Γύρω γύρω όλοι

Χρόνος: Κυκλικός

Τόπος: Χαλκίδα

Soundtrack:Over the pond, The Album Leaf

http://www.youtube.com/watch?v=pH48JAPh-w4

Αυτό το όνειρο το είδε η ξαδέλφη μιας φίλης της μητέρας μου ένα βράδυ του Ιουλίου ενώ τη φιλοξενούσε η νονά της σε κίτρινο παραθαλάσσιο σπίτι στο νησί που δυστυχώς το 61 βυθίστηκε ολόκληρο από σεισμό πελαγικό. Και το μόνο σημείο του που έμεινε να φαίνεται πάνω από το νερό ήταν η κορυφή του σταυρού του μοναδικού μοναστηριού του νησιού που πολλοί ψαράδες αργότερα χρησιμοποιούσαν ως σημαδούρα και μπούσουλα για να μην θαλασσοπνίγονται άδικα και χωρίς ευθεία. Το έχω καταγράψει σε ένα χαρτί περιτυλίγματος από δώρο-βιβλίο στα 21^α μου γενέθλια. Και βέβαια λείπουν πάντα μερικές λέξεις εκεί που το σιλοτέιπ ξανά κόλλησε πάνω στο χαρτί και το έσκισε. Η ξαδέλφη εκείνης της φίλης της μητέρας μου ήταν τότε 11 ετών και την λέγανε Αν... Αδ...η (σκίστηκε το χαρτί χάθηκε όλο τ’ όνομα) και είχε εκείνη τη μέρα -θυμόταν- ένα κακάδι στο γόνατο γιατί το ίδιο πρωί στο μπάνιο το είχε γδάρει λίγο στα βράχια και λίγο πριν κοιμηθεί -το ίδιο δηλαδή βράδυ- την φίλησε για πρώτη φορά στη ζωή της ένα αγόρι του νησιού που το όνομά του ξεκινούσε μάλλον από λάμδα ή βήτα και είχε ένα λακουβάκι κάτω από το αριστερό μάτι που κάθε που το κοιτούσε εκείνη σκεφτόταν ότι το σχήμα του ταίριαζε απόλυτα στο αποτύπωμα του μικρού της δαχτύλου. Αλλά ποτέ δεν τολμούσε να δει αν είχε δίκιο. Την φίλησε στον πλαϊνό τοίχο μιας εκκλησίας πολύ παράξενα ενώ χαχάνιζαν για κάτι ασήμαντο. Της πήρε που λένε ένα φιλάκι από το στόμα. Σαν να ήταν τα χείλη του ένα ψαλιδάκι του ανέμου. Και έτσι της το έκοψε... φραπ! Και μαζί και την μιλιά και εκείνη ένιωσε πως μάλλον και την ίδια της την πνοή τής έκοψε. Γιατί τής ήρθε ζάλη μαύρη ξαφνικά και πέσανε πολλά αστέρια μπροστά στα πόδια της σπάζοντας το ένα μετά το άλλο σαν γυάλινα ποτήρια. Και όταν πήγε να φύγει τρέχοντας σκόνταψε πάνω στο μοναδικό άγαλμα του προαυλίου που γύρισε να την κοιτάξει θυμωμένο και τής κόπηκε το ένα της σανδάλι. Το ίδιο σανδάλι την άλλη μέρα το βρήκαν πάνω στα κεραμίδια της εκκλησίας άγνωστο πως. Και φτάνοντας στο σπίτι η Αν... Αδ...η (σκίστηκε το χαρτί χάθηκε όλο τ’ όνομα) ενώ είχε περάσει μέσα από ένα στενό όπου κάθε πλάκα που πατούσε εκείνη έσκουζε και φώναζε και γέλαγε δαιμονικά. Και ενώ τα σκαλοπάτια του σπιτιού ήταν από νερό και σε καθένα βούλιαζε ολόκληρη μέχρι τα μάτια. Φτάνοντας σπίτι έπεσε μούσκεμα στο κρεβάτι της, έκλεισε τα μάτια όπως πατάμε το διακόπτη του φωτός κοιμήθηκε ακαριαία όπως πέφτει η πέτρα μέσα στο νερό και ονειρεύτηκε. Αυτή την ιστορία που μόλις τελείωσε...

K.X.

We proudly present...

Δύο εντιμότατοι φίλοι μας εκδόθηκαν, τυπώθηκαν και κυκλοφορούν.
Σήμερα we proudly present το πρώτο βιβλίο του Γιάννη Πέτσα.
Το έβδομο ανακοινωθέν, ζεστό ζεστό και πλαστό πλαστό κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιολκός.
Τα υπόλοιπα τα αφήνω στην κάτωθι παρουσίαση:


«Το "έβδομο" ανακοινωθέν» εξεδόθη στο όνομα των Ερυ­θρών Ταξιαρχιών. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες το διέψευσαν. Αρ­γότερα αποδείχθηκε ότι ο συγγραφέας του συγκεκριμένου κειμένου, κάποιος ονόματι Πικιαρέλι, παραχαράκτης στο επάγγελμα, το έγραψε κατά παραγγελία "αγνώστου" τινός. Ο ίδιος δολοφονήθηκε το '84.
Παραμένει μυστήριο ποιος και γιατί παράγγειλε το ψεύτικο ανακοινωθέν.
Λέχθηκε ότι ο θάνατος του Μόρο ήταν το αποτέλεσμα μυ­στικής συμφωνίας ανάμεσα στη CIA και την KGB, που δεν επιθυμούσαν την αλλαγή τού μεταπολεμικού συμφώνου τής Γιάλτας την οποία υποστήριζε ο χριστιανοδημοκράτης ηγέ­της. Ως σήμερα τίποτα δεν έχει αποδειχθεί και η φήμη εξακο­λουθεί να πλανάται. Η εκδοχή ωστόσο μοιάζει αληθοφανής.
Το παρόν βιβλίο είναι μια παραχάραξη.
«Το "έβδομο" ανακοινωθέν» είναι ένα φανταστικό δοκίμιο και παράλληλα μια φανταστική αυτοβιογραφία - ένα μυθι­στόρημα. Ακροβατεί μεταξύ ιστορικών γεγονότων και μυθο­πλασίας.
Τρομοκράτες, παρακρατικοί, στρατηγοί, φύλακες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και δικαστές ζουν, πράττουν και μιλούν ανά­μεσα μας. Ανασαίνουν τον αέρα μας, μοιράζονται τις σκέψεις μας. Μας χτυπούν, μας βρίζουν, μας καθοδηγούν. Μας κλεί­νουν το μάτι και με τη μυθική τους διάσταση εισβάλλουν στο μυαλό και τη φαντασία μας.

Διαβάστε λίγες σελίδες:


http://issuu.com/iolkos/docs/to_ebdomo_anakoinothen_petsas_yiannis_iolkos_pdf

Καλοτάξιδο!

Ένα βράδυ στη Γύρα – Ο Σεβασμός

Τόπος: Αθήνα

Χρόνος: 8 Ιουλίου 2009

Soundtrack: http://www.youtube.com/watch?v=oUMwu_gXK7Q

Πόσες μέρες περιμένω θαυμαστέ μου αναγνώστη να δημοσιευθεί μια ιστορία για να συνεχίσω, μένοντας πιστός στις διακηρύξεις μου, την επική μου εξιστόρηση. Και ιδού! Η επίπεδη γη μας έβαλε πάλι σε κίνηση. Επιστρέφοντας λοιπόν στο ανέμελο εκείνο βράδυ σού εκμυστηρεύομαι χωρίς αιδώ πως παίζω στην τηλεόραση ανεκτικέ αναγνώστη. Ναι. Ο φίλος μου ο Αλέξανδρος δεν έχει πρόβλημα με αυτό κι εγώ με την σειρά μου προσπαθώ με διαρκείς, εξαντλητικές επιχειρηματολογίες να συμφιλιωθώ. Δεν χρειάζεται βέβαια να έχουμε όλοι την ίδια γνώμη, αυτό είναι και η πηγή της ποικιλίας, πολλοί όμως έχουν την εντύπωση πως μία γνώμη είναι αρκετή και είναι πρόθυμοι να πείσουν και τους υπόλοιπους. Λέω ό,τι σκέφτομαι και πολυλογώ γιατί την τελευταία φορά που βρέθηκα στα Εξάρχεια, χρειάστηκε να επιχειρηματολογήσω για την ιδιότητά μου του ηθοποιού, γρονθοκοπώντας και σπάζοντας. (βλ. «Χθες βράδυ», 12 Νοεμβρίου 2008). Αφού μας άφησε κι η Βούλα από την Καλαμάτα, ο φίλος μου πηγαίνει στην τουαλέτα και μένω μόνος. Με προσπερνάνε τρεις τύποι. Με κοιτάζουν πλάγια κι η ανάσα μου πιάνεται. Δεν είμαι έτοιμος για καυγά. Γιατί αισθάνομαι ήπια χαρά μέσα μου και όχι οργή, αισθάνομαι πως συμβαδίζω με τον κόσμο και δεν τον μισώ, πως έχω ξεχάσει τι απάντηση δίνουν στη βία. Οι τύποι κοντοστέκονται και κάτι λένε. Μου έρχεται ζωντανή η στιγμή της σωματικής σύγκρουσης, τα σάλια και οι μυκηθμοί. Κοιτάζω ανήσυχος προς τα εκεί που έχει φύγει ο Αλέξανδρος. Ένας από αυτούς με πλησιάζει γρήγορα. Ανατριχιάζω. Σκύβει στο μέρος μου, «Ήρθα να δηλώσω έναν σεβασμό», μου λέει, μου σφίγγει το χέρι και φεύγει. Ανατριχιάζω ξανά. Πιο έντονα.

Χε! Αξίζει καμιά φορά ο κόσμος να μην τον μισείς.

Δ.Κ.

Φαινόμενα

• Αλλάξαμε κυβέρνηση.
• Ληστεία έγινε στο Jumbo της Φιλολάου. Οι πελάτες εγκατέλειπαν το κατάστημα πανικόβλητοι. Αρπάζοντας λούτρινα και γλειφιτζούρια στον δρόμο τους! Χα!
• Δύο γίγαντες, ένα κορίτσι και ένας δύτης, συναντήθηκαν στο «τείχος» του Βερολίνου μετά από χρόνια αποχωρισμού. Δείτε το ερασιτεχνικό βίντεο αυτόπτη μάρτυρα.
  http://www.vimeo.com/6896134
• Θερμή παράκληση: Σταματήστε να φοράτε καθρεφτίζοντα Ρέιμπαν. Είστε σαν ζητάδες σε άδεια.
• Γράψτε τίποτα. Εγώ όλο θεωρίες είμαι.
  
• Το τρένο με τις κούκλες των ενοχών/ και των αραχνιασμένων παραμυθιών/ το λένε Happy-End-Express για καμουφλάζ/ ΣΑΜΠΟΤΑΖ! Θα του κάνουμε ΣΑΜΠΟΤΑΖ! http://www.youtube.com/watch?v=RPn8pWvKKmI

Fiction

Τόπος: Επίπεδος
Χρόνος: Ιούνιος 2009
Soundtrack: Price you pay, UNKLE
http://www.youtube.com/watch?v=TLE1OFQBEOk


Οι άνθρωποι για αιώνες πίστευαν ότι η γη είναι επίπεδη. Έτσι την ζωγράφιζαν και με βάση αυτή την παραδοχή ξεκινούσαν για να βρουν το τέλος της. Κι επειδή δεν το έβρισκαν έφτιαχναν τέρατα και αβύσσους για να το περιγράψουν. Για αιώνες. Τώρα τους κοιτάμε από το μέλλον και μας φαίνονται χαζοί. Και δεν μιλάμε απλά για μια φανταστική θεότητα ή μια νεράιδα ή μία προκατάληψη. Μιλάμε για μία βεβαιότητα στηριγμένη σε πολύ βαθιά βιωματικά επιχειρήματα. Πώς να είναι στρογγυλή; Αφού όσο βλέπει το μάτι μου είναι ίσια. Όπως το σπίτι μου. Και αγνοούσαν έναν ήλιο ολόκληρο που φώναζε. Και καλά ο ήλιος, θα μπορούσε να θεωρηθεί στρογγυλός αλλά επίπεδος. Το φεγγάρι, που δεν μας έκρυψε ποτέ ότι είναι σφαίρα; Χαζοί και κολλημένοι. Κι όμως σκέφτομαι αυτούς τους ανθρώπους, που είχαν κάθε λόγο από τη μεριά τους να μην βλέπουν. Που πίστεψαν σε αυτή την γη την επίπεδη και προέβλεψαν ακόμα κι ένα λάθος τέλος της. Που ξυπνούσαν για αιώνες κάθε πρωί και νομίζανε ότι ξέρουν κάτι. Και σκέφτομαι την μέρα, τον μήνα, τον αιώνα της κλοπής που ήρθε να τους πει ότι δεν είναι έτσι. Και σκέφτομαι τον τρόμο και την ζήλια τους για αυτούς που μέτρησαν καλύτερα και πήραν την αλήθεια. Και σκέφτομαι πως κάπως έτσι νιώθω όταν με προδίδουν. Όχι οι άλλοι, αλλά οι δυνατότητές μου. Να δω πως το φεγγάρι είναι σφαίρα, πως δεν χτίζονται όλα όπως το σπίτι μου. Και τους φαντάζομαι, τόσο καλά σαν να τους θυμάμαι, ερωτευμένους με μια γη επίπεδη, σαν το σπίτι τους, που την σηκώνουν στην πλάτη τους άτλαντες και ψάρια σαν το Μααμούτ. Και που δέχονται να πέσουν στο γκρεμό του τέλους της για την αποδείξουν. Αλλά όχι να είναι στρογγυλή. Όχι αυτό.
Δ.Δ.

Ένα βράδυ στη Γύρα – Η Βούλα

Τόπος: Αθήνα
Χρόνος: 8 Ιουλίου 2009
Soundtrack:

http://www.youtube.com/watch?v=Z8PIGWF-Tj4

Παρόλα αυτά αισθάνομαι πως ούτε στο μισό δεν έχω καταφέρει να σου μεταδώσω την ζωντάνια της πλατείας Εξαρχίων αυτό το βράδυ. Άνθρωποι πάνε κι έρχονται, οι καφετέριες παίζουν μουσική και οι πελάτες τους συζητούν ανέπαφα, τα πρεζάκια παραπαίουν κι η Βούλα από την Καλαμάτα γυρεύοντας κάποιον να αγκαλιάσει μέσα στο μεθύσι της ήρθε κι έπεσε στα νύχια μας. Χορτασμένοι από αγκαλιές σταθήκαμε όρθιοι από πάνω της σαν ιεροεξεταστές για να βασανίσουμε την ευαισθησία της, κρίνοντάς την. Με ερωτήσεις και φραγγέλια αρνηθήκαμε αυτό που με τόση απλοχεριά μας πρόσφερε. Κι η Βούλα πραγματικά πληγωμένη μας αγνόησε και μπήκε στον ακόλουθο διάλογο με ένα πρεζάκι που ήρθε κοντά μας για ανακύκλωση.
- Το θέλετε το μπουκάλι;
- Πώς σε λένε;
- Ωχ, καλά
- Εμένα με λένε Βούλα, εσένα; Στάσου μην φεύγεις.
Στέκεται.
- Να σου πως κάτι θέλω.
Παύση.
- Από πού είσαι;
- Από εδώ.
- Έχει πολύ ωραία μάτια.
Την κοιτάζει.
- Δεν θα μου πεις πως σε λένε;
- Όχι
- Θέλω να σε κάνω μια αγκαλιά
Την κοιτάει.
- Μπορώ να σε κάνω μια αγκαλιά;
- Γιατί;
- Γιατί το θέλω.
- Όχι
- Εσύ δεν θες κάτι;
Την κοιτάει. Ώρα.
- Δεν πειράζει με έκανες αγκαλιά με αυτό το βλέμμα
Κάνει να φύγει.
- Δεν θα μου πεις πώς σε λένε;
- Όχι

Δ.Κ.

Ένα μπουκάλι νέφτι κι άντε γεια...

Τόπος : Νοσοκομείο Ευαγγελισμός
Χρόνος : Αύγουστος 2009
SOUNDTRACK

http://www.youtube.com/watch?v=hitMpM-P-Bs

Είσαι καλά; Πονάς; Μα, ερωτήσεις είναι αυτές; Άραγε δε με βλέπεις τάβλα στο ξεχαρβαλωμένο κρεβάτι του νοσοκομείου, με τα σωληνάκια και τους ορούς να κρέμονται σαν σκουριασμένα ελατήρια; Δεν βλέπεις τη νοσοκόμα να μπαινοβγαίνει στο δωμάτιο τη μία για να βάλει το θερμόμετρο, την άλλη με την τεράστια σύριγγα για να πάρει αίμα, την παράλλη για να μου φέρει το χάπι... Καλά, ρε, σου μιλάω. Δε βλέπεις μαμάδες, μπαμπάδες, θείους, θείες, αδέλφια, ξαδέλφια παραταγμένους στη σειρά να μυξοκλαίνε και να βγάζουν τη δική τους διάγνωση για το δικό σου πρόβλημα, για τη δική σου αρρώστια; Βλέπεις να είμαι καλά; Πως να είμαι όταν πονάει όλο μου το κορμί, όταν το μόνο που θέλω να κάνω είναι να βγάλω τα συκώτια μου με αυτά που ακούω και βλέπω...Τι βλέπω; Τη διπλανή να ξερνοβολάει σαν το σκυλί το αγαρινό, την παραδιπλανή να μας τα κάνει τσουρέκια γιατί ο γιατρός δεν πέρασε στην ώρα του, την απέναντι μπαταρισμένη από πάνω μέχρι κάτω με επιδέσμους να κλαψουρίζει σαν χαζογκόμενα που την έστησε το boyfriend στο ραντεβού, την διπλανή της απέναντι να ψάχνει τσιμπιδάκι να βγάλει τα φρύδια της, γιατί ο γιατρός είναι κούκλος και δεν μπορεί να τη δει σε μαύρο χάλι - λες και δεν έχει το μαύρο της το χάλι... Είσαι καλά; Όχι, ρε δεν είμαι. Και αν με ρωτήσεις ακόμη μία φορά δεν θα είσαι ούτε εσύ. Για έλα λίγο στη θέση μου - που για να είμαι ειλικρινής το απεύχομαι - μη φοβάσαι, ξάπλωσε στο ετοιμόρροπο κρεβάτι, κλείσε τα μάτια σου και προσπάθησε να κοιμηθείς, και αν κοιμηθείς εμένα να με χέσεις. Τι το πέρασες το νοσοκομείο, ξενοδοχείο πολυτελείας και με ρωτάς αν είμαι καλά. Τέλος καλό όλα καλά...εντάξει, φιλαράκι, μην κάνεις έτσι, μια πλάκα έκανα ...καλά είμαι και θα είμαι ακόμη καλύτερα εάν βγάλεις τη λευκή μπλούζα που φοράς, γιατί μου θυμίζεις τελειωμένο γιατρουδάκο στο Ι.Κ.Α Πατησίων.

Α. Λ.