυ στη Γύρα – Η Βούλα

2009-09-01T10:28:00.002+03:00

Τόπος: Αθήνα
Χρόνος: 8 Ιουλίου 2009
Soundtrack:

http://www.youtube.com/watch?v=Z8PIGWF-Tj4

Παρόλα αυτά αισθάνομαι πως ούτε στο μισό δεν έχω καταφέρει να σου μεταδώσω την ζωντάνια της πλατείας Εξαρχίων αυτό το βράδυ. Άνθρωποι πάνε κι έρχονται, οι καφετέριες παίζουν μουσική και οι πελάτες τους συζητούν ανέπαφα, τα πρεζάκια παραπαίουν κι η Βούλα από την Καλαμάτα γυρεύοντας κάποιον να αγκαλιάσει μέσα στο μεθύσι της ήρθε κι έπεσε στα νύχια μας. Χορτασμένοι από αγκαλιές σταθήκαμε όρθιοι από πάνω της σαν ιεροεξεταστές για να βασανίσουμε την ευαισθησία της, κρίνοντάς την. Με ερωτήσεις και φραγγέλια αρνηθήκαμε αυτό που με τόση απλοχεριά μας πρόσφερε. Κι η Βούλα πραγματικά πληγωμένη μας αγνόησε και μπήκε στον ακόλουθο διάλογο με ένα πρεζάκι που ήρθε κοντά μας για ανακύκλωση.
- Το θέλετε το μπουκάλι;
- Πώς σε λένε;
- Ωχ, καλά
- Εμένα με λένε Βούλα, εσένα; Στάσου μην φεύγεις.
Στέκεται.
- Να σου πως κάτι θέλω.
Παύση.
- Από πού είσαι;
- Από εδώ.
- Έχει πολύ ωραία μάτια.
Την κοιτάζει.
- Δεν θα μου πεις πως σε λένε;
- Όχι
- Θέλω να σε κάνω μια αγκαλιά
Την κοιτάει.
- Μπορώ να σε κάνω μια αγκαλιά;
- Γιατί;
- Γιατί το θέλω.
- Όχι
- Εσύ δεν θες κάτι;
Την κοιτάει. Ώρα.
- Δεν πειράζει με έκανες αγκαλιά με αυτό το βλέμμα
Κάνει να φύγει.
- Δεν θα μου πεις πώς σε λένε;
- Όχι

Δ.Κ.

Ένα μπουκάλι νέφτι κι άντε γεια...

2009-08-24T12:19:00.003+03:00

Τόπος : Νοσοκομείο Ευαγγελισμός
Χρόνος : Αύγουστος 2009
SOUNDTRACK

http://www.youtube.com/watch?v=hitMpM-P-Bs

Είσαι καλά; Πονάς; Μα, ερωτήσεις είναι αυτές; Άραγε δε με βλέπεις τάβλα στο ξεχαρβαλωμένο κρεβάτι του νοσοκομείου, με τα σωληνάκια και τους ορούς να κρέμονται σαν σκουριασμένα ελατήρια; Δεν βλέπεις τη νοσοκόμα να μπαινοβγαίνει στο δωμάτιο τη μία για να βάλει το θερμόμετρο, την άλλη με την τεράστια σύριγγα για να πάρει αίμα, την παράλλη για να μου φέρει το χάπι... Καλά, ρε, σου μιλάω. Δε βλέπεις μαμάδες, μπαμπάδες, θείους, θείες, αδέλφια, ξαδέλφια παραταγμένους στη σειρά να μυξοκλαίνε και να βγάζουν τη δική τους διάγνωση για το δικό σου πρόβλημα, για τη δική σου αρρώστια; Βλέπεις να είμαι καλά; Πως να είμαι όταν πονάει όλο μου το κορμί, όταν το μόνο που θέλω να κάνω είναι να βγάλω τα συκώτια μου με αυτά που ακούω και βλέπω...Τι βλέπω; Τη διπλανή να ξερνοβολάει σαν το σκυλί το αγαρινό, την παραδιπλανή να μας τα κάνει τσουρέκια γιατί ο γιατρός δεν πέρασε στην ώρα του, την απέναντι μπαταρισμένη από πάνω μέχρι κάτω με επιδέσμους να κλαψουρίζει σαν χαζογκόμενα που την έστησε το boyfriend στο ραντεβού, την διπλανή της απέναντι να ψάχνει τσιμπιδάκι να βγάλει τα φρύδια της, γιατί ο γιατρός είναι κούκλος και δεν μπορεί να τη δει σε μαύρο χάλι - λες και δεν έχει το μαύρο της το χάλι... Είσαι καλά; Όχι, ρε δεν είμαι. Και αν με ρωτήσεις ακόμη μία φορά δεν θα είσαι ούτε εσύ. Για έλα λίγο στη θέση μου - που για να είμαι ειλικρινής το απεύχομαι - μη φοβάσαι, ξάπλωσε στο ετοιμόρροπο κρεβάτι, κλείσε τα μάτια σου και προσπάθησε να κοιμηθείς, και αν κοιμηθείς εμένα να με χέσεις. Τι το πέρασες το νοσοκομείο, ξενοδοχείο πολυτελείας και με ρωτάς αν είμαι καλά. Τέλος καλό όλα καλά...εντάξει, φιλαράκι, μην κάνεις έτσι, μια πλάκα έκανα ...καλά είμαι και θα είμαι ακόμη καλύτερα εάν βγάλεις τη λευκή μπλούζα που φοράς, γιατί μου θυμίζεις τελειωμένο γιατρουδάκο στο Ι.Κ.Α Πατησίων.

Α. Λ.

Ένα βράδυ στη Γύρα – Deja vu

2009-08-05T11:18:00.003+03:00

Τόπος: Αθήνα

Χρόνος: 8 Ιουλίου 2009

Soundtrack: http://www.youtube.com/watch?v=2xTlfuWKXpc

Το αλκοόλ ως γνωστό ευρυμαθή αναγνώστη μου πληθαίνει το συναίσθημα κι εγώ δεν θέλω να σε κουράσω με κοινολογίες. Έχουμε πιει ήδη τρεις γύρους και η συζήτηση έχει φουντώσει μέσα σε δάση θηλυκά. Τα μάτια μας τρώνε τις περαστικές με την επιθετικότητα που έχουν οι ιδιοκτήτες απέναντι σ’ αυτούς που διαβαίνουν την περιοχή τους. Μ’ αρέσουν οι γυναίκες. Τις εκτιμώ για τον τρόπο που είναι πλασμένες. Μου προκαλούν κατ’ αρχάς μιαν έντονη νοσταλγία κι έπειτα κάτι βαθύτερο και πιο άναρχο, σαν δίψα. Μα πιο πολύ προτιμώ την ασχημάτιστη ομορφιά, εκείνη που κρύβεται σε ορισμένα πλάσματα των οποίων η φύση ακροβατεί αναποφάσιστη ανάμεσα στο άρρεν και το θήλυ. Θυμάμαι στο Εδιμβούργο, στην εθνική πινακοθήκη, ένα πορτραίτο που με είχε αναγκάσει να σταθώ ώρα πολλή μπροστά του και να το θαυμάζω. Ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι με μακριά μαλλιά μαζεμένα από το πρόσωπό του, που κάθονταν αφηρημένο πάνω από ένα ανοιχτό βιβλίο. Η ηλικία του δεν ξεπερνούσε τα δέκα και η έκφρασή του θύμιζε κάτι ιερό. Το ερωτεύτηκα, με την ασφάλεια της απόστασης πίνακα – θεατή, παράφορα για λίγο και το φωτογράφησα. Μα όταν πλησίασα και είδα το ταμπελάκι των πληροφοριών ανακάλυψα ακόμα πιο μαγεμένος πως ο πίνακας απεικόνιζε ένα αγόρι.

Και ω! της αιώνιας επιστροφής η ώρα, εκείνη την στιγμή καθισμένος στο παγκάκι μίλια μακριά από την πατρίδα του πορτραίτου και αιώνες μετά την κατασκευή του, βλέπω το αγόρι να βγάζει το σκύλο του βόλτα. Το ίδιο καστανόξανθο μαλλί, η ίδια λευκότητα στο δέρμα, τα μάτια πελαγωμένα σε κάποια άγνωστη θρησκευτική αφοσίωση να οδηγούν ένα λουρί πάνω στις πλάκες.

Και είναι κορίτσι.

Δ.Κ.

Είναι

2009-08-02T21:11:00.004+03:00

Τόπος: η βεράντα μου...
Χρόνος: Απαρατήρητος
Soundtrack: Song for Jesse, OST The assassination of Jesse James by the coward Robert Ford

http://www.youtube.com/watch?v=_CpOQxA0gJ4

Είναι μια γριά στο μπαλκόνι. Και χαϊδεύει αργά τη γάτα της. Είναι και η γάτα γριά. Είναι ένας μαύρος που απλώνει τα ρούχα του στη ταράτσα. Είναι περασμένα μεσάνυχτα. Πριν χαθεί σφυρίζει ένα σκοπό. Κάνει και δύο χορευτικά βήματα. Είναι δύο γυναίκες με έναν αγαθό άντρα. Του βγάζουν φρούτα σε ένα πράσινο πιάτο. Μετά, η πιο μεγάλη του κόβει τα νύχια. Είναι ένα παιδάκι στην ταράτσα μιας μονοκατοικίας. Τρέχει πέρα δώθε κάθε βράδυ. Μες στο σκοτάδι. Ολοσιώπηλο. Φαίνεται μόνο το άσπρο βρακί του. Είναι μια νέα γυναίκα. Ολόγυμνη. Ξαπλωμένη μ’ ενα ογκώδες βιβλίο. Όταν την κουράζει το ακουμπά στην κοιλιά της και της κρύβει το φύλο. Είναι μια κυρία που δεν σηκώνεται ποτέ από το κρεβάτι της. Ρίχνει συνέχεια πασίεντζες με αναμμένο το κινέζικο αμπαζούρ. Το αμπαζούρ είναι ροζ. Είναι ένας 60άρης. Κάθε βράδυ αφού ποτίσει, σβήνει τα φώτα και ανάβει ένα φαναράκι. Μετά φαίνεται μόνο η κάφτρα του. Είναι ένας σκύλος. Γαβγίζει πάντα στα ελικόπτερα. Είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Αυτός ξαπλώνει πάντα πάνω της όταν βλέπουν τηλεόραση. Είναι μια σκιά αγοριού σε ένα μακρινό κίτρινο δωμάτιο. Είναι ένα τηλέφωνο που κανείς δεν σηκώνει. Είναι ένας γέρος που κάθεται πάντα προφίλ. Φορά άσπρο φανελάκι και ακούει ραδιόφωνο. Το σπίτι του είναι πράσινο σκούρο. Είναι ένας γυμνασμένος άντρας που κάθε σαββατοκύριακο έρχεται το κορίτσι του. Τρώνε στη βεράντα. Εκείνη πριν απλώνει τα μαγιό τους. Είναι μια γυναίκα πίσω από τα πατζούρια. Κάθε βράδυ τρέχει περά δώθε σαν το παιδάκι μέσα στο σαλόνι της. Κάπου κάπου ανοίγει πολύ τα χέρια της. Όπως πριν αγκαλιάσουμε κάποιον.
Είναι Αθήνα και είναι καλοκαίρι.
Κ. Χ.

Ένα βράδυ στη Γύρα – Το Σέρβις

2009-07-26T11:27:00.003+03:00

Τόπος: Αθήνα
Χρόνος: 8 Ιουλίου 2009
Soundtrack:
http://www.youtube.com/watch?v=4FDULxUeMpQ

Ο φίλος μου ο Αλέξανδρος έχει πολύ περίεργα γούστα. Απεχθάνεται τα μέρη όπου κάθεται κανείς σαν πελάτης και παραγγέλνει το ποτό ή το φαγητό του στον άνθρωπο που πληρώνεται γι’ αυτή την δουλειά κι έπειτα περιμένει καθιστός να του τα φέρουν για να τα απολαύσει καθώς παρατηρεί ή ακούει τους γύρω του εναρμονιζόμενος στην αισθητική και την ατμόσφαιρα του χώρου. Όχι. Ο φίλος μου ο Αλέξανδρος σαν γνήσιος καλλιτέχνης επιλέγει τα μέρη όπου συχνάζει η ζωή στην ανεπιτήδευτη μορφή της, ντυμένη την αφροντισιά του ανεκμετάλλευτου χώρου, της δωρεάν παροχής καθίσματος και την ποικιλία μορφών που παρέχει το πέρασμα. Έτσι παίρνουμε τις μπύρες μας από το περίπτερο και καθόμαστε σ’ ένα παγκάκι της πλατείας Εξαρχείων. Αρχικά λέμε τα νέα μας, κάτι κοινοτυπίες για τα επαγγελματικά μας, μικρές αναφορές στις ανησυχίες μας χωρίς εμβάθυνση, και κυρίως για το αριστούργημα που μόλις είδαμε: Δεσμώτης του ιλίγγου, του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Και πάνω εκεί μας γίνεται η πρώτη κρούση της νύχτας. Έρχεται ένας ξένος κοιτάζοντας τα πόδια μας. Το βλέμμα του είναι νηφάλιο και η όψη του συγκεκριμένη. Δεν είναι πρεζάκι. Σηκώνει το μπουκάλι της μπύρας από κάτω και του το παίρνω από τα χέρια με απορία. Φεύγει χαμογελώντας. Κάτι κατάλαβε, κάπως συνεννοηθήκαμε, δεν έδωσα περισσότερη σημασία. Έπρεπε να πάω στο περίπτερο για τον δεύτερο γύρο για να διευκρινιστεί χωρίς αμφιβολίες η επαφή. Ο ξένος επέστρεψε χαμογελώντας με την οικειότητα της πρώτης μας επαφής και πήρε τα άδεια μπουκάλια από δίπλα μας ρωτώντας με νοήματα, Τα θέλετε. Όχι, λέμε εμείς κι έκανε ο άνθρωπος την δουλειά του μ’ εμάς όπως και με τους υπόλοιπους της πλατείας, μαζεύοντας τα άδεια μπουκάλια κι επιστρέφοντάς τα στο περίπτερο για να πάρει τα 10 λεπτά της αξίας τους. Αξιοπρεπής εξυπηρέτηση με αμελητέο αντάλλαγμα. Αμέσως αισθάνομαι να με περιβάλλει ένα διακριτικό προσωπικό και βολεύομαι πιο άνετα στο ευτελές ταξιδιωτικό μου κάθισμα. Δ.Κ.

Η γάτα του Σρέντιγκερ

2009-07-22T22:07:00.003+03:00

Τόπος: Βασιλέως Κωνσταντίνου
Χρόνος: 2η ώρα
Soundtrack:
http://www.youtube.com/watch?v=SG7qRAPsFXs

Συνέβη τη στιγμή που σηκώθηκα να φύγω. Είχα μαζέψει τα πράγματά μου. Είχα καπνίσει το τσιγάρο μου. Είχε στεγνώσει ο ιδρώτας μου. Είχα αποχαιρετίσει τους συνδαιτυμόνες. Είχα περάσει καλά. Είχα ξεχάσει τι με ξυπνούσε το πρωί και τι με κοίμιζε το βράδυ. Πολλά οχήματα πρόσφεραν μεταφορά. Αυτό με πήρε όπως με παίρνει συνήθως. Με μια ανεπαίσθητη δυσκολία κίνησης και ομιλίας. Με μια σιωπή του σώματος. Δυσκολεύονται λιγάκι οι κλειδώσεις αλλά όχι αρκετά για να το παραδεχτείς. Και κάπου εκεί άρχισε το βουητό. Σαν να ανοίγει κάποιος υπέρηχος το volume του οργανισμού που με εξαίρεση την πείνα του στομαχιού, σπάνια ακούγεται. Ακούς το αίμα σου να τρέχει και τα αιμοπετάλια να κατρακυλάνε σαν πέτρες σε κατολίσθηση, την αναπνοή σου σαν δράκο που κοιμάται στο κρεβάτι σου, την καρδιά σου σαν μια ρυθμική βομβιστική επίθεση. Σφυγμική εμβοή λέγεται αυτό. Καταλαμβάνεις όλο τον χώρο, δεν υπάρχει κόσμος εκτός από εσένα και τον γνωρίζεις τη στιγμή της συντέλειάς του. Πρόλαβα να κάτσω, να σκύψω, να απαντήσω not really στην Ολλανδέζα καλλιτέχνη που καθόταν δίπλα μου. Και μετά έπεσα στο πλάι, σχεδόν συνειδητά, πάνω στο πεζοδρόμιο. Άκουγα τους ανθρώπους να μιλάνε από μακριά, μέσα από κάποιον σωλήνα. Και δεν μπορούσα να ανοίξω τα βλέφαρά μου. Δεν ήθελα κιόλας. Ήμουνα μέσα στο κουτί. Εκεί που βρίσκεται η γάτα του Σρέντιγκερ μαζί με το δηλητήριο. Εκεί που κάτι μπορεί να είναι ζωντανό και νεκρό. Εκεί που δεν υπάρχει διαζευκτικό ή.

Δ.Δ.

Ένα βράδυ στη Γύρα

2009-07-20T11:00:00.002+03:00

Τόπος: Αθήνα
Χρόνος: 8 Ιουλίου 2009
Soundtrack:
http://www.youtube.com/watch?v=AvzkagVvOxs

Αγαπητέ και άγνωστε επισκέπτη μου πήρε περισσότερο καιρό απ’ όσο περίμενα μέχρι να βρω τον τρόπο να σου απευθυνθώ, μα έφτασε επιτέλους ο χρόνος και το μέσο εφευρέθηκε. Δεν είναι ταπεινό, ούτε μεγαλειώδες αλλά περιφέρεται στα όρια του ανθρώπου διότι για άνθρωπο μιλάει και από άνθρωπο έχει γραφτεί. Θα ήθελα ίσως και σου το ορκίζομαι να είναι πλούσιο και αισθαντικό, πρωτότυπο και διασκεδαστικό, ασύγκριτο και μνημειώδες, εντούτοις θα το αφήσω ως έχει γιατί πάνω απ’ όλα είναι γεγονός.
Πρόκειται για ένα βράδυ στην καλοκαιρινή Αθήνα που θα στο μεταφέρω σε συνέχειες καθώς αποτελείται από σαφώς διακρινόμενα μεταξύ τους περιστατικά τα οποία τυχαίνει να εμπίπτουν ακριβώς στις προθέσεις αυτής της σελίδας και στον ορισμό που έχουν δώσει οι ιδιοκτήτες της για τις ιστορίες που ήθελε αυτή περιέχει. Οι συνέχειες τονίζουν τόσο την αυτοτέλεια του κάθε συμβάντος όσο και ευνοούν την διατήρηση μικρών αριθμών λέξεων, ζητούμενο επίσης της σελίδας αυτής όπως φαντάζομαι και του χρόνου σου, οπότε μην με παρεξηγείς.
Η ιστορία θα ξεκινήσει από την Πλατεία Εξαρχείων. Οι αλλοδαποί μαζεύουν τα μπουκάλια της μπύρας, η Βούλα ψάχνει κάποιον να αγκαλιάσει και το πορτραίτο από την Σκωτία βγάζει βόλτα τον σκύλο του. Μια κοπέλα απατάει το αγόρι της με τα μάτια κι ένα πρεζάκι μου λέει ευχαριστώ. Ο καθηγητής παίρνει το ποτήρι από κάτω βάζει μπύρα και με προειδοποιεί για τους Πασόκους. Πόδια – πόδια και βυζιά. «Εγώ θα δηλώσω ένα σεβασμό» εκεί που τρέμει η ψυχούλα μου, «Αδερφέ πρόσεχε τα λάδια» του μπάτσου στο τροχαίο, οι γυναίκες στο smart που ανοίγει, η λεωφόρος και επιτέλους το ξημέρωμα.
Μην αγωνιάς όμως πρόθυμε αναγνώστη μου, γιατί όλα θα λάβουν την θέση τους και σου υπόσχομαι πως κάθε φορά που θα γράφεται μια ιστορία μετά την δική μου θα παρουσιάζω την συνέχεια. Μέχρι τότε, a tout a l’ heure!

Δ.Κ.

Σκαρίμπας

2009-07-06T10:49:00.003+03:00

Χρόνος: Πριν γεννηθεί
Τόπος: Εκεί που πέθανε
Soundtrack (πολλαπλό):

http://www.youtube.com/watch?v=-rOZ1JjjNCo
http://www.youtube.com/watch?v=YxvxAaBnsKM
http://www.youtube.com/watch?v=tO0lKt66POE
http://www.youtube.com/watch?v=78TkCN8CP0s
http://www.youtube.com/watch?v=G6In7XeAV0I

H ζέστη αφόρητη...έτρεξε με όση δύναμη του απέμενε προς το αυτοκίνητο. έπρεπε να κάνει κάτι ακόμα πριν, πριν τον απαρνηθεί το γαλάζιο τ' ουρανού. Έκλεισε με κόπο την πόρτα, και έβαλε μπροστά. Είδε το κινητό του να αναβοσβήνει. Δεν άκουγε κανέναν ήχο. Δεν μπορούσε ν' ακούσει ούτε τον εαυτό του να σκέφτεται. ο χρόνος του, τελείωνε. Πάρκαρε με δυσκολία. Η πίσω ρόδα ανεβασμένη στο πεζοδρόμιο. Ξέχασε να πάρει το κλειδί από τον διακόπτη. Δεν είχε σημασία πια. Ψαχούλεψε για τα κλειδιά και δοκίμασε δυο-τρία πριν πετύχει το σωστό. Είχε καιρό να έρθει σε αυτό το διαμέρισμα. Στην άκρη της πόλης. Το τελευταίο του καταφύγιο. Η τελευταία του κατοικία. Ο βόμβος του υπολογιστή γέμιζε τα δωμάτια. Τουλάχιστον, είχε ξαναβρεί την ακοή του. Επιθανάτιος ρόγχος, συλλογίστηκε. Ανασήκωσε το πουκάμισό του, για να δει την κατάσταση της πληγής του. Αδυνατούσε να θυμηθεί αν τον πέτυχε εκείνη ή απλά έδωσε την διαταγή. Και τι έγινε, κούνησε αδύναμα το κεφάλι του. Όλα είναι μέσα στη ζωή. Το χτύπημα ήταν σοβαρό. Ακόμα και τώρα, η φαντασία του οργίαζε. Το έκανε επίτηδες, να φύγω αργά και βασανιστικά ή απλά αστόχησε; Παραληρούσε πλέον. Άναψε το φως στο δωμάτιο του υπολογιστή. Το μόνο με γραφείο και καρέκλα. Σαν να τον πέτυχε γροθιά στο στομάχι διπλώθηκε από την δυσοσμία. Ένα κουτί αποφάγια πίτσας πεταμένο στο πάτωμα...
Έκατσε με αφόρητους πόνους στην καρέκλα. Ήξερε πως ο κέρσορας της οθόνης και τα αναθεματισμένα windows του Gates, θα ήταν τα τελευταία πράγματα που θα αντίκριζε... δυο στίχους πάσχιζε να θυμηθεί, να της αφιερώσει. Δυο στίχους κι ας μην θέλει να τους ακούσει. Δυο στίχους και ας στάζουν και οι τελευταίες σταγόνες από την πληγή. Θυμόταν αργά, και κάπου κάπου ανασήκωνε το κεφάλι του προς την πόρτα, μπας και χτυπήσει, μήπως και φανεί...όπως περίμενε ο Σκαρίμπας...:

Ή...ταν σ....α ν... σ... πρ...όσ...με...να Κερ...ά
...από....ψε π....ου δ...εν έπ...ν...

Γ.Ν.

Out of time

2009-07-03T11:59:00.001+03:00

Τόπος: Ιπποκράτους και Καλλιδρομίου
Χρόνος: Πριν κοιμηθείς
Soundtrack:My way/Gary Oldman(Sid & Nancy)

Mία αδιάφορη νύχτα, με έναν αδιάφορο άντρα, στο δικό μου κρεβάτι, κάνοντας αδιάφορο sex,ίσως κατά λάθος ή δεν ξέρω....
Οι σκέψεις μου και το μυαλό μου γυρνούσαν συνεχώς γύρω από τα προφυλακτικά. Δεν ξέρω το λόγο αλλά έφερνα στο νου μου, τη μορφή τους, το χρώμα τους, το υλικό τους και τελικά το περιεχόμενο τους. Αστραπιαία και σχεδόν άθελα μου, μου ήρθε μια εικόνα.
Πέφτοντας οι βροχές του σε οποιοδήποτε σημείο να γεννιούνται απ' αυτό τα αντίστοιχα παιδιά. Μιλάω μαζί του και λέω:
"Αν πέσουν στο πάπλωμα θα γεννηθεί ένα παιδί με μαμά εμένα και μπαμπά το πάπλωμα, θα είναι όμορφο, καθαρό, τρυφερό, απαλό και αγαπησιάρικο. Αν πέσουν στο σακουλάκι σου, που τόση ώρα γυρνούσε στο νου μου πριν, θα πετάξουμε το σακουλάκι στα σκουπίδια.
Το παιδί αυτό θα έχει μαμά εμένα και μπαμπά τα σκουπίδια ,θα είναι άσχημο, βρώμικο και σκουπιδιασμένο. Γι' αυτό και εγώ θα τρώω τις βροχές σου, θα πέφτουν στο στομάχι μου και θα γεννάω ένα παιδί όμορφο και σκουπιδιασμένο μαζί. Άλλωστε και το στομάχι μου δεν είναι πιο καθαρό, με τόσα τσιγάρα που καταπίνω."
Σηκώθηκε, ντύθηκε με κοίταξε και έφυγε. Εγώ έστρωσα το "σωστό" σεντόνι (έχω ένα σεντόνι που στρώνω πάντα στους γονείς μου όταν έρχονται να με δουν, για να τους μυρίζω μετά) και κοιμήθηκα.
Μ.Τ.

C'est tout...

2009-06-30T17:44:00.003+03:00

Zombie

2009-06-27T13:18:00.003+03:00

Χρόνος: Ζεστός
Τόπος: Έκπληξη
Soundtrack:
http://www.youtube.com/watch?v=ex30DYwQlHU

Δαγκώνεις όσο δυνατά σε παίρνει. Ξεκινάς από το μυαλό και αφού έχεις την προσοχή του θύματός σου κατεβαίνεις προς τα κάτω. Τρως το βλέμμα κι ό,τι έχει δει, το στόμα και ότι αυτό έχει να πει, το αυτί κι ό,τι μπορεί να ακούσει, τους ώμους κι ό,τι μπορούν να σηκώσουν. Τον λαιμό τον αφήνεις, είναι πολύ συναισθηματικό και το κάνουν και τα βαμπίρ που ως γνωστόν ερωτεύονται. Ο θάνατος έχει αποφασιστεί από το θύμα που δεν έτρεξε να σωθεί. Εσένα δουλειά κι ευθύνη σου είναι να ξαναζήσει και να σου μοιάζει. Να αποκτήσει τις ιδιότητές σου, την δίψα και την εμμονή σου. Να σπάσεις την αλαζονική του ικανότητα για σφυγμούς, ευτυχία και θλίψη. Η καρδιά δεν είναι το πιο δύσκολο, ούτε το πιο μελοδραματικό σημείο. Είπαμε: το θύμα έχει σχεδόν επιλέξει να την χάσει. Το πρόβλημα είναι στο στομάχι. Εκεί το θύμα κλωτσάει με όση ζωή του απομένει, ίσως από πόνο, ίσως από απλό γαργαλητό, ίσως επειδή το αντέχει το μυαλό του, το αντέχει η καρδιά του αλλά δεν το αντέχει το στομάχι του. Προσοχή! Αν δεν νικηθεί το στομάχι, το θύμα μπορεί απλώς να πεθάνει ή να ανανήψει πλήρως. Πάντως σαν κι εσένα δεν πρόκειται να γίνει.
Δ.Δ.

Το πικρό τέλος του Edward Taylor όπως το ένιωσε και το απαθανάτισε ο υποτακτικός του Blob.

2009-06-23T11:09:00.002+03:00

Τόπος: Ξενοδοχείο «Κρίνος», Δικαστικό μέγαρο, Τα παλιά ικριώματα της αγοράς

Χρόνος: 1551

Soundtrack: The Cure, Drowning man http://www.youtube.com/watch?v=yzdd_i2iMBc

Δεν είχα πολύωρα κλείσει τα μάτια μου όταν χτυπήσανε την πόρτα, ο αφέντης φόρεσε αμέσως το παντελόνι του και τους άνοιξε, και ήταν οι τρεις άνδρες κι ο Αστυνόμος, εμένα δεν με ρωτήσανε τίποτα μα τον αφέντη τον πιάσανε από τα χέρια και του δώσανε μπουνιές. Ο Αστυνόμος του είπε, Φονιά και ο άλλος είπε, Να αίμα, δέσανε τον αφέντη μου με θηλιά στους καρπούς και το λαιμό και τον σύρανε έξω μέσα από την πλατεία που μας είδανε πολλοί και κάποιους από αυτούς τους γνωρίζαμε.

Κοιμήθηκα στα σκαλοπάτια μιας αυλής κοντά στην φυλακή και δεν ρώτησα τον αφέντη αν ήθελε τίποτα. Είχε πολύ ασπρίσει με την ιστορία αυτή, είχε χάσει πολύ αίμα από το πρόσωπό και η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, όμως δεν είχα τρόπο κανέναν να τον βοηθήσω.

Την άλλη μέρα το πρωί τον βγάλανε με αλυσίδες και πήγαμε στο σπίτι που είχε μπροστά κόσμο και κόκκινες ταινίες στις πόρτες, από μέσα δεν ακουγότανε τίποτα για πολλή ώρα, κι όταν βγήκανε ο κόσμος φώναξε, Πουτάνας γιε, και ένας έφτυσε έναν αστυφύλακα. Ο αφέντης περπατούσε με σκυμμένο το κεφάλι και παραπατούσε γιατί του είχαν δέσει και τα πόδια. Κρεμάλα, είπε κάποιος και φώναξαν όλοι, Κρεμάλα!

Ο αφέντης δεν ξαναβγήκε από την κεντρική πύλη της φυλακής, έμενε μέσα για καιρό κι έρχονταν κάτι άνθρωποι με ακριβά κοστούμια και με μαύρα ρούχα και φεύγανε κλαίγοντας και βρίζοντας μερικές φορές. Εγώ έψαξα για δουλειά αλλά δεν με ήθελε κανένας και πήγαινα έξω από την φυλακή και περίμενα και πρωινά και το βράδυ πολλές φορές κοιμήθηκα στα σκαλοπάτια. Την αυγή λένε κρεμάνε τους κολασμένους.

Ο αφέντης κρεμάστηκε πριν από έναν άλλο που είχε κλέψει μια γριούλα και την είχε σκοτώσει. Ανέβηκε στην κρεμάλα από κάτι σκάλες και κοίταζε μπροστά του με τα μάτια γιατί είχε δεμένα τα χέρια στην πλάτη και τον οδηγούσε ένας αδύνατος άνθρωπος με σκούρο καπέλο. Πίσω από τα σκοινιά δεν είχανε βάλει τοίχο και φαινότανε ο ουρανός με τα σύννεφα κι ο αφέντης τα είδε και δάκρυσε επειδή τον έπνιγε με το σκοινί ο δήμιος. Τα πόδια του τρέμανε και αναστέναζε συνέχεια και είπε, Αυτή η πόλη με πνίγει γιατί δεν άφησα μια ασχήμια να ζήσει, εύχομαι να μάθουν πολλοί από μένα και καταριέμαι να γεμίσουν οι ασχήμιες όπως τα νερά της βροχής τα σπίτια.

Δεν μου άφησε τίποτα στην διαθήκη του και τον έθαψαν.

Δ.Κ. Για τον Άρντεν από το Φέβερσαμ

Το άσπρο μπαστούνι

2009-06-15T17:32:00.001+03:00

Χρόνος: Προ καιρού.

Tόπος: O ειδικός.

Soundtrack, τίποτα το ιδιαίτερο.

Το επόμενο βήμα ήταν αυτό το καταραμένο μπαστούνι.

«Πρέπει να μάθεις να κυκλοφορείς μόνος σου» λέει, «να, ορίστε, μ’ αυτό…» και σου δίνει ένα μπαστούνι. Εσύ ξέρεις τώρα πως αυτό είναι άσπρο, αν είχες την τύχη να ξέρεις από πριν τα χρώματα. Το κρατάς έτσι, το κουνάς πέρα δώθε και καλύπτεις ένα τόξο τριγύρω που σε προστατεύει απ’ το να πέσεις και να τσακιστείς σε κάποιο κενό, είναι η προέκτασή σου, ένας επιπλέον βραχίονας, μια ακόμα κλείδωση, το χέρι σου θα ‘ναι στο εξής μακρύ σαν το χέρι του Καραγκιόζη.

Το κρατάς και το περιεργάζεσαι, κάνεις μια λάθος κίνηση κι εκείνο - την πρώτη φορά έτσι αδέξιος που είσαι - σου ξεφεύγει ανάμεσα απ’ τα δάκτυλα και κάνοντας έναν κοφτό θόρυβο εκτινάσσεται μπροστά σαν φίδι, αυτό είναι, ξέρεις τώρα πώς δουλεύει αυτός ο διάολος.

Έχει δυο - τρία είδη από δαύτο, όχι τόσο δύσχρηστα αλλά όλα κακόγουστα. Το συγκεκριμένο έχει και θήκη, αν θες να μην φαίνεται το άκομψο του πράγματος, είναι επίσης και αδιάβροχη, βγαίνει σε γκρίζο και σε μαύρο αν θες.

«Το άλλο είναι αυτό…» σου λέει και σου δείχνει ένα μπαστούνι, Τσέχικο αυτό, πτυσσόμενο… καλά πτυσσόμενα είναι όλα, τηλεσκοπικό. Είναι τρεις σωλήνες, ο ένας μέσα στον άλλον κι είναι πάνω από μισό μέτρο κλειστό. Στο σύνολό του είναι ενάμιση μέτρο, σαν καλάμι ψαρέματος… «όχι δεν το θέλω αυτό» λες και της το πετάς στα μούτρα. Αυτή βέβαια δεν εκπλήσσεται, ξέρει ότι οι τυφλοί είναι ευέξαπτοι. Εσένα βέβαια αυτό το ότι δεν γυρνάει πίσω το μπαλάκι σου σπάει πιο πολύ τα νεύρα αλλά πρέπει να ηρεμήσεις τώρα, να συγκρατηθείς, δεν σου φταίει σε τίποτα η υπάλληλος.

«Κάτι άλλο έχετε;» ρωτάς.

«Ναι, έχουμε κι αυτό» και σου δίνει να δεις ένα άλλο τηλεσκοπικό, πιο συμμαζεμένο απ’ το πρώτο, αυτό έχει μια απαίσια λαβή όμως, ξύλινη με - το αποκορύφωμα - μια πλαστική τάπα και λάστιχο, για το χέρι. Τέλος πάντων το παραβλέπεις, το ζυγίζεις στο χέρι σου, είναι κάπως… κομψό.

«Υπάρχει κι ένα άλλο» σου λέει αυτή, «δεν έχουμε όμως τώρα, αυτό έρχεται κατόπιν παραγγελίας».

«Τι είναι αυτό;»

«Είναι με laser. Έχει έναν ανιχνευτή laser και βγάζει ένα ήχο όταν είστε κοντά σε αντικείμενα».

«Μα πάντα είμαι κοντά σε αντικείμενα».

«Ναι, η αλήθεια είναι πως αυτό είναι ένα πρόβλημα. Έχει όμως τρεις αισθητήρες, έναν κάτω, έναν στη μέση κι έναν επάνω και βγάζει διαφορετικό ήχο αν το αντικείμενο είναι ψηλά ή χαμηλά. Όταν είστε ανάμεσα σε κόσμο πρέπει βέβαια να το κλείνετε γιατί θα βαράει συνέχεια».

Αναστενάζω. «Έχετε κάτι άλλο να μου δείξετε;» ρωτάω.

«Άλλα βοηθήματα;»

«Ναι, οτιδήποτε».

«Έχουμε αυτά τα μανταλάκια για να ξεχωρίζετε τις κάλτσες σας, κάποιος άλλος βέβαια σας τις βάζει στα μανταλάκια».

«Δεν μ’ ενδιαφέρουν οι κάλτσες. Τίποτα άλλο;»

«Μάλιστα, αυτό το μέτρο, κρατάει στη μνήμη τις αποστάσεις που μετράτε και τις αναγγέλλει… κι αυτό εδώ που σας λέει τα χρώματα κι από πού έρχεται ας πούμε το φως… και κινητό που φυσικά έχετε. Υπάρχει κι η δανειστική βιβλιοθήκη από την οποία μπορείτε να προμηθεύεστε τα βιβλία σας, με την κάρτα μέλους μπορεί να σας έρχονται ταχυδρομικά περιοδικά για τυφλούς, σε κασέτα ή και σε Braille, διαβάζετε Braille;»

«Όχι» επεμβαίνεις εσύ, «δεν το χρειάζεται, γράφει στον υπολογιστή».

«Αα», κάνει η υπάλληλος. «Έχουμε και ρολόγια ειδικά, θα πρέπει να πάτε στον άλλο όροφο όμως. Εκεί θα βρείτε και εκτυπωτές και ό,τι άλλο χρειάζεστε για τον υπολογιστή σας».

«Θα πάρω αυτά», λέω.

«Υπάρχει κάποια ειδική έκπτωση;» ρωτάς.

«Έκπτωση; Τι έκπτωση;»

«Σωστά, τι έκπτωση;» λες ενώ εγώ είμαι ήδη στην πόρτα.

«Μην ξεχάσετε να πληρώσετε τη συνδρομή σας», ακούω πίσω μου την υπάλληλο ενώ εσύ τρέχεις να με προλάβεις στις σκάλες.

«Από ‘δω» λες, βλέποντας ότι πάω από την άλλη, «από ‘δω είναι το λογιστήριο».

«Να με διαγράψουν», λέω. «Μπορούν; Δεν μπορούν».

Yannis Petsas

Στίξη

2009-05-28T23:02:00.003+03:00

Τόπος: Διαφημιστική Εταιρία

Χρόνος: Σήμερα γύρω στις 3.30

Soundtrack: Ice breaking in a Lagavulin shower

Γεια σας θα θέλατε να βοηθήσετε ένα καλό παιδί που έχει κόψει τα ναρκωτικά αγοράζοντας βιβλία έχω καταπληκτικά έργα λογοτεχνίας ψυχολογίας και νευρολογίας τα φρούτα του θανάτου σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα αριστουργηματική γραφή έχω και τα συμπτώματα ψυχοπαθολογίας και πώς να τα ξεπεράσετε και τα ναρκωτικά τα έχω κόψει τελείως και χρειάζομαι οικονομική ενίσχυση δίνω δώρο αυτή την εξαίρετη ταινία που θυμίζει και λίγο Μπερλουσκόνι η υπόθεσή της γηραιός κύριος ερωτεύεται νεαρή δεσποινίδα και εγκαταλείπει το άνετο σπίτι του τρία παιδιά από εφημερίδα την πήρα δεν μου αρέσει να ψεύδομαι με 15 ευρώ όλα δικά σας είναι παλιά διάσημη η διαφημιστική σας την γνωρίζω γιατί πριν τα ναρκωτικά ασχολούμουν με την επικοινωνία το όνομά σας το μικρό πανέμορφο είναι και σας ευχαριστώ που με ακούσατε με τόση ευλάβεια και υπομονή να το διαβάσετε θα σας αρέσει γιατί είναι προφανές πως σας συγκινούν οι χαμένοι άνθρωποι και η λογοτεχνία.

Δ.Δ.

Athens from above

2009-05-06T22:40:00.002+03:00

Τόπος: Υμηττός
Χρόνος: Μετά την βροχή
Soundtrack: Vois sur ton chemin - Les choristes O.S.T

Τι ομορφιά πάνω απ’ την βρεγμένη πόλη! και κανένας να την μοιραστώ. Οι αντανακλάσεις του ήλιου κάνουν την Αθήνα αρχαία ξανά. Τα δύσμορφα κτίρια μοιάζουν πολιτισμένα, αρχιτεκτονημένα με μέτρο και φως· το πρόχειρο μπετόν – θησαυρός. Οι δρόμοι σαλιωμένοι από γιγάντιους χρυσούς σαλίγκαρους στέκουν ακίνητοι, still, κάτω από αυτοκίνητα που ρέουν. Μισισιπήδες, Γάγγηδες, ναι και κάποιος Σηκουάνας αγάπη μου για σένα. Ο Λυκαβηττός απομονώνεται στην αίγλη του με το λευκό εκκλησάκι στην κορυφή του, το Ζάππειο τινάζει τις κολόνες του απ’ τις σταγόνες που τις συλλέγουν μία μία παιδιά με τρίκυκλα ποδήλατα, τα Εξάρχεια μένουν αφώτιστα μα τόσο καθαρά. Στο Μεταξουργείο χρυσά νήματα τρυπώνουν από τα παράθυρα αναζητώντας τα μαλλιά σου ή τα δαχτυλίδια σου. Δεν τα ‘χω στείλει εγώ – δυο μέρες τώρα ούτε να καταπιώ δεν μπορώ όχι ν’ αρθρώσω – και σ’ ένα παρτέρι στου Ζωγράφου ένας φρεσκολουσμένος δυόσμος εξατμίζει το άρωμά του. Πώς μου ‘ρθε τώρα στο μυαλό εκείνη η λίμνη στην Αυστρία που σαν απύθμενη μαρμίτα άχνιζε κι ανάδινε τους ιαματικούς της υδρατμούς ενόσω εσύ με το λευκό σκουφί σου μ’ αγκάλιαζες φιλώντας με! Αγαπώντας με. Ο ήλιος πάει στο Περιστέρι να δύσει, εσύ ένας θεός ξέρει αν έχεις γυρίσει, ο αέρας πήρε να κρυώνει, τέρμα η ονειροπόληση, όποιος θέλει κι άλλο πληρώνει. Μα μόλις πέσει το άστρο θα κατακάτσει η πάχνη της λίμνης και όλη η ομορφιά που βλέπω θα βυθιστεί ξανά στην επιφάνεια που τόσο κάθε μέρα με πληγώνει. Πού είσαι;
Δ.Κ.

Κακιά πόλη

2009-04-20T21:48:00.003+03:00

Χρόνος: Δευτέρα του Πάσχα
Τόπος: Εδώ
Soundtrack: Οτιδήποτε by Johnny Cash

Κακιά πόλη, θα σε αφήσω να ρημάξεις. Θα σε αφήσω στο έλεος των φτωχών, των αθεόφοβων, των αχωριανών. Θα σε εγκαταλείψω και θα αλλάξω παραστάσεις όπως αλλάζω χτένισμα και αθλητικά παπούτσια. Κακιά πόλη θα σε αφήσω να σε φάει η σιωπή, να σε κοιμίζουν μόνο ασθενοφόρα, να σε καταλάβουν οι σκιές και οι αδέσμευτοι. Αυτοί που ξέχασαν να κλείσουν εισιτήρια. Θα σε κατοικήσουν μόνο γέροι που δεν θα μπουν ποτέ σε καρποστάλ και νεογέννητα που δεν μπαίνουν σε μεταφορικά μέσα. Θα πάω στον ήλιο να μαυρίσω, στον κήπο να με τσιμπήσουν έντομα, θα με ξυπνάνε τα πουλιά και τα μπουζούκια. Θα πάω στο χωριό που άφησε ο παππούς μου για σένα κακιά πόλη. Θα πάω να μου σερβίρουν πρωινό με ατομικές μερίδες βούτυρο και μαρμελάδα. Και δεν θα τα μαζέψω, θα φύγω μόλις πλακώσουνε οι σφίγγες. Θα σου κλείσω και τα μπαρ. Θα σου κλείσω και τα φώτα. Θα αφήσω δρόμους ανοικτούς για σούζες και βλαμμένα. Εγώ θα πάω στην εξοχή, να με φυσήξει φρέσκος αέρας, να μην βρίσκουνε ρουθούνια οι νεραντζιές και τα σκουπίδια σου να γεμίσουν. Να μην βρίσκουν περίπτερα οι καπνιστές σου να καπνίσουν. Θα σου κόψω και την καλημέρα. Και στο γυρισμό με βαριά καρδιά θα μπω στα σύνορά σου. Σαν να μην ήθελε ποτέ κανείς να σε δημιουργήσει. Έτσι, για να μάθεις.

Δ.Δ.

Ανοιξιάτικα Παιχνίδια

2009-03-24T18:54:00.003+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=JW_bHr47sj0&NR=1 ________________________________________ Κική Δημουλά: περί μυαλού και ελπίδας

ΤΟΠΟΣ: Μαντέψτε
ΧΡΟΝΟΣ: 19:17
Soundtrack: Un Homme et Une Femme - Claude Lelouch (1966)
http://www.youtube.com/watch?v=Qfc4NPNMFro ________________________________________ Ψιλόβρεχε. Αυτή περπατούσε με μικρά βιαστικά βήματα, να προλάβει ποιος ξέρει τι. Εκείνος βάδιζε χαζολογώντας στο πεζοδρόμιο μέχρι που εκείνη του έδωσε μια δυνατή σκουντιά στην πλάτη και τον προσπέρασε. Η αλήθεια ήταν πως τον έβγαλε απ’ τον λήθαργο. Πρώτα πρόσεξε τον λαιμό της, ψηλό κι αδύνατο και μετά το κοντό καρέ, ήταν ξανθιά και τα μαλλιά της είχαν μια κοψιά που τέλειωνε μπροστά κάνοντας μύτη. Μετά η ματιά του είδε τις επωμίδες που πλαισίωναν τον ανασηκωμένο γιακά κι ύστερα έτρεξε στην πλάτη, μέχρι εκεί που η ζώνη της γκαμπαρντίνας έσφιγγε τη μέση της. Στάθηκε λίγο στην καμπύλη των γοφών και κατέβηκε στις γάμπες. Τέλος πρόσεξε τα παπούτσια, από γκρι σουέτ. Μια δυνατή ψιχάλα του ‘ρθε στη μύτη και μετά άλλη και άλλη. Σήκωσε τον γιακά του και χώθηκε κάτω απ’ το πρώτο στέγαστρο. Εκείνη είχε κάνει ακριβώς τον ίδιο ελιγμό και περπατούσε πάλι μπροστά του, με τα χέρια στις τσέπες, τακ – τακ, με ακρίβεια. Δεν είχαν κάνει είκοσι μέτρα κι η βροχή εξελίχθηκε σε μια ξαφνική μπόρα κάνοντας όλους να τρέξουν να χωθούν επίσης κάτω απ’ τα στέγαστρα των καταστημάτων. Ξαφνικά η απόστασή μεταξύ τους μειώθηκε, την καθυστερούσαν οι άλλοι κι είχε κόψει το βήμα της. Τώρα ήταν σχεδόν πίσω της. Στη μύτη του έφτανε το άρωμά της., άκουγε το χρατς – χρατς που έκανε σε κάθε της κίνηση το ύφασμα της γκαμπαρντίνας, άκουγε τα τακούνια της στο πεζοδρόμιο. Ξαφνικά τα τακούνια σταμάτησαν. Σταμάτησε να μην πέσει πάνω της. Αυτή χώθηκε αριστερά σε μια πόρτα κι αυτός χωρίς να το σκεφτεί την ακολούθησε. Ήταν ένα καφέ. Με Βιενέζικες καρέκλες και ξύλινη επένδυση στους τοίχους, και σεπαρέ στη τζαμαρία, πολύ κλασικό. Όλα τα τραπεζάκια ήταν γεμάτα κι αυτοί χάθηκε μέσα σ’ ένα πλήθος όρθιων. Μετά κατάφερε να τη δει στην μπάρα και προσπάθησε να φτάσει δίπλα της. , έφτασε τη στιγμή που παράγγελνε έναν καφέ κι παρήγγειλε κι αυτός έναν αν και μόλις είχε πιεί πριν. Έβγαλε τα τσιγάρα του και την κοίταξε στον καθρέφτη. Τον κοίταζε κι εκείνη. Μετά κατέβασε τα μάτια της και δεν ξανακοίταξε, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Στον καθρέφτη έβλεπε έξω που άστραφτε. Όπως έδειχναν τα πράγματα θα έμεναν ώρα εκεί κι άρχισε να σκέφτεται τι να βρει να της πει. Εκείνη έστρεψε το κεφάλι της προς το μέρος του, «έχετε ώρα μήπως; Τον ρώτησε. Σήκωσε αδέξια το χέρι του κι έχυσε επάνω του τον καφέ. Εκείνη γέλασε. Της είχε φανεί αστείος, ποιος ξέρει τι θα σκεφτόταν τώρα. Σκούπισε τον καφέ απ’ το παντελόνι του, είχε γίνει χάλια… τι γελοίος. Του έδωσε και τη δική της χαρτοπετσέτα. Την πήρε και την κοίταξε. Είχε σταματήσει να γελάει και τον κοίταζε κι αυτή. «Μένετε εδώ κοντά;» τον ρώτησε.

yannispetsas

Φαινόμενα

2009-03-11T11:13:00.006+02:00

Φιλί μεταξύ ενός πρίγκιπα και ενός κυνηγού γιουχαρίστηκε στην σκηνή της Λυρικής. Την επόμενη μέρα gay ακτιβιστές διεκδίκησαν το μικρόφωνο για να διαβάσουν επιστολή διαμαρτυρίας. Ερώτηση: Γιατί δεν συνέχισαν απλώς να φιλιούνται;
Ανακοινώθηκαν τα πρώτα ονόματα του φετινού Rockwave: Placebo, Moby, Motley Crew, Duffy, Monster Magnet, Gogol Bordelo, W.A.S.P. και το αγαπημένο συγκρότημα όλων των ελλήνων TBA (to be announced)
Γυναίκα όμορφη σε κουπαστή δήλωσε ότι είναι ευτυχισμένη. Και έγινε πιστευτή!
Είδαμε τον Βυσσινόκηπο στο θέατρο Άσκηση. Και σκοτώσαμε τα όριά μας. Κλικ στο λινκ για ένα από τα μουσικά της μοτίβα, το πιο φιλάνθρωπο.
http://www.youtube.com/watch?v=eCtDaNvCi30

Αγαπητέ Obama

2009-02-19T12:59:00.001+02:00

ΤΟΠΟΣ: Γραφείο
ΧΡΟΝΟΣ: 13 Φεβρουαρίου 2009
Soundtrack: My love has got no money

Αγαπητέ Obama,

H γλώσσα σου μού είναι εξέχως αρεστή, όμως επειδή θέλω να σου πω ιδέες προσωπικές, προτιμώ την ελληνική για να είμαι όσο γίνεται ειλικρινής.
Είπες στα χρυσά των οικονομιών παιδιά να είναι προσεκτικοί, νουνεχείς θα έλεγε κανείς. Είδες τα χρήματά σου να πηγαίνουνε στράφι. Σε αισθάνομαι. Είσαι ένας Κροίσος φιλάνθρωπος. αντιμετωπίζεις σε μεγαλύτερη κλίμακα την απόγνωση του φορολογούμενου. Κι ο πολίτης συναισθάνεται την αδικία Obama, κι ο φοροφυγάς νιώθει στο πετσί του την αξία της προσπάθειάς του, κι οι στρατιωτικοί ακόμα βάζουν στον στιγμιαίο καφέ τους παγάκια που έχουν μέσα τους απολιθωμένη την δικαιοσύνη. Και τι βγαίνει Obama; Μαύρε μου;
Θα ζήσει κάποιος περισσότερο; Ή έστω καλύτερα;
Obama, άκουσέ με και μην σταματάς. αν γυρεύεις την αλήθεια, ακόμα και νεκρός που θα είσαι και θα έχεις ψυχορραγήσει με την απογοήτευση πως τίποτε δεν βρήκες, στόχο έχεις θέσει ορατό. Και θυμήσου τα λόγια ενός ξεγραμμένου εμπειρικού, η διατύπωση αργά η γρήγορα θα βρει τους θιασώτες της.
Σ' αγαπώ πολύ.

Δ.Κ.

Intro (1)

2009-02-16T12:48:00.002+02:00

Τόπος: Γυάλινος

Χρόνος: Παρόν

Soundtrack: Mellon Collie and the Infinite Sadness by Smashing Pumpkins

http://www.youtube.com/watch?v=gBD1BXOxnFc&feature=related

Πριν λίγο καιρό, στη μία το μεσημέρι ακριβώς, ένας άνθρωπος μπήκε στο μυαλό μου. Περπάτησε στον χώρο, μετακίνησε τα πράγματα ανατολικά και βρήκε τη θέση του. Είχε στην πλάτη του ένα σακίδιο, φορούσε αθλητικά παπούτσια και δεν έκανε θόρυβο. Κάθε πρωί από εκείνη την ημέρα ξεφυλλίζει τις εφημερίδες μου, ακούει την μουσική μου κι ανοιγοκλείνει την αποθήκη μου. Προχτές κατέβασε χιόνι από το τρίτο ράφι και το πέταξε στον Υμηττό. Έπειτα έπιασε ένα ταξίδι που θέλω να κάνω και το κρέμασε ανάμεσα στα μάτια μου. Εκεί που βάζουν οι Ινδές την παρθενιά τους. Ανακάτεψε τα χαρτιά μου, γέλασε με ένα αστείο μου, κοιμήθηκε, βρήκε ένα ατύχημα που είχα ξεχάσει και έκαψε τις φωτογραφίες των φιλιών μου. Ταξινόμησε την βιβλιοθήκη. Όχι με αλφαβητική σειρά. Με σειρά έντασης. Κόλλησε το στόμα του στον καθρέφτη, τον θόλωσε και μετά το σκούπισε με το μανίκι του. Ζωηρέψανε τα χρώματα και αποκαλύφθηκαν οι λεπτομέρειες. Έφτιαξε ένα χαλασμένο παράθυρο. Χτες βράδυ ήρθε μαζί μου στο θέατρο και σε όλη την διάρκεια της παράστασης δεν με άφησε σε ησυχία. Μου έλειπε, δηλαδή. Μόνο σε ένα σημείο πήρε και σημείωσε την φράση: Γιατί υπάρχει η μέρα και η νύχτα; Η μέρα υπάρχει για να βλέπουμε και η νύχτα για να ακούμε. Δίπλωσε το χαρτάκι όσες φορές μπορούσε να διπλωθεί και με αυτό έκλεισε μια τρύπα κάπου πίσω από το αυτί μου. Σκέφτηκα ερωτήσεις αλλά τις πετάει. Σκέφτηκα εικόνες αλλά δεν τις πιστεύει.

Αν τον δείτε πείτε του να μην φύγει. Θα σκεφτώ κάτι που να του αρέσει.

Δ.Δ.

Φαινόμενα

2009-02-09T16:32:00.008+02:00

Ύπουλες και βλοσυρές αποδείχθηκαν κάποιες πεταλούδες σύμφωνα με πρόσφατη επιστημονική έρευνα. Πάνε και αφήνουν τα αυγά τους στις φωλιές των μυρμηγκιών και εκκρίνουν μια ουσία που μπερδεύει τα μυρμήγκια και τα περνάνε για δικά τους. Σε κάποιες περιπτώσης έλλειψης τροφής φτάνουν μέχρι και στο σημείο να ταϊζουν στις νύμφες τα δικά τους πραγματικά αυγά.
Έληξε η κατάληψη της Λυρικής. Δεν ξέρουμε τι σημαίνει αυτό, απλά το αναφέρουμε.
Είδαμε την έκθεση του Αλέξανδρου Βασμουλάκη στην γκαλερί της Αντωνοπούλου στου Ψυρρή (Αριστοφάνους 20). Και μας άρεσε που ο τοίχος έγινε άκα(δρ)ο χαρτί.
Σε είσοδο πολυκατοικίας, άντρας νέος χτύπησε κουδούνι. Στο θυροτηλέφωνο που ρώτησε ποιος είναι; απάντησε, μπορείς να κάνεις τη ζωή μου συναρπαστική;

Γαλάζια Σύννεφα

2009-01-27T17:20:00.002+02:00

Τόπος: Σταθμός μετρό “Ευαγγελισμός”, έξοδος Ριζάρη Χρόνος: πρωί προς μεσημεράκι Soundtrack: Mercury rev – Blue Clouds (Daniel Johnston cover)

Είχε ακόμη τρία τέταρτα μέχρι να λήξει η ισχύς του εισιτηρίου. Είχε κατέβει προς τα κάτω για δουλειές, βιαστική όπως πάντα, και βιαστική θα γύριζε στο σπίτι – άλλες δουλειές εκεί.
Έτσι πίστευε, τουλάχιστον. Αλλά όταν έφτασε στο σταθμό του μετρό, κάτι την σταμάτησε. 'Ίσως ήταν το εισιτήριο, που της έλεγε ότι είχε ακόμα “χρόνο”. Ίσως ο κουλουρτζής δίπλα στην έξοδο Ριζάρη, που υπέμενε στωικά το κρύο για να ταΐσει τα παιδιά του, και παρεμπιπτόντως και τους περαστικούς. Ίσως η συννεφιασμένη μουντάδα του πρωινού.
Ήταν διαφορετική αυτή η μουντάδα. Δεν είχε το συνηθισμένο σέπια του καυσαερίου, αλλά ένα αχνό γκρι, απαλό, σχεδόν γαλάζιο. Ένα γαλάζιο που έπεφτε πάνω στα χορτάρια – μα ναι, υπάρχει και λίγο πράσινο στο κέντρο της Αθήνας! - και τα έκανε πιο ζωηρά, πιο κρουστά, σχεδόν ζωντανά.
Έκατσε στο παγκάκι δίπλα από το πλακόστρωτο μονοπάτι και δεν έκανε τίποτα. Άκουγε μουσική μόνο, εκείνη την υπέροχη μελωδία που έκρυβε λίγη χαρά, λίγη μελαγχολία και πάρα πολλή αγάπη, και κοιτούσε το σταθμό, τους περαστικούς, τον κουλουρτζή, τον ουρανό, το πράσινο, το νεαρό δέντρο δίπλα στο παγκάκι.
Και τότε χαμογέλασε, γιατί παρατήρησε κάτι που δεν το είχε παρατηρήσει ποτέ κανείς – εκτός αν ήταν λίγο τρελός ή λίγο ερωτευμένος, ή, τέλος πάντων, όχι τόσο βιαστικός: Το δέντρο ήταν κούφιο.
Το κοίταξε και το ξανακοίταξε και της φάνηκε σαν να την κοίταζε κι εκείνο.

Κανείς από τους περαστικούς δεν κατάλαβε τι συνέβη μετά. 'Όλοι ορκίζονταν πως τη μια στιγμή μια κοπελίτσα καθόταν στο παγκάκι και την άλλη είχε εξαφανιστεί. Σαν να άνοιξε η γη και να την κατάπιε.

Αλλά το πως έγινε αυτό, κανείς δεν το είχε προσέξει.

The Pooka

Λόγια του δρόμου

2009-01-12T16:39:00.003+02:00

Τόπος: Εξάρχεια
Χρόνος: 31 Δεκέμβρη, κατά τις 3 το μεσημέρι.
Soundtrack: Paint it Black

Ανεβαίνουμε τη Χαριλάου Τρικούπη, πιασμένοι απ΄ το χέρι, περπατώντας αργά.
Στρίβουμε δεξιά στον πεζόδρομο, τη Δερβενίων. Είναι μεσημέρι, ησυχία, μιλάμε, κοιτάμε τα γκράφιτι. Μετά από λίγο ο δρόμος στενεύει για καμιά εικοσαριά μέτρα, έχει ζαρντινιέρες στ' αριστερά. Λίγο πριν τη μέση της στενωπού ακούω ένα θόρυβο πίσω, γυρίζω. Ένα σκούτερ έχει στρίψει κι αυτό στον πεζόδρομο αλλά δε χωράει να
περάσει δίπλα μας και περιμένει στο πλατύ κομμάτι.
Δεν αλλάζει κάτι, συνεχίζουμε να περπατάμε αργά, μιλώντας, και μόλις πλαταίνει ξανά ο δρόμος παραμερίζουμε λίγο και το σκούτερ περνάει δίπλα μας βιαστικά και με θόρυβο. Ο οδηγός γυρίζει λίγο το κεφάλι του και μας πετάει δυο λέξεις, αλλά δεν τις ακούμε καλά:

"...... .....είτε"

Γυρίζουμε ο ένας στον άλλον.
"Τι μας είπε;"
"Δεν ξέρω, το'χασα..."
"..."
"Κατι σαν 'Πολύ καθυστερείτε!'"
"Ναι, κάτι τέτοιο..."
"Το μαλάκα, του καθυστερήσαμε τη φοβερή του αποστολή για να περπατήσουμε 10 μέτρα..."
"Κι είμαστε και σε πεζόδρομο, τι ήθελε δηλαδή, να μπούμε στα δέντρα για να περάσει το γαμω-σκούτερ του;"
"..."
"Μπορεί και να μας έβρισε."
"Ναι, θα μπορούσε να ήταν και 'Αντε γαμηθείτε'..."
"Ε, ναι, τι τρόπους περιμένεις τώρα από τους κάφρους..."

Συνεχίζουμε να περπατάμε, κι αγριεύω σκεφτόμενος, όπως μου συμβαίνει συνήθως:

Γιατί ρε μαλάκα να μας βρίσεις, τι σου κάναμε; Έπρεπε να τρέξουμε να σου αδειάσουμε τη γωνιά; Ούτε ταξιτζής ήσουνα, που κυνηγάς το μεροκάματο, και καλά, ούτε ντελίβερυ ούτε τίποτα...

Κρίμα, από μηχανόβιους περίμενα καλύτερα... Πάει, χάλασαν κι αυτοί... Τους κατάπιε η πόλη-τέρας, τους έκανε κι αυτούς τέρατα και σε λίγο θα μας πατάνε, τους πεζούς, αλύπητα, όταν είμαστε στο δρόμο τους.

Κι εγώ μηχανή οδηγούσα στην Αθήνα, λες να έκανα κι εγώ τα ίδια; Μπα, όχι...
Ή μήπως...

Θα' θελα να σε δω να περνάς με κόκκινο απ' τη βιασύνη σου, ρε καριόλη, στην
Ιπποκράτους, και να' ρχεται λεωφορείο απ'την άλλη μεριά... να δω τι θα κάνεις...
Άκου εκεί "καθυστερείτε". 'Η "γαμηθείτε". 'Η ...

Και ξαφνικά συνειδητοποιώ τι είπε, και νιώθω ένα χαστούκι, πάρα πολύ δυνατό,
να με χτυπάει, και κοκκινίζω, και ντρέπομαι, και θέλω να τρέξω να τον βρω και
να του ζητήσω συγνώμη για όλ' αυτά που σκέφτηκα γι' αυτόν, που τον είπα τέρας
και καριόλη, που τον έκανα ένα με την πόλη, που ευχήθηκα να πάθει κακό...
Ποιός είναι το τέρας τώρα, ε;

"Ευχαριστώ... και με συγχωρείτε..."

Γιάννης Ανδρεδάκης

Όταν ο διάβολος το παίζει αντράκι...

2009-01-04T23:39:00.002+02:00

Χώρος: Θεσσαλονίκη, ενα σοκάκι
Χρόνος: μία νύχτα

Η νύχτα είναι ψυχρή. Το φεγγάρι μοιάζει μικρό και μακρινό, ξεθωριασμένο. Φυσάει ένα ελαφρύ αεράκι και ανακατεύει τα μαλλιά. Αναβαίνω την Ναυαρίνου με σταθερά βήματα, και μπαίνω σε ενα στενό, που θα με οδηγούσε πιο γρήγορα στον προορισμό μου. Τα πάντα γύρω μου με ενοχλούν και τα θέλω ταυτόχρονα. Τα απολαμβάνω αλλά με κυριεύουν περίεργα.
Μπροστά μου, τυλιγμένο στο σκοτάδι, αντικρίζω τη σκοτεινή του φιγούρα. Με αποστομώνει με ένα φιλί.

Ένα φιλί τόσο απαιτητικό, τόσο κτητικό, που παύει να είναι φιλί. Στη συνέχεια με κολλάει στον παγωμένο τοίχο, ακίνητη, κοκαλωμένη και η ανάσα μου βαριά. Δεν υπάρχει τρυφερότητα στο άγγιγμα του, κρύες μηχανικές κινήσεις, σχεδόν καθοδηγημένες από αδημονία και οργή.

Τα χείλη του παγωμένα, όπως και το σώμα του. Η ανάσα του βουτηγμένη στο τσιγάρο και το ποτό. Εγώ, σαν υπνωτισμένη, χωρίς βούληση, υπάκουη μαριονέττα στα χέρια του. Και μέσα στις επόμενες στιγμές η ψυχή μου σκλαβώνεται, φυλακίζεται στη βίαιη αγκαλιά του, και βιώνει την απόλυτη ταπείνωση. Η δική του ψυχή μοιάζει να μην συμμετέχει, να έχει απομακρυνθεί από το σώμα του, και να παρακολουθεί από τη γωνία. Μα το πιο τρομακτικό είναι τα μάτια του. Δυο γαλάζια κρύσταλλα, δίχως στάλα συναίσθημα, δίχως σημάδι έρωτα, δίχως ίχνος ανθρωπιάς. Καθρέπτες της κολάσεως.

Έλενα Μπελετσιώτη

Οι τουρίστες

2008-12-19T15:26:00.003+02:00

Τόπος: Η θάλασσα των δρόμων
Χρόνος: Απροετοίμαστος
Soundtrack: Beirut, Elephant Gun
http://www.youtube.com/watch?v=N-mqhkuOF7s

Στις όχθες των πεζοδρομίων λιάζονται οι καημένοι οι τουρίστες. Σκέφτονται να βουτήξουν και βάζουν λίγο το πόδι τους στην άσφαλτο. Καίει πολύ. Οι φωνές τούς σπρώχνουν να το τολμήσουν. «Έλα έλα το συνηθίζεις μετά από λίγο», «μη φοβάσαι, είναι ρηχά». Χαμογελάνε και παίρνουν ανάσα! Μεγάλο λάθος. Βήχουν. Τα κύματα χτυπάνε με τον θόρυβο και το ύψος τους. Κάποιοι εγκαταλείπουν την άσφαλτο τρέχοντας. «Έλα έλα μέσα, αλλιώς τι ήρθες να κάνεις;», «μη φοβάσαι είμαστε ακόμα πολλοί». Ξέρουν πια να κρατούν την αναπνοή τους. Ανεβάζουν χτύπους. Παίρνουν φόρα και βουτάνε. Κολυμπάνε στα ρηχά. Καίει πολύ. Οι σέρφερ επιδέξιοι καβαλάνε τα κύματα, κρύβονται στους θόλους του νερού, ξέρουν να πέφτουν και ξέρουν να κολυμπάνε. Τα μωρά άγαρμπα πιτσιλάνε νερά, δεν γνωρίζουν φόβο, μένουν μπροστά, τρώνε το αλάτι στα μάτια και κλαίνε. Κι οι τουρίστες παραμένουν κοντά στις όχθες για να βλέπουν ακόμα στεριά και να ξέρουν πως δεν θα πνιγούν. «Έλα έλα πιες λίγο νερό, χάσε κάτι», «μη φοβάσαι τα κρατάμε τα κύματα από τα αρχίδια». Οι τουρίστες θέλουν να επισκεφτούν τον τόπο, να πάρουν μαζί τους κάτι περισσότερο από νοητικές φωτογραφίες, να αναμειχθούν με τους ιθαγενείς, να γίνουν μόνιμοι κάτοικοι. Μα δεν ξέρουν τη γλώσσα, δεν πιστεύουν στον ίδιο θεό, και γαμώτο καίει πολύ!

Στο βάθος φλέγονται τα μουσεία στα οποία ξεναγήθηκαν, τα μαγαζιά με τα σουβενίρ, οι τρύπες που κρατάνε το συνάλλαγμά τους. Και καθώς κολυμπούν μετράνε: ό,τι αγαπούσαν στο μουσείο, πόσο δεν χρειάζονται τα σουβενίρ, τι άλλο έχουν μέσα οι τρύπες εκτός από συνάλλαγμα.. «Έλα έλα δεν είναι ώρα να μετράς, αν δεν είσαι με εμάς είσαι με τα κύματα», «μη φοβάσαι γιατί το μυριζόμαστε από μακριά κι εμείς κι αυτά». Κι ο δισταγμός καταστρέφει την άνωση, ο προβληματισμός κουράζει τα πόδια, ο διάλογος αδειάζει πνευμόνια. Ξαναβγαίνουν στην όχθη, παρακαλούν για μια πετσέτα, εκλιπαρούν για ανακούφιση. Προσπαθούν να θυμηθούν το ταξίδι, προσπαθούν να ξεχάσουν την επιστροφή. Καημένοι τουρίστες. Μαζεύουν τα μάτια τους, μαζεύουν τα πράγματά τους, μαζεύουν τις γλώσσες τους, φοβούνται μαζικά. Παίρνουν το πρωινό τους στη δουλειά και καίει πολύ. Μόνο εμάς διώχνουν τα κύματα, λένε ρουφώντας μια γουλιά παραγωγής. Μόνο εμάς απειλούνε τα συστήματα, λένε δαγκώνοντας μια μπουκιά συνενοχής. Και διαγωνίζονται για το ποιος άντεξε πιο πολύ στο νερό, ντρέπονται αν χρειάστηκαν μπρατσάκια, κοκορεύονται για τα χαζά μακροβούτια τους και φοράνε τα ρούχα των σέρφερ. Μοιράζονται μαρτυρίες. Προσπαθούν να χάσουν την πίστη τους και μετά να την βρούνε ανακαινισμένη. «Έλα έλα δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να γίνεις βράχος, να μισήσεις τα κύματα», «μη φοβάσαι, δεν επιτρέπεται».

Ώσπου ανοίγει μια ρωγμή στην οθόνη του υπολογιστή κι από μέσα αναβλύζει ένας λόγος γραπτός ανυπόγραφος. Κι εκεί μπορείς να το δεις χωρίς να σε γονατίζει ο τρόμος ότι είναι ένας πυρετός που με την ευγνωμοσύνη σου καταπολεμά τα μικρόβια κι αυτά πετάνε δηλητήριο που καίει πολύ. Πως οι σέρφερ είναι τα αντισώματα που έχουν λόγους αντανακλαστικούς για να καίνε πολύ, αδιακρίτως και χωρίς να τα νοιάζει ποιο μουσείο θα αρπάξει. Κι ο ταξιδιωτικός προορισμός νοσεί, κάτι τον καίει πολύ. Είναι το σώμα που κανείς δεν κατοικεί και καταριέται και την αρρώστια και τον πυρετό του. Φοβάται, ιδρώνει, θυμώνει. Πάσχει και δεν ξέρουμε σε τι θα υποκύψει, στη νόσο ή στον πυρετό. Κι οι τουρίστες δειλοί για τα αντισώματα, ενοχλητικοί για τα μικρόβια πειραματίζονται στις όχθες και στα εργαστήρια της αυτοκριτικής. Ψάχνουν, γράφουν, ψάχνουν για την αντιβίωση που καλούνται να ενσαρκώσουν.

Δ.Δ.

Ha!

2008-12-16T18:08:00.005+02:00

All I need to make comedy is a park, a policeman and a pretty girl. Charlie Chaplin (1889 - 1977), in My Autobiography (1964)

Το χιούμορ είναι το μεγαλύτερο όπλο της ιστορίας. Άνθρωπος χωρίς αυτοσαρκασμό είναι ένας άνθρωπος ανίκανος να είναι ελεύθερος. Γι’ αυτό κι εμείς δίνουμε τα πρώτα 5 βραβεία Δημιουργικής Εξέγερσης!

Βραβεία Δημιουργικών Δράσεων Εξέγερσης

Α΄ Βραβείο: Στην κλοπή του πλαστικού θείου βρέφους από φάτνη της Θεσσαλονίκης και αντικατάσταση του με συσκευή τηλεόρασης!

Β΄ Βραβείο: Στα παιδιά που άρχισαν να τραγουδάνε το Ω, έλατο γύρω από το φλεγόμενο δέντρο του Συντάγματος.

Γ΄ Βραβείο: Στις δύο «διαφημίσεις» που δημιουργήθηκαν αμέσως, Absolut Athens με το μπουκάλι μολότωφ και Riot, Just do it με το λογότυπο της Nike.

Δ΄ Βραβείο: Στο στιγμιότυπο της Ελληνοφρένειας, όπου ένας μπάτσος κι ένας κουκουλοφόρος ερωτεύονται και πίνουν μπύρες κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα.

Ε΄ Βραβείο: Πανό που αναρτήθηκε στο γήπεδο από φιλάθλους του Παναθηναϊκού: Έλληνας, γλοιώδης, δικηγόρος, κερατάς και πούστης με 7 γράμματα.

Κατά τα χρυσά βατόμουρα έχουμε και τα 5 Βραβεία Εγκληματικής Ηλιθιότητας:

Α΄ Βραβείο Εγκληματικής Ηλιθιότητας: Στους ανθρώπους που έκαψαν την βιβλιοθήκη της Νομικής. Βιβλία καίγανε μόνο οι ΝΑΖΙ.

Β΄ Βραβείο Εγκληματικής Ηλιθιότητας: Η γνωστή πλέον δήλωση «αν έπρεπε να χαθεί ένα παιδί, θα το κρίνει η δικαιοσύνη».

Γ΄ Βραβείο Εγκληματικής Ηλιθιότητας: Σε όλα ανεξαιρέτως τα κανάλια για την πλαστά τραγική αναμετάδοση των γεγονότων και για τη διφασική τους κατάθλιψη «πρέπει να επέμβει η αστυνομία/ η αστυνομία επιτέθηκε στους διαδηλωτές».

Δ΄ Βραβείο Εγκληματικής Ηλιθιότητας: Στους Times για το άρθρο τους που αποδίδει τα επεισόδια στην Βίαιη φύση των Ελλήνων από τα Ομηρικά χρόνια.

Ε΄ Βραβείο Εγκληματικής Ηλιθιότητας: Στους ανθρώπους που αναπαράγουν, πιστεύουν, υιοθετούν και ενίοτε πράττουν με δεδομένη τη φράση, «το γκέτο των Εξαρχείων». Κι ανάλογα τα αποφεύγουν, κατηγορούν όσους τα επισκέπτονται ή και τα χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.

Ρεπορτάζ μόδας

2008-12-14T16:21:00.002+02:00

Χρόνος: Απόγευμα
Τόπος: Πετροβολημένος
Soundtrack: MGMT Weekend wars

Κορίτσι ξωτικό σε κατάστημα μπαίνει. Ρούχα ρούχα αξεσουάρ κρεμάστρες. Κούκλες πλαστικές με βλέφαρα υπερμεγέθη. Χωρίς θηλή. Χωρίς κλειτορίδες. Χέρια κοκαλωμένα σε στάσεις αφύσικες. Με στόμα μισάνοιχτο. Και πωλήτριες και πωλήτριες πάνω σε ρόδες. Και από πάνω χιλιάδες φώτα. Αστέρια από νέον και άλλες χημικές ουσίες της οικονομίας. Κορίτσι ξωτικό έχει πάρτι. Θέλει ρούχο λαμπερό. Θέλει να λάμπει. Να γνωρίσει αγόρι. Να φιληθεί. Να δει όνειρα. Αλίμονο. Χοντρή μαμά και χοντρή κόρη απέναντι. Βιαστικές νευρικές με φωνές κορακίσιες. Ανεμοστρόβιλο προκαλώντας γυρνούν δαιμονικά. Σηκώνουν κρεμάστρες. Κοιτούν ξινίζουν τσακώνονται προχωρούν. Κορίτσι ξωτικό κρατά ρούχο στο χέρι. Κοιτάζει αναρωτιέται. Δαγκώνει το νύχι του. Αναρωτιέται. Χοντρή μαμά χοντρή κόρη καταφθάνουν. Βουτούν με τέσσερα χέρια το ίδιο ρούχο. Τραβάν με βία. Κορίτσι ξωτικό τρομάζει. Καταγεγραμμένος διάλογος:

Κορίτσι ξωτικό: Συγγνώμη...
Μαμά χοντρή κόρη χοντρή (φωνή μία): Άστο κάτω
Κ.Ξ.: Μα εγώ το είδα πρώτα
Μαμά χοντρή κόρη χοντρή (φωνή μία): Άστο κάτω
Κ.Ξ : Όχι
Μαμά χοντρή: Η κόρη μου θέλει
Κ.Ξ: Όχι
Κόρη χοντρή: Η μαμά πληρώνει
Κ Ξ: Όχι
Μαμά χοντρή: Είναι δικό της
Κ Ξ. Δεν της κάνει
Κόρη χοντρή: Μαμά........
Κ.Ξ: Δεν ήθελα να προσβάλω...
Μαμά χοντρή: Μην κλαις κοριτσάκι μου....
Κ.Ξ: Είναι πολύ μικρό μέγεθος...αλήθεια
Κόρη χοντρή: Μαμά...
Μαμά χοντρή: Σκύλα. Το 'φαγες το κοριτσάκι μου. Τώρα θα δεις....

Μαμά χοντρή βουτάει κορίτσι ξωτικό από πόδια. Σηκώνει ψηλά και ανοίγει τεράστιο στόμα. Κύματα σάλια χτυπούν λυσσασμένα πάνω σε δόντια βράχια. Πουλιά πετούν γύρω γύρω. Κρέατα κρέμονται. Κορίτσι ξωτικό φωνάζει. Αργά. Πολύ αργά. Μαμά χοντρή καταπίνει κορίτσι ξωτικό. Χράτσα χράτσα. Από κεφάλι μέχρι πόδια. Μαζί με ρούχα, παπούτσια τσαντάκι και περιεχόμενα. Μαμά χοντρή ρεύεται. Κόρη χοντρή σκουπίζει δάκρυα κοιτώντας αθώα. Παίρνουν ρούχο. Πηγαίνουν ταμείο. Πριν βγάλει την κάρτα μαμά χοντρή βήχει. Γυρνά στο πλάι το κεφάλι. Φτύνει τα φτερά. Όλα αυτά πριν τις μπόμπες.... Κ.Χ.

Jusqu’ici tout va bien (αντί φαινομένων)

2008-12-12T20:37:00.006+02:00

Μια σουρεαλιστική καταγραφή στιγμιοτύπων της εξέγερσης

ή αλλιώς ένας φόρος τιμής στον ελληνόψυχο Αντρέ Μπρετόν

(για να σκάσει και λίγο το χειλάκι μας)

1) Κέτσαπ κατέστρεψε φούτερ παρέας συνδαιτυμόνων που απολάμβαναν το μπέργκερ τους στα Goody’s της Σταδίου, όταν μαθητές μπούκαραν για να τα σπάσουν. Πατάτες γίγας χύθηκαν στα πατώματα, μπιφτέκια πέταξαν σε ύψη που η αγελάδα τους δεν ονειρεύτηκε ποτέ, έντρομα κλαμπ άνοιξαν στα τρία, το salad μπαρ έβγαλε μπροστά τα μεξικάνικα φασόλια και το γαλλικό μαρούλι να προστατέψουν το αμερικανικό καλαμπόκι. Το οχυρό έπεσε στα χέρια των βασικότερων πελατών του.

2) Δυο παλουκάρια στην Ούλαφ Πάλμε (κοντά στην εστία) αντάλλαξαν τον εξής χαιρετισμό: -Που’ σαι ρε μαλάκα; -Έσπαγα το μαγαζί της μάνας σου μωρή λουλού.

3) Γκρουπ δημιουργήθηκε στο facebook που καλεί τα μέλη του να φτιάξουν στιχάκια με τίτλο, Βραχήκανε τα ρούχα μου που τα’ χα στο μπαλκόνι, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι. Σημειώνω τα καλύτερα:

Είναι φωτιά ο χωρισμός σε καίει και σε λιώνει, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι

Άλογο εγώ τους ζήτησα κι αυτοί μου πήραν πόνυ, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι

Με τρέλανε ο γείτονας που παίζει και τρομπόνι, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι

Βερμούδα ως το γόνατο κι ο κώλος μου κρυώνει, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι.

4) Στο Σύνταγμα έξω από το μετρό λίγα λεπτά πριν την πυρπόληση του δέντρου:

-Πάμε να φύγουμε, σπάνε τη Μεγάλη Βρετανία.

-Έχει λεφτά η Πάρις Χίλτον

5) Το ίδιο βράδυ σε κάθετο της έρημης Κολοκοτρώνη δέχτηκα την εξής ερώτηση από αστυνομικό, στα μπλε: -Που πας κοπελιά; -Ε βολτίτσα, όμορφη βραδιά απόψε.

6) Στην πολυκατοικία του σπιτιού μου, γυρνώντας από τη δουλειά καλησπέρισα τον ιδιοκτήτη τζαμάδικου: -Χρυσές δουλειές αυτές τις μέρες. –Ναι, να’ μαστε καλά.

Και τελευταίο παραθέτω το λικν της χθεσινής Ελληνοφρένειας

http://www.skai.gr/master_avod.php?id=103694&cid=43350&bc=43350&lsc=1

Απόσπασμα

2008-12-12T13:46:00.007+02:00

Η αποψίλωση
(τραγούδι γραμμένο για το θεατρικό έργο Παιδική Χαρά της Δανάης Δάσκα)

Κοιμήσου αγγελούδι μου
για λίγο στην κοιλιά μου
κοιμήσου το τραγούδι μου
σκεπάζει το σεισμό

Και σαν κάτσει το χώμα
που σήκωσ' η γενιά μου
θα σε ξυπνήσει ο οίστρος
και το γουργουρητό

Κοιμήσου κι υποσχέσου μου
να μην μ’ απαρνηθείς
και μόλις βρεις τον τρόπο
πως θα μ’ εκδικηθείς
Δ.Δ.

Τέρορ 4U

2008-12-08T13:36:00.002+02:00

Χρόνος: anytime, anyplace
Soundtrack: Τραγούδι παιδικό (Σπείρα-σπείρα/όλα μαύρα κι ένα πιάνο)

Τους παρακολουθείς.
Είναι 4. Νέοι και ρωμαλέοι. 3 αγόρια, ένα κορίτσι.
Ξεκινάνε από διαφορετικά σημεία: Δελχί/Σρι Λάνκα/Ιράκ/Αθήνα.
Βλέπεις να ετοιμάζονται.
Άλλες στολές, ίδιες κινήσεις. Πλένονται παστρικά, ξυρίζονται
(σε λασπόνερα του Γάγγη/του Εφράτη/σε εξωτερική τουαλέτα/ ραγισμένη μπανιέρα).
Παρατηρείς ηδονικά:
σφιχτούς γλουτούς, νεύρα τένοντες πεταγμένους, μικρά σιδερικά να δένονται γύρω.
Φοράνε μαύρο σαλβάρι/λευκό τουρμπάνι/τσαντόρ/τζιν.
Μετράτε τον ίδιο χρόνο αλλά όχι την ίδια ώρα. Έχετε 11΄.
Γεμίζουν τα σακίδια με κονσέρβες, μεταλλικό νερό, αμύγδαλα, χάρτη, μπαταρίες
Πριν φύγουν: ταΐζει το νεροβούβαλο/φιλάει το Βούδα κ τον Γκάντι/φτιάνχει κοτσίδα/ρίχνει ένα πούτσο.
Σας μένουν 9΄
Βάζουν τα σακίδια στην πλάτη και πετάγονται έξω
Κάνεις με άζαξ να βλέπεις καλύτερα
Σου μοιάζουν με μαθητές, φοιτητές.. αλλά διαφέρουν στο βήμα
έχουν τον ίδιο ρυθμό μα άλλες σκέψεις:
Θα ξεφύγω απ’ το Κοτέτσι/ θα αγιοποιηθώ/ είναι ιερή αποστολή/ μου στενεύει τα παπάρια.
Κοντεύουν στο στόχο και τρως τα νύχια σου
Σας μένουν 4΄.
Φέρουν το σάκο μπρος, μασάνε την άκρη ενός καλωδίου και σκαρφαλώνουν:
στην ταράτσα του Ομπερόι/στην κεραία της Google/στο Mall Βαγδάτης/στο Golden Hall.
Ξύνεσαι και σαν να ιδρώνεις.
Μένει 1’.
Προσεύχονται, βρίζουν, φτύνουν, ενεργοποιούν (κόκκινο-μαύρο).
Και πηδούν-νομίζεις στο κενό.
Μα φυσάει ξαφνικά και σκάνε στο παρκέ σου.
Σκέφτεσαι πρόκειται για: τέρατα, διαστροφές της φύσης, φυσιολογικά όντα
Και λες: ΤΗ ΓΑΜΗΣΑΜΕ.

Α.Μ.

Talking about the revolution

2008-12-08T13:32:00.002+02:00

Τόπος: Κέντρο Αθηνών

Χρόνος: Ένα βράδυ

Soundtrack: Talking about the revolution

http://www.youtube.com/watch?v=7rZbvi6Tj6E

Αυτό που με τρομάζει πιο πολύ απ' όλες τις απειλές είναι που δεν βλέπω το ανάχωμα που θα διακόψει την πτώση του χαμένου.

Ας πούμε πως αυτή την στιγμή γίνεται ένα πάρτυ στην Αθήνα. Οικοδεσπότες είναι οι αθηναίοι πολίτες και προσκεκλημένοι όσοι οπαδοί της δημοκρατίας. (Ιδιαίτερα open πάρτυ!) Ας πούμε επίσης πως είναι απόκριες για να δικαιολογήσουμε κι αυτούς που φοράνε στολές. Όπως συμβαίνει συνήθως στα πάρτυ, έχουν έρθει άνθρωποι που έχουν διάθεση να διασκεδάσουν, να επικοινωνήσουν, να ανταλλάξουν φλερτ και γνώμες, να πιουν δωρεάν ποτά, να καθίσουν σε καναπέδες που δεν είναι δικοί τους και να φάνε με τα χέρια· οι άλλοι έχουν παραμείνει σπίτια τους και το βλέπουν από την τηλεόραση. Όπως είναι επίσης φυσικό το πάρτυ επικεντρώνεται στο καλύτερο σημείο της πόλης, στον πυρήνα. Τέλος ας πούμε ότι το πάρτυ γίνεται με αφορμή κάποια Ελευθερία που όσοι την βλέπουν την ερωτεύονται ασκαρδαμυκτί.

Υπάρχουν λοιπόν κάποιοι που περιφέρονται αργόσχολα γιατί τους αρέσει η πόλη με ή χωρίς την Ωραία Ελευθερία, κάποιοι οι οποίοι χορεύουν σαν δαιμονισμένοι, κάποιοι τρίτοι οι οποίοι κάθονται παράμερα συζητώντας και αυτοί οι οποίοι δεν σταματούν με τίποτα να πίνουν κοιτάζοντας με ζήλια αυτούς που χορεύουν και με καχυποψία αυτούς που συζητάνε. Τώρα δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο πάρτυ όπου όλοι κάνουν λίγο από όλα. Όχι! σ' αυτό το πάρτυ οι συγκεκριμένες δράσεις γίνονται απ' τους συγκεκριμένους ανθρώπους με απόλυτη αφοσίωση, απαρέγκλιτα, σχεδόν μανιωδώς. Είναι σαν να λέμε ο σκοπός τους.

Το κέφι έχει φουντώσει. Οι ομάδες συσπειρωμένες ενεργοποιούνται με πάθος στους τομείς τους, η Αθήνα γιορτάζει. Στην άσφαλτο χύνονται ποτά, τα κράσπεδα θρυμματίζονται από τα χοροπηδητά, οι συζητήσεις διακόπτονται από εκρήξεις σαμπανιών ή από τα ουρλιαχτά χαράς των χορευτών. Οι πιο φιλήσυχοι – αργόσχολοι απομακρύνονται σιγά σιγά, ίσως γιατί έχουν γυναίκα και παιδιά, ίσως γιατί δεν έχουν οπότε δεν τους ενδιαφέρει ποιος θα διοργανώνει από μεθαύριο τα πάρτυ, ίσως γιατί απλώς κουράστηκαν να βλέπουν και ορέχτηκαν λίγο σπιτικό φαΐ. Μένουν οι πιο φανατικοί· αυτοί που θέλουν να χορεύουν και να τα σπάνε όλα χωρίς να τους ενοχλεί κανένας, αυτοί που θέλουν να πίνουν ελέγχοντας από την μπάρα την κατάσταση κι αυτοί που μια ζωή θα συζητούν αλλάζοντας απλώς θέση όποτε τους παρενοχλούν. Το πάρτυ αποκαλύπτει πλέον την μορφή του.

Η βακχεία ως γνωστόν αποχαλινώνει. Η Αθήνα ξεφαντώνει. Η Ελευθερία κρύβεται φοβισμένη, ήταν ήδη πολύ κουρασμένη. Αυτοί που χορεύουν βάζουν τα κλάματα γιατί δεν τους βγαίνει, αυτοί που πίνουν ξεχνούν θυμωμένοι και ξεσπούν οργανωμένα και αυτοί που συζητούν αδυνατούν να πείσουν ακόμα και έναν. Δεν θα μείνουμε μέχρι τέλους. Τι θα καεί, ποιος θα πεθάνει και το δίκαιο ας μείνουν αναπάντητα. Ας επιβιώσουν μόνο αυτοί που κοιμούνται.

Και μην πιστέψετε ούτε στιγμή πως πάρτυ είναι και θα εξαντληθεί.

Δ.Κ.