Έγκλημα στο Ψυχικό

Αθήνα: Παλιό Ψυχικό

03:45

Soundtrack: http://www.youtube.com/watch?v=NAZ7hDuPYbo

"Un anno di amor", Ψηλά τακούνια

Είχε χαθεί. Γύρναγε και ξαναγύρναγε στο ίδιο μέρος, σαν να μην έπρεπε να φύγει από 'κει. Περπατούσε γρήγορα, έστριβε πότε αριστερά και πότε δεξιά, δεν είχε καμιά ιδέα πού πήγαινε, ήλπιζε μόνο να βγει στον κεντρικό, να δει έστω ένα αυτοκίνητο. Ένοιωσε ξαφνικά ένα κάψιμο στη γάμπα. Το αγνόησε και συνέχισε να περπατάει. Ο πόνος δυνάμωσε.

Άκουγε τα βήματά της στην άσφαλτο. Δεν υπήρχε και κάποιος να ρωτήσει, από πού να πάει; Είχε περάσει απ' αυτόν τον δρόμο; Δεν ήταν σίγουρη.

Ξαναφόρεσε τον σπασμένο σκελετό. Ο ένας φακός έλειπε. Ο άλλος είχε γίνει κομμάτια, δεν έβλεπε τίποτα.

Ήταν ανάγκη να της τύχει απόψε αυτό;

Προσπάθησε να επιβληθεί και να ξεχάσει τον φόβο της. Τι θα μπορούσε να της συμβεί τέλος πάντων; Θα έβγαινε στον κεντρικό και θα έβρισκε ένα ταξί, δεν ήταν κανένα μωρό. Όρθωσε το ανάστημά της και προχώρησε , πάντα στη μέση του δρόμου… και τότε της φάνηκε πως άκουσε βήματα. Στράφηκε να δει αλλά δεν διέκρινε τίποτα. Ούτε άκουσε κάτι. Προσπάθησε να ξεχωρίσει ανάμεσα στους ασαφείς όγκους των παρκαρισμένων αυτοκινήτων, στις φυλλωσιές και τις δεντροστοιχίες. Όλα της φαίνονταν ίδια, μαύρα.

Κι αν παραμόνευε κανένας ανώμαλος;

Ξαναγύρισε μπροστά της κι άνοιξε το βήμα της. Ο πόνος ξανάρθε, σαν να της έμπηγαν καμένο σίδερο. Της ερχότανε να ουρλιάξει.

Συνέχισε, με πιο αργά βήματα. Αν χρειαζόταν να τρέξει όμως…

Έστριψε απεγνωσμένη στο πρώτο στενό. Είχε ξαναπεράσει από 'δω; Θα πήγαινε ίσια κι όπου την έβγαζε, δεξιά ή αριστερά όμως;

Τα δέντρα της έκλειναν τον ουρανό, τα σπίτια τριγύρω έμοιαζαν έρημα, δεν υπήρχε ψυχή.

Ποτέ πια μονολόγησε, ποτέ πια νύχτα στο Ψυχικό.

Ο δρόμος τέλειωνε σε κάτι πικροδάφνες και πάλι τίποτα, ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, μόνο δέντρα, παρκαρισμένα αυτοκίνητα και σιωπή. Της ερχόταν να κλάψει, ένοιωθε την απελπισία να την κυριεύει… θα ήταν κοντά τέσσερις τώρα και δεν υπήρχε καν ένα μέρος για να σταθεί, ένα παγκάκι, κάτι.

Να στεκόταν να έκανε τι; Δεν μπορούσε να περιμένει να ξημερώσει βέβαια, έπρεπε οπωσδήποτε να βγει απ' αυτόν τον λαβύρινθο… αυτό ήταν, ένας λαβύρινθος.

Και δεν μπορούσε να τρέξει, δεν μπορούσε να βαδίσει καν, η γάμπα της έκαιγε, κάθε βήμα κι αυτό το σουβλί, της ξερίζωνε την καρδιά αυτός ο πόνος.

Σκόνταψε κι έπεσε. Πριν προλάβει να σκεφτεί τα χέρια της χώθηκαν σε κάτι μαλακό.

Ούρλιαξε.

Την κραυγή της την έπνιξε ένας λυγμός, ούρλιαζε έκλαιγε κι έτρεμε απ' τον φόβο της… και δεν μπορούσε να σηκωθεί, ήταν αγκαλιά με κάποιον που κειτόταν στη μέση του δρόμου.

Τραβήχτηκε πέρα ασυναίσθητα. Ο άλλος δεν κουνήθηκε, ήταν νεκρός;

Έπνιξε μια ακόμη κραυγή και σηκώθηκε στα πόδια της. Τώρα της έλειπε και το παπούτσι. Ένοιωθε ότι παρέλυε από τον φόβο, ότι έχανε το μυαλό της, δεν ήταν δυνατόν να της συμβαίνουν όλα αυτά.

Παραπάτησε. Τώρα ένοιωθε πως θα λιποθυμούσε, πως δεν μπορούσε να κρατηθεί όρθια. Κι αυτός; Ποιος ήταν αυτός; Πήρε βαθιές ανάσες και παρακάλεσε να εμφανιστεί κάποιος, δεν μπορεί, κάποιος θα πέρναγε.

Έψαξε κάτω να βρει το παπούτσι της. Ήταν ανάμεσα στα πόδια του. Το φόρεσε και έσκυψε να δει αυτόν τον άνθρωπο. Μπορεί να ήταν μεθυσμένος, να μην ήταν νεκρός. Προσευχήθηκε να ήταν αυτό που σκέφτηκε.

Ο άνθρωπος ήταν πεσμένος μπρούμυτα. Γονάτισε και προσπάθησε να διακρίνει το πρόσωπό του, να δει αν ανέπνεε. Τον άγγιξε και τα δάκτυλά της γλίστρησαν στο μάγουλό του, σε κάτι… ήταν αίμα. Πετάχτηκε πάνω…βοήθεια! ,ούρλιαξε.

Βοήθεια!, ούρλιαξε ξανά και ξανά. Κρατούσε το πρόσωπό της και φώναζε, μόνο αυτό μπορούσε να κάνει.

Δεν είδε καν το περιπολικό που πλησίασε, τους άντρες που έτρεξαν, είχε χάσει κάθε επαφή με το περιβάλλον.

Τώρα ήταν σ' ένα γραφείο κι είχε μπροστά της έναν καφέ. Ένας άγνωστος άντρας την ρωτούσε και την ξαναρωτούσε συνέχεια: γιατί τον σκοτώσατε;

Κι αυτή έλεγε και ξανάλεγε, δεν τον σκότωσα εγώ, δεν τον σκότωσα εγώ.

Γιάννης Πέτσας

http://www.indiktos.gr/product_info.php?products_id=377

Φαινόμενα

• Είδαμε τις Παιδικές ηλικίες των Μπέργκμαν, Ρενουάρ, Λανγκ, Όρσον Γουέλς, Τατί, και Χίτσκοκ, την ζωή ενός πορνογράφου, περιμένουμε ένα γερμανικό κύμα να μας χτυπήσει στα στεγανά και διαβάζουμε την συνέντευξη που πήρε το άλλο μας μισό (Α.Μ.) από την ταλαντούχα Λε Μπεσκό στον Ταχυδρόμο.
• Το LHC έχει ήδη ξεκινήσει και καμία μαύρη τρύπα δεν έχει ανοίξει μέχρι στιγμής. Ο Πάπας κρατάει μούτρα στο ποίμνιό του γιατί δεν ρωτήθηκε αν επιτρέπεται να μελετηθεί το φαινόμενο που γέννησε τον κόσμο.
• Στο Λόφο του Στρέφη, βράδυ Πέμπτης, δυο φίλοι συμφώνησαν στην αγάπη τους για τα δέντρα, τις γάτες, τον βορρά και την γελοιότητα του να πίνεις νερό με μια φέτα λεμόνι.
• Πωλείται αυτοφυές παρτέρι δίπλα στην άσφαλτο της Εθνικής. Ανήκει στην εκκλησία γιατί ο Θεός είναι παντού. Οι πρώτες προσφορές από το κράτος ανέρχονται σε αριθμό που ακολουθείται από τουλάχιστον 6 μηδενικά και φήμες λένε ότι η εκκλησία δεν θα δεχτεί να πέσει κάτω από 7. Πρόκειται για την σπουδαιότερη αγορά του ελληνικού κράτους μιας και σκοπεύει να τοποθετήσει στο παρτέρι σκιερό για να μην κατουράνε οι Έλληνες οδηγοί στον ήλιο.

Brass Music

Τόπος: Westerdoksweg, Westerdokseiland

Χρόνος: 11 μετά ηλίου

Soundtrack:Τειρεσίας-Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Εκεί που ο ήλιος έχει δύσει φαίνεται μόνο ένα πελώριο μεταλλικό κουτί με 3 μικροσκοπικά μπλε παράθυρα.

Στην ανατολή, το δέλτα του Άμστελ ένα κτήριο βυθίζει κι ενώ στο βορρά μπορεί να χιονίζει, στον νότο χορεύουν.

Σαν τρελοί ξανθοί βίκινγκς, εγγλέζοι τζέντλμεν, γάλλοι γευσιγνώστες και γερμανοί μπυροπότες κι εμείς οι δυο μοναδικοί μόνιμοι κάτοικοι του ήχου, αποτυχημένοι τουρίστες τους χαζεύουμε όπως θα κοίταζε ο Ντα Βίντσι τον Νταν Μπράουν. Με κατανόηση και μια μικρή αίσθηση ντροπής.

Σαν να ξέρεις το λάθος που κάνει κάποιος στην προφορική του εξέταση και δεν πρέπει να τον διακόψεις αλλά να τον αφήσεις να ολοκληρώσει και να τον κόψεις. Εμείς οι Βαλκάνιοι εκδρομείς, εσύ με έναν πόλεμο στην πλάτη σου κι εγώ λίγη ανατολή στα φωνητικά μου, σταματήσαμε για λίγο τις πορείες διαμαρτυρίας και πήγαμε να σπουδάσουμε στην Ευρώπη. Λες και δεν είμαστε πρώτοι από τα δεξιά όπως κοιτάς τον χάρτη.

Και χτυπάνε τα κρουστά και τα χάλκινα και τα βιολιά κι όσο πιο πολύ χτυπάνε τόσο πιο πολύ χορεύουν.

Και ξαφνικά θέλουν όλοι να μιλήσουν τη γλώσσα σου στα αγγλικά, θέλουν όλοι να παρασυρθούν στον ρυθμό σου ηλεκτρονικά, θέλουν όλοι να γνωρίσουν την χώρα σου από μακριά.

Και λες ωραία είναι εδώ και δεν νιώθεις τόσο δανεικά τα διαβατήριά σου σε άλλους κόσμους.

Και λες ας χορέψουμε κι εμείς που στην τελική δική μας είναι η μουσική κι αν όχι προσιδιάζει.

Η Αθήνα βράζει, το Βελιγράδι αλλάζει πλευρό κι εδώ γίναμε μόδα.

Δ.Δ.

Wild World

Τόπος: Βιέννη, Αυστρία
Χρόνος: Κάτι μέρες πριν
Soundtrack: Wild Word, Cat Stevens

Μετά από τρελή περιπλάνηση μέσα στην πόλη και πολύ ποδαρόδρομο τουριστικής αξίας, σταματάμε το τρεχαλητό για να φάμε σε ένα εστιατόριο. Είμαστε τρία άτομα και όλα πάνε μια χαρά. Εκεί που καταβροχθίζουμε την πίτσα έρχεται κοντά μας ένα κοριτσάκι που ήταν γύρω στα δέκα. Μας κοιτάει χωρίς να μιλάει και τρέμει μήπως έρθει πιο κοντά ο σερβιτόρος και την διώξει. με τη διεθνή γλώσσα του δυστυχισμένου μας δίνει να καταλάβουμε πως θέλει λίγη πίτσα. Πεινάει. Της δίνουμε η καθεμία από δύο κομμάτια και για πρώτη φορά χαμογελάει. Την ίδια στιγμή ο σερβιτόρος έρχεται απειλητικά κοντά και για να προλάβω τα δράματα, της γνέφω να φύγει και της κλείνω το μάτι. Σε δύο δευτερόλεπτα έχει εξαφανιστεί και το μόνο που προλαβαίνει ο σερβιτόρος (κέρβερος πλέον στα μάτια μου) είναι να μας ρωτήσει αν όλα είναι καλά. Ξεχωρίζω λίγο πιο κάτω την πιτσιρίκα να μασουλάει ευτυχισμένη την πίτσα και όλη η κούραση μου φεύγει...

vivi_kar

Οι άνθρωποι που γράφουνε το ξ με 3

Τόπος: Ιπποκράτους και Ακαδημίας

Χρόνος: Θ

Soundtrack: A well respected man, The Kinks

http://www.youtube.com/watch?v=4WsmSgBRUe4

Δεν με ανησυχεί καθόλου το ίντερνετ. Ούτε ο χρόνος που οι άνθρωποι περνάνε μπροστά από έναν υπολογιστή. Δεν με πειράζει που γυμνώνονται στις οθόνες τους, που τρώνε ναρκαλιεύοντας και που συρρικνώνουν αρχεία μουσικής. Αυτό που με ανησυχεί στον κόσμο πίσω από τους υγρούς κρυστάλλους είναι οι άνθρωποι που γράφουνε το ξ με 3 ή το θ με 8. Και δεν είναι που αγαπώ τον ήχο περισσότερο από το σχήμα, ούτε που δεν τα πάω καλά με τους αριθμούς. Αλλά να, προχτές είδα έναν άνθρωπο στο δρόμο που αγαπούσε πολύ την γυναίκα του. Της μιλούσε στο κινητό και μπορούσες να καταλάβεις τους σιελογόνους σε εγρήγορση, τα πόδια να περιφέρονται σαν παιδικά στους κύκλους του στο πεζοδρόμιο. Κοιτούσε μια ψηλά αφήνοντας το χαμόγελό του να επεκταθεί όταν την άκουγε και χαμηλά, συνωμοτώντας σχεδόν όταν της απαντούσε. Οι ώμοι του είχαν μαζευτεί λιγάκι όχι σαν από φόβο αλλά σαν να αγκάλιαζε τον εαυτό του. Ύστερα έκλεισε το κινητό του και συνέχισε να χαμογελά, δίχως ίχνος πονηριάς, μόνο με προσμονή και με αυτή τη ναρκοληπτική σχεδόν απώλεια της πραγματικότητας. Κοίταξε λίγο γύρω του για να θυμηθεί που βρίσκεται και τι περιμένει. Και τότε ήρθε αυτό που περίμενε και το αγκάλιασε και το σήκωσε ψηλά και το φίλησε και ούτε να ζηλέψεις δεν μπορείς τόση χαρά. Άκουσα μόνο ένα της είπα ότι θα γυρίσω στο γραφείο.

Και είδα ότι όταν το διαβάζεις δεν το βλέπεις, πως τελικά κοιτάζει απ’ την άλλη πλευρά αλλά το μάτι σου κυλά ανυποψίαστο στο γενικό νόημα της λέξης και πως είναι έγκλημα να κάνεις το γράμμα ενώ εσύ ξέρεις μόνο να μετράς.

Δ.Δ.

Φαινόμενα

• Πρόσφατες επιστημονικές παρατηρήσεις (δικές μου) απέδειξαν ότι αν βρεθείτε σε μια όχθη (θάλασσας, λίμνης, ποταμού) με ανθρώπους διαφόρων εθνικοτήτων το ασφαλέστερο και αποτελεσματικότερο είδος μουσικής που μπορείτε όλοι να σιγοτραγουδήσετε είναι οι Beatles και ο Bob Marley.
• Πάρτυ διοργανώνει η ομάδα Κορμοράνος στο Trova (Αθηνάς και Βλαχάδος) για να αποχαιρετίσει τον Αύγουστο (30-31 Αυγούστου). Σύμφωνα με φήμες του Φατσοβιβλίου ο Σατανάς θα κατέβει από την κόλαση. Ας ελπίσουμε ότι θα έχει jet lag.
• Σε υπαίθριο αναψυκτήριο στον προαύλιο χώρο του Μουσείου του Van Gogh φωτογραφήθηκε το εξής μήνυμα δίπλα στο τοπικό σαμπώ: “Tipping is not a Chinese City”. Στην Ψείρα στου Ψυρρή η ίδια φωτογράφος λίγους μήνες πριν απαθανάτισε το μήνυμα « Το Μπουρμπουάρ δεν είναι πόλη της Γαλλίας».
• Φίλοι αναγνώστες δεηθείτε να λάβει επιτέλους τέλος αυτός ο λίβας που καίει τα σπαρτά και να μη νιώθουν όλοι όσοι έχουν επιστρέψει στα γραφεία τους ότι ζουν σε ένα χωροχρονικό ασύμβατο.
• Επειδή η δέησή μας θα αποτύχει (γιατί αν δεν είμαστε άπιστοι είμαστε σίγουρα αμαρτωλοί) το μπλογκ προτείνει μεθόδους αποκατάστασης κανονικότητας του χωροχρόνου: Splash (Βουτιά από οποιοδήποτε ύψος αλλά με μεγάλη ορμή και αποφασιστικότητα) Sloorp (Γλειψιά γρανιτοειδούς πολτού με φρουτώδη γεύση) Sleep (wake me up when the summer ends).

Στο δρόμο

Στο δρόμο για τους θερινούς προορισμούς μας τρώμε φρούτα και μπισκότα σοκολατούχα κρακεράκια και κρουασάν ζεστά από το ράφι ενός Γαλαξία.

Ό,τι ακούμε στ’ αυτοκίνητα ή κατευθείαν στα τύμπανα το ακούμε δυνατά και σχηματίζει την άσφαλτο, το χωματόδρομο και τις στροφές

Παίζουμε σε κάποια ταινία με ψηφιακή επεξεργασία γυαλιών ηλίου. Κουβαλάμε το σπίτι μας σε πλάτες και οχήματα μας ζαλίζουν τα κύματα και κοιμόμαστε σε μέρη απίθανα.

Στο δρόμο για το καλοκαίρι, αφηγούμαστε ιστορίες από άλλα μέρη, έναν άλλο δρόμο που μας είχαν αφιερώσει σε κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό της επαρχίας.

Αυτόματα σχεδόν γινόμαστε στρουμφάκια:Κάποιος είναι ο Γκρινιάρης που δεν του αρέσει ο καφές και κάποιος ο Σπιρτούλης που στήνει τις σκηνές.

Η Στρουμφίτα σκουπίζει το γκαζόν με υγρά μαντηλάκια και ο Παπά Στρούμφ ειρηνοποιός προτείνει παραλίες με μπαράκια.

Και όλα γίνονται χωριά και χώρες και τα λεπτά δεν μετράνε τις ώρες

Στον δρόμο για την επιστροφή σταματάμε να μιλάμε κάποια στιγμή. Μας λείπουν τα μανίκια που πρέπει να σηκώσουμε κι ελέγχουμε τη φωτογραφική όπου τον δρόμο αποτυπώσαμε.

Και κάποιος από μας ακόμα ελπίζει πως ο δρόμος που πήρε ποτέ δεν γυρίζει. Το δέρμα του ξεφλουδίζει
κι σε ένα φινιστρίνι αποφασίζει να καδράρει την κάθε επιλογή.

Τα λέμε το Σεπτέμβρη