Στίξη

Τόπος: Διαφημιστική Εταιρία

Χρόνος: Σήμερα γύρω στις 3.30

Soundtrack: Ice breaking in a Lagavulin shower

Γεια σας θα θέλατε να βοηθήσετε ένα καλό παιδί που έχει κόψει τα ναρκωτικά αγοράζοντας βιβλία έχω καταπληκτικά έργα λογοτεχνίας ψυχολογίας και νευρολογίας τα φρούτα του θανάτου σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα αριστουργηματική γραφή έχω και τα συμπτώματα ψυχοπαθολογίας και πώς να τα ξεπεράσετε και τα ναρκωτικά τα έχω κόψει τελείως και χρειάζομαι οικονομική ενίσχυση δίνω δώρο αυτή την εξαίρετη ταινία που θυμίζει και λίγο Μπερλουσκόνι η υπόθεσή της γηραιός κύριος ερωτεύεται νεαρή δεσποινίδα και εγκαταλείπει το άνετο σπίτι του τρία παιδιά από εφημερίδα την πήρα δεν μου αρέσει να ψεύδομαι με 15 ευρώ όλα δικά σας είναι παλιά διάσημη η διαφημιστική σας την γνωρίζω γιατί πριν τα ναρκωτικά ασχολούμουν με την επικοινωνία το όνομά σας το μικρό πανέμορφο είναι και σας ευχαριστώ που με ακούσατε με τόση ευλάβεια και υπομονή να το διαβάσετε θα σας αρέσει γιατί είναι προφανές πως σας συγκινούν οι χαμένοι άνθρωποι και η λογοτεχνία.

Δ.Δ.

Athens from above

Τόπος: Υμηττός
Χρόνος: Μετά την βροχή
Soundtrack: Vois sur ton chemin - Les choristes O.S.T

Τι ομορφιά πάνω απ’ την βρεγμένη πόλη! και κανένας να την μοιραστώ. Οι αντανακλάσεις του ήλιου κάνουν την Αθήνα αρχαία ξανά. Τα δύσμορφα κτίρια μοιάζουν πολιτισμένα, αρχιτεκτονημένα με μέτρο και φως· το πρόχειρο μπετόν – θησαυρός. Οι δρόμοι σαλιωμένοι από γιγάντιους χρυσούς σαλίγκαρους στέκουν ακίνητοι, still, κάτω από αυτοκίνητα που ρέουν. Μισισιπήδες, Γάγγηδες, ναι και κάποιος Σηκουάνας αγάπη μου για σένα. Ο Λυκαβηττός απομονώνεται στην αίγλη του με το λευκό εκκλησάκι στην κορυφή του, το Ζάππειο τινάζει τις κολόνες του απ’ τις σταγόνες που τις συλλέγουν μία μία παιδιά με τρίκυκλα ποδήλατα, τα Εξάρχεια μένουν αφώτιστα μα τόσο καθαρά. Στο Μεταξουργείο χρυσά νήματα τρυπώνουν από τα παράθυρα αναζητώντας τα μαλλιά σου ή τα δαχτυλίδια σου. Δεν τα ‘χω στείλει εγώ – δυο μέρες τώρα ούτε να καταπιώ δεν μπορώ όχι ν’ αρθρώσω – και σ’ ένα παρτέρι στου Ζωγράφου ένας φρεσκολουσμένος δυόσμος εξατμίζει το άρωμά του. Πώς μου ‘ρθε τώρα στο μυαλό εκείνη η λίμνη στην Αυστρία που σαν απύθμενη μαρμίτα άχνιζε κι ανάδινε τους ιαματικούς της υδρατμούς ενόσω εσύ με το λευκό σκουφί σου μ’ αγκάλιαζες φιλώντας με! Αγαπώντας με. Ο ήλιος πάει στο Περιστέρι να δύσει, εσύ ένας θεός ξέρει αν έχεις γυρίσει, ο αέρας πήρε να κρυώνει, τέρμα η ονειροπόληση, όποιος θέλει κι άλλο πληρώνει. Μα μόλις πέσει το άστρο θα κατακάτσει η πάχνη της λίμνης και όλη η ομορφιά που βλέπω θα βυθιστεί ξανά στην επιφάνεια που τόσο κάθε μέρα με πληγώνει. Πού είσαι;
Δ.Κ.

Κακιά πόλη

Χρόνος: Δευτέρα του Πάσχα
Τόπος: Εδώ
Soundtrack: Οτιδήποτε by Johnny Cash

Κακιά πόλη, θα σε αφήσω να ρημάξεις. Θα σε αφήσω στο έλεος των φτωχών, των αθεόφοβων, των αχωριανών. Θα σε εγκαταλείψω και θα αλλάξω παραστάσεις όπως αλλάζω χτένισμα και αθλητικά παπούτσια. Κακιά πόλη θα σε αφήσω να σε φάει η σιωπή, να σε κοιμίζουν μόνο ασθενοφόρα, να σε καταλάβουν οι σκιές και οι αδέσμευτοι. Αυτοί που ξέχασαν να κλείσουν εισιτήρια. Θα σε κατοικήσουν μόνο γέροι που δεν θα μπουν ποτέ σε καρποστάλ και νεογέννητα που δεν μπαίνουν σε μεταφορικά μέσα. Θα πάω στον ήλιο να μαυρίσω, στον κήπο να με τσιμπήσουν έντομα, θα με ξυπνάνε τα πουλιά και τα μπουζούκια. Θα πάω στο χωριό που άφησε ο παππούς μου για σένα κακιά πόλη. Θα πάω να μου σερβίρουν πρωινό με ατομικές μερίδες βούτυρο και μαρμελάδα. Και δεν θα τα μαζέψω, θα φύγω μόλις πλακώσουνε οι σφίγγες. Θα σου κλείσω και τα μπαρ. Θα σου κλείσω και τα φώτα. Θα αφήσω δρόμους ανοικτούς για σούζες και βλαμμένα. Εγώ θα πάω στην εξοχή, να με φυσήξει φρέσκος αέρας, να μην βρίσκουνε ρουθούνια οι νεραντζιές και τα σκουπίδια σου να γεμίσουν. Να μην βρίσκουν περίπτερα οι καπνιστές σου να καπνίσουν. Θα σου κόψω και την καλημέρα. Και στο γυρισμό με βαριά καρδιά θα μπω στα σύνορά σου. Σαν να μην ήθελε ποτέ κανείς να σε δημιουργήσει. Έτσι, για να μάθεις.

Δ.Δ.

Ανοιξιάτικα Παιχνίδια

http://www.youtube.com/watch?v=JW_bHr47sj0&NR=1 ________________________________________ Κική Δημουλά: περί μυαλού και ελπίδας

ΤΟΠΟΣ: Μαντέψτε
ΧΡΟΝΟΣ: 19:17
Soundtrack: Un Homme et Une Femme - Claude Lelouch (1966)
http://www.youtube.com/watch?v=Qfc4NPNMFro ________________________________________ Ψιλόβρεχε. Αυτή περπατούσε με μικρά βιαστικά βήματα, να προλάβει ποιος ξέρει τι. Εκείνος βάδιζε χαζολογώντας στο πεζοδρόμιο μέχρι που εκείνη του έδωσε μια δυνατή σκουντιά στην πλάτη και τον προσπέρασε. Η αλήθεια ήταν πως τον έβγαλε απ’ τον λήθαργο. Πρώτα πρόσεξε τον λαιμό της, ψηλό κι αδύνατο και μετά το κοντό καρέ, ήταν ξανθιά και τα μαλλιά της είχαν μια κοψιά που τέλειωνε μπροστά κάνοντας μύτη. Μετά η ματιά του είδε τις επωμίδες που πλαισίωναν τον ανασηκωμένο γιακά κι ύστερα έτρεξε στην πλάτη, μέχρι εκεί που η ζώνη της γκαμπαρντίνας έσφιγγε τη μέση της. Στάθηκε λίγο στην καμπύλη των γοφών και κατέβηκε στις γάμπες. Τέλος πρόσεξε τα παπούτσια, από γκρι σουέτ. Μια δυνατή ψιχάλα του ‘ρθε στη μύτη και μετά άλλη και άλλη. Σήκωσε τον γιακά του και χώθηκε κάτω απ’ το πρώτο στέγαστρο. Εκείνη είχε κάνει ακριβώς τον ίδιο ελιγμό και περπατούσε πάλι μπροστά του, με τα χέρια στις τσέπες, τακ – τακ, με ακρίβεια. Δεν είχαν κάνει είκοσι μέτρα κι η βροχή εξελίχθηκε σε μια ξαφνική μπόρα κάνοντας όλους να τρέξουν να χωθούν επίσης κάτω απ’ τα στέγαστρα των καταστημάτων. Ξαφνικά η απόστασή μεταξύ τους μειώθηκε, την καθυστερούσαν οι άλλοι κι είχε κόψει το βήμα της. Τώρα ήταν σχεδόν πίσω της. Στη μύτη του έφτανε το άρωμά της., άκουγε το χρατς – χρατς που έκανε σε κάθε της κίνηση το ύφασμα της γκαμπαρντίνας, άκουγε τα τακούνια της στο πεζοδρόμιο. Ξαφνικά τα τακούνια σταμάτησαν. Σταμάτησε να μην πέσει πάνω της. Αυτή χώθηκε αριστερά σε μια πόρτα κι αυτός χωρίς να το σκεφτεί την ακολούθησε. Ήταν ένα καφέ. Με Βιενέζικες καρέκλες και ξύλινη επένδυση στους τοίχους, και σεπαρέ στη τζαμαρία, πολύ κλασικό. Όλα τα τραπεζάκια ήταν γεμάτα κι αυτοί χάθηκε μέσα σ’ ένα πλήθος όρθιων. Μετά κατάφερε να τη δει στην μπάρα και προσπάθησε να φτάσει δίπλα της. , έφτασε τη στιγμή που παράγγελνε έναν καφέ κι παρήγγειλε κι αυτός έναν αν και μόλις είχε πιεί πριν. Έβγαλε τα τσιγάρα του και την κοίταξε στον καθρέφτη. Τον κοίταζε κι εκείνη. Μετά κατέβασε τα μάτια της και δεν ξανακοίταξε, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Στον καθρέφτη έβλεπε έξω που άστραφτε. Όπως έδειχναν τα πράγματα θα έμεναν ώρα εκεί κι άρχισε να σκέφτεται τι να βρει να της πει. Εκείνη έστρεψε το κεφάλι της προς το μέρος του, «έχετε ώρα μήπως; Τον ρώτησε. Σήκωσε αδέξια το χέρι του κι έχυσε επάνω του τον καφέ. Εκείνη γέλασε. Της είχε φανεί αστείος, ποιος ξέρει τι θα σκεφτόταν τώρα. Σκούπισε τον καφέ απ’ το παντελόνι του, είχε γίνει χάλια… τι γελοίος. Του έδωσε και τη δική της χαρτοπετσέτα. Την πήρε και την κοίταξε. Είχε σταματήσει να γελάει και τον κοίταζε κι αυτή. «Μένετε εδώ κοντά;» τον ρώτησε.

yannispetsas

Φαινόμενα

• Φιλί μεταξύ ενός πρίγκιπα και ενός κυνηγού γιουχαρίστηκε στην σκηνή της Λυρικής. Την επόμενη μέρα gay ακτιβιστές διεκδίκησαν το μικρόφωνο για να διαβάσουν επιστολή διαμαρτυρίας. Ερώτηση: Γιατί δεν συνέχισαν απλώς να φιλιούνται;
• Ανακοινώθηκαν τα πρώτα ονόματα του φετινού Rockwave: Placebo, Moby, Motley Crew, Duffy, Monster Magnet, Gogol Bordelo, W.A.S.P. και το αγαπημένο συγκρότημα όλων των ελλήνων TBA (to be announced)
• Γυναίκα όμορφη σε κουπαστή δήλωσε ότι είναι ευτυχισμένη. Και έγινε πιστευτή!
• Είδαμε τον Βυσσινόκηπο στο θέατρο Άσκηση. Και σκοτώσαμε τα όριά μας. Κλικ στο λινκ για ένα από τα μουσικά της μοτίβα, το πιο φιλάνθρωπο.
  
• http://www.youtube.com/watch?v=eCtDaNvCi30

Αγαπητέ Obama

ΤΟΠΟΣ: Γραφείο
ΧΡΟΝΟΣ: 13 Φεβρουαρίου 2009
Soundtrack: My love has got no money

Αγαπητέ Obama,

H γλώσσα σου μού είναι εξέχως αρεστή, όμως επειδή θέλω να σου πω ιδέες προσωπικές, προτιμώ την ελληνική για να είμαι όσο γίνεται ειλικρινής.
Είπες στα χρυσά των οικονομιών παιδιά να είναι προσεκτικοί, νουνεχείς θα έλεγε κανείς. Είδες τα χρήματά σου να πηγαίνουνε στράφι. Σε αισθάνομαι. Είσαι ένας Κροίσος φιλάνθρωπος. αντιμετωπίζεις σε μεγαλύτερη κλίμακα την απόγνωση του φορολογούμενου. Κι ο πολίτης συναισθάνεται την αδικία Obama, κι ο φοροφυγάς νιώθει στο πετσί του την αξία της προσπάθειάς του, κι οι στρατιωτικοί ακόμα βάζουν στον στιγμιαίο καφέ τους παγάκια που έχουν μέσα τους απολιθωμένη την δικαιοσύνη. Και τι βγαίνει Obama; Μαύρε μου;
Θα ζήσει κάποιος περισσότερο; Ή έστω καλύτερα;
Obama, άκουσέ με και μην σταματάς. αν γυρεύεις την αλήθεια, ακόμα και νεκρός που θα είσαι και θα έχεις ψυχορραγήσει με την απογοήτευση πως τίποτε δεν βρήκες, στόχο έχεις θέσει ορατό. Και θυμήσου τα λόγια ενός ξεγραμμένου εμπειρικού, η διατύπωση αργά η γρήγορα θα βρει τους θιασώτες της.
Σ' αγαπώ πολύ.

Δ.Κ.

Intro (1)

Τόπος: Γυάλινος

Χρόνος: Παρόν

Soundtrack: Mellon Collie and the Infinite Sadness by Smashing Pumpkins

http://www.youtube.com/watch?v=gBD1BXOxnFc&feature=related

Πριν λίγο καιρό, στη μία το μεσημέρι ακριβώς, ένας άνθρωπος μπήκε στο μυαλό μου. Περπάτησε στον χώρο, μετακίνησε τα πράγματα ανατολικά και βρήκε τη θέση του. Είχε στην πλάτη του ένα σακίδιο, φορούσε αθλητικά παπούτσια και δεν έκανε θόρυβο. Κάθε πρωί από εκείνη την ημέρα ξεφυλλίζει τις εφημερίδες μου, ακούει την μουσική μου κι ανοιγοκλείνει την αποθήκη μου. Προχτές κατέβασε χιόνι από το τρίτο ράφι και το πέταξε στον Υμηττό. Έπειτα έπιασε ένα ταξίδι που θέλω να κάνω και το κρέμασε ανάμεσα στα μάτια μου. Εκεί που βάζουν οι Ινδές την παρθενιά τους. Ανακάτεψε τα χαρτιά μου, γέλασε με ένα αστείο μου, κοιμήθηκε, βρήκε ένα ατύχημα που είχα ξεχάσει και έκαψε τις φωτογραφίες των φιλιών μου. Ταξινόμησε την βιβλιοθήκη. Όχι με αλφαβητική σειρά. Με σειρά έντασης. Κόλλησε το στόμα του στον καθρέφτη, τον θόλωσε και μετά το σκούπισε με το μανίκι του. Ζωηρέψανε τα χρώματα και αποκαλύφθηκαν οι λεπτομέρειες. Έφτιαξε ένα χαλασμένο παράθυρο. Χτες βράδυ ήρθε μαζί μου στο θέατρο και σε όλη την διάρκεια της παράστασης δεν με άφησε σε ησυχία. Μου έλειπε, δηλαδή. Μόνο σε ένα σημείο πήρε και σημείωσε την φράση: Γιατί υπάρχει η μέρα και η νύχτα; Η μέρα υπάρχει για να βλέπουμε και η νύχτα για να ακούμε. Δίπλωσε το χαρτάκι όσες φορές μπορούσε να διπλωθεί και με αυτό έκλεισε μια τρύπα κάπου πίσω από το αυτί μου. Σκέφτηκα ερωτήσεις αλλά τις πετάει. Σκέφτηκα εικόνες αλλά δεν τις πιστεύει.

Αν τον δείτε πείτε του να μην φύγει. Θα σκεφτώ κάτι που να του αρέσει.

Δ.Δ.