Δεκάδες

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή δημιουργούνται δεκάδες που συνοψίζουν τα έτη. Και φέτος ειδικά υπάρχουν δεκάδες που συνοψίζουν την δεκαετία σε δέκα καλύτερα, δέκα χειρότερα, δέκα τόπους, δέκα έργα τέχνης, δέκα λάθη, δέκα στιγμές και δέκα ανθρώπους. Δεν ξέρω γιατί είναι δέκα. Ίσως μέχρι εκεί ξέρουμε σίγουρα όλοι να μετράμε. Το πόρισμα του τύπου είναι ότι τα 00’s ήταν από τις χειρότερες δεκαετίες της ανθρωπότητας και της Ελλάδας ακόμα περισσότερο. Μάλλον έχουν δίκιο. Για αντίδραση το cityspits έφτιαξε την δική του δεκάδα των όμορφων στιγμών της πόλης που το φιλοξενεί, όπως τις έζησε το ίδιο ή του τις αφηγήθηκαν οι κάτοικοί της.

1. Ο Φιλήμονας βγήκε έντρομος από τους Χάρτες στις 11 το βράδυ μιας άνοιξης για να δει δέκα μαλλιάδες να ανοίγουν με μπαλτάδες την άσφαλτο του πάρκινγκ επί της Χαριλάου Τρικούπη και να φυτεύουν το πρώτο θαμνάκι του Πάρκου των Εξαρχείων.

2. Η Ελεάννα βγαίνοντας από το μετρό βρήκε νεαρή κοπέλα πρόθυμη να δεχτεί το ενιαίο εισιτήριό της, διάρκειας μιας ώρας χωρίς να την κοιτάξει σαν να μοιράζει ναρκωτικά.

3. Η Φροσύνη πήρε από γκρεμισμένο κτήριο του Μεταξουργείου την ελληνογαλλική φωτεινή ταμπέλα Οτέλ Λουβρ και ο Δημήτρης την τοποθέτησε στην ταράτσα της πολυκατοικίας τους αλλάζοντας το ξενοδοχειακό τοπίο των Ιλισίων. Όσοι βρίσκονται ψηλά βλέπουν πλέον το τρίγωνο Hilton-Divani Caravel-Οτέλ Λουβρ.

4. Η Δανάη ένα μαύρο καλοκαίρι είδε σε τουαλέτα μπαρ αυτοκόλλητο που έλεγε: Ο γάμος είναι το εισιτήριο για την κοινωνία των συμβιβασμών με την υπογραφή greek gays against gay marriage.

5. Στο φανάρι του Χίλτον εμφανίστηκαν διασκεδαστές ζογκλέρ. Σε μια μαγική στιγμή συνύπαρξης και συνεργασίας Πακιστανός των Φαναριών χρησιμοποίησε για να πείσει τον οδηγό Κώστα το επιχείρημα: Καθαρίσω βλέπει καλύτερα τσίρκο.

6. Σε σχολείο προσφύγων στην Σολωμού Αφγανοί μαθητές κλήθηκαν να διαλέξουν ένα ρήμα ενεργητικής και ένα ρήμα παθητικής φωνής. Απάντησαν Φταίω και Φαντάζομαι.

7. Στο Μοναστηράκι περιπλανώμενος Ιταλός μουσικός είπε στον καθολικό ιρλανδό Φρανκ: I play good Satan music, you buy me drink, ok?

8. Ο Κυριάκος με αφορμή την υποψηφιότητα μεγάλου έλληνα οινοποιού δημιούργησε το σύνθημα: μερλό μερλό για όλο τον λαό!

9. Ο Αλέξανδρος μαζί με έναν φίλο του στόλισαν με πολύχρωμα φωτάκια ξεχειλισμένο κάδο σκουπιδιών στον Περισσό. Η γειτονιά καταχειροκρότησε το καλλιτεχνικό δρώμενο και φρόντισε κάθε νέα σακούλα να ενταχθεί ομαλά στο έργο.

10. Ενα πρωί Γενάρη παίξαμε χιονοπόλεμο στην Πανεπιστημίου. Εύχομαι σύντομα να δούμε ξανά όλοι μια άσπρη μέρα.

Tune in

Χρόνος: 6/12/09

Τόπος: 6/12/09

Soundtrack: There is a light that never goes out, The Smiths

http://www.youtube.com/watch?v=DRtW1MAZ32M

Πόλη μου, τι όμορφα που σε στολίσανε φέτος! Γεμίσανε οι δρόμοι άσπρες μπάλες γυαλιστερές πάνω σε πράσινες και μπλε φορεσιές. Δέκα χιλιάδες είπαν. Στις βιτρίνες σου βάλανε ποδιές ασημένιες και στα πεζοδρόμιά σου πολύχρωμες σακούλες παραφουσκωμένες.

Ριγέ κόκκινες κι άσπρες γιρλάντες κρεμάσανε στα στενά σου. Και που και που ακούς τα πρώτα πυροτεχνήματα να σκάνε. Κάποια που βγάζουνε χρυσές καυτές ριπές και κάποια που γεμίζουνε τους δρόμους με λευκή ομίχλη. Βάλανε σε αυτοκίνητα και σε μηχανές πολύχρωμα λαμπιόνια που στριφογυρίζουν. Κι ένας μεγάλος έλικας με έναν προβολέα σαν φωτορυθμικό πετάει στον ουρανό σου. Ήρθε και μια βροχή την άσφαλτό σου να γυαλίσει και τα οχήματά σου πατάνε φρένο και γεμίζουν κόκκινα φωτάκια τις λεωφόρους. Και την γιορτή μας τη ζηλεύουν σε όλη την γη και περιμένουν κάμερες να την φωτογραφίσουν. Ανοίξανε οι οθόνες σε κάθε σπίτι και όσοι δεν μπορούν να’ ρθουν, μπορούν να σε απολαύσουν από μακριά. Κι όλο για σένα να μιλάνε χωρίς να σε γνωρίζουν. Κι εσύ ένα χαμόγελο δεν σκας σε όλους εμάς που σε αγαπάμε.

Τι σου λείπει;

Δ.Δ.

We proudly present... again!

Ο Κυριάκος Χαρίτος, γνωστός και ως Κ.Χ. παρουσιάζει το πρώτο του ιστορικό μυθιστόρημα-πολεμική ανταπόκριση-κοινωνική ανάλυση μα πάνω από όλα χριστουγεννιάτικο παραμύθι:

Φον Κουραμπιές εναντίον Κόμη Μελομακαρόνη!

Δύο γενναίοι υπερασπιστές της παράδοσης και πολέμιοι της υπογλυκαιμίας απομακρύνονται από τους στρατούς τους την ώρα μιας θύελλας. Ο ανταγωνισμός κι ο δρόμος τους, τους φέρνουν αντιμέτωπους με τα αποκυήματα της φαντασίας του δαιμόνιου Κ.Χ.
Την φαντασία εικονοποίησε η Ντανιέλα Σταματιάδη. Σπεύσατε σε βιβλιοπωλεία και ασημένιους δίσκους! (Πάρτε και χαρτοπετσετούλα)

Ιδού και το Δ.Τ.:Για χρόνια και χρόνια κάθε Χριστούγεννα, Μελομακάρονα και Κουραμπιέδες τρώγανε τα μουστάκια τους στον πιο αστείο πόλεμο του κόσμου... Μια μέρα όμως μια ξαφνική χιονοθύελλα τα άλλαξε όλα. Ο Φον Κουραμπιές, ο κόμης Μελομακαρόνης, μια νηστική αρκούδα, ένας ξενύχτης σκίουρος, ένας κηπουρός ονείρων, κι άλλοι πολλοί χαρακτήρες στην πιο αλλιώτικη χριστουγεννιάτικη περιπέτεια με δυο μεζούρες γέλιο και δύο φλιτζάνια γλύκα!

Καλοφάγωτο!

Accidental cityspit

Τόπος: Ηλεκτρονικός

Χρόνος: Απόγιομα

Soundtrack:http://www.youtube.com/watch?v=Z031l0E_5n4


Αυτό το email μου το έστειλε μια φίλη μου πριν λίγες μέρες. Δεν προορίζεται για cityspit αλλά εγώ νομίζω ότι είναι. Το κάνω λοιπόν copy paste κι ελπίζω να βοηθήσει και στην αναζήτησή της.

"To απόγιομα του Σαββάτου μου άρπαξαν την τσάντα μου στην πλατεία Εξαρχείων.

Μεγάλη, οι δύο τις πλευρές καλύπτονταν από ισομεγέθεις εκτυπώσεις με κούκλες.

Μέσα είχε τα πάντα μου.

Αν την πάρει το πλανόδιο μάτι σας σε κανέναν κάδο ή σε καμία φίλη σας

ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ

Θενκς"

ΕιρήναΠι

Μικροπράγματα

Χρόνος: Η κακιά η ώρα

Τόπος: Πάνω από το κεφάλι σου

Soundtrack:http://www.youtube.com/watch?v=bNbTC6xLVg0&feature=related


Έρχεται ένα πρωί που εκεί που τα μάτια σου στριφογυρίζουν κάτω από τα βλέφαρά σου και τρέχει και λίγο σάλιο στο μαξιλάρι σου σε ξυπνάνε λεπτές νιφάδες σοβά που πέφτουν στο μάγουλό σου, κραδασμοί που απορροφάει το στρώμα σου, ένας ήχος ανάμεσα στον τροπικό καταρράκτη και την ακόμα πιο τροπική καταιγίδα και το άρωμα του καυτού νερού πάνω στο σίδερο.
Πετάγεσαι ωσάν αντιλόπη στην θέα του κυνηγού της και ψάχνεις την πηγή του κακού σε εξηγήσεις όπως σεισμός, αποκάλυψη, εσφαλμένη μέτρηση στο ημερολόγιο των Μάγια, τρομοκρατική επίθεση, θεομηνία που λένε και οι δημοσιογράφοι. Κατεβαίνοντας τις σκάλες. Κοιτάς από το παράθυρό σου.
Ο υπόλοιπος κόσμος είναι ανέπαφος. Ανέφελος ο ουρανός, κλειστοί οι συναγερμοί, ακίνητα τα φωτιστικά, χαλαρές οι δεκοχτούρες. Σκέφτεσαι την φράση, μην το παίρνεις προσωπικά. Ο ήχος συνεχίζεται. Αποφασίζεις να τον ακολουθήσεις. Κάτι που δεν θα έκανε ποτέ μια αντιλόπη με τον κυνηγό της. Ορθώνεται μέσα σου ο homo sapiens, ο Διαφωτισμός, ο Δαρβίνος, ο Γαλιλαίος και τ’ άλλα παιδιά στην πρόταση, υπάρχει κάποια εξήγηση. Ξανά ανεβαίνεις τις σκάλες. Εκεί ήταν πιο δυνατό. Βγαίνεις στο μπαλκόνι. Ω τι θαύμα, ένας πίδακας καυτού νερού ,συγκεχυμένης απόχρωσης ,χύνεται πάνω στα πλακάκια. Κάτι έχει εκραγεί, κάτι που είχε μέσα του καυτό νερό. Και σκουριά.
Και συνειδητοποιείς πόσο πολύ θα ήθελες να έχει ορθωθεί μέσα σου ο ανώνυμος που ανακάλυψε τον τροχό, ο ανώνυμος που σκέφτηκε να φτιάξει το πρώτο λούκι, ο ανώνυμος υδραυλικός της πολυκατοικίας που σε ζαχάρωνε. Και νιώθεις τόσο μεγάλος μαλάκας. Που ξέρεις τόσο λίγα πράγματα για τα πράγματα που χρησιμοποιείς, για τα κτίσματα μέσα στα οποία ζεις, για το όνομα του διαχειριστή που έχεις ξεχάσει, για την ώρα που είναι 6.30 και κανείς δεν έχει πάρει χαμπάρι την ατομική σου συντέλεια.
Και για όλα τα μικροπράγματα που σε κλείνουν για ώρες μέσα στο ίδιο σου το κεφάλι. Η πόλη σου σε βλέπει από χαμηλά να αχνίζεις. Εσύ σκουπίζεις το άσπρο από το μάγουλό σου. Το νερό πλησιάζει τα πόδια σου. Και υποχωρείς.
Δ.Δ.

Cigarette break

Χρόνος: Καλά μπήκε ο Νοέμβρης...

Τόπος: Κάτω από τόνους λάσπης...

Soundtrack: http://www.youtube.com/watch?v=J76CcQ39Q-0

8.43 Δευτέρας. Βροχή με το τουλούμι. Έχω αργήσει αλλά το ρολόι του Δούκα πάει μπροστά. Όσο χρειάζεται κάθε φορά. Σταματημένος στο φανάρι του Φάρου με αδιάβροχο μόνο από πάνω και το jean μούσκεμα. Σιχτιρίζω την ώρα και την στιγμή που έβγαλα το θηρίο στην αθηναϊκή βροχή και σταματάω στην άκρη του δρόμου κάτω από το υπόστεγο του φούρνου φρέσκων προκάτ εδεσμάτων...

Ψάχνω τις τσέπες μου για ψιλά, για να αποφύγω τον χορό-γύρω-από-το-τοτέμ...βγάλε τσάντα, ξεκούμπωσε αδιάβροχο, άνοιξε τσέπη, ψάξε πορτοφόλι, μπας και στεγνώσω τα χέρια μου, πάνω από μια καύτρα. Ότι να 'ναι καύτρα. Καμία τύχη. 100 μέτρα πιο κάτω, παίρνει το μάτι μου ένα 500αράκι να έρχεται. Μου φάνηκε με φόρα. Τον είδα που άνοιγε το παράθυρο. Με προσοχή να μην βραχεί. Και κοντά στο πεζοδρόμιο για να μην λερώσει... Και πέταξε την γόπα. Στριφτό ήταν και έφερε δυο-τρεις γύρες στον αέρα. Δεν τον πρόλαβα. Η λίμνη του Ψυχικού είχε ήδη συγκλονιστεί από το τσουνάμι και τα απόνερα είχαν ήδη αυτοκτονήσει στεγνώνοντας στο μοναδικό ανέπαφο μέχρι στιγμής σημείο. Το εσωτερικό του κράνους και λίγα μαλλιά. Ψιλά δεν έβρισκα με τίποτα. Με πλησιάζει ένα παλικάρι...

- Φιλαράκι έχεις ένα ευρώ να πάρω ένα μάλμπορο?

Είχε προτεταμένη τη χούφτα του με μερικά λιανά μέσα. Με μια γρήγορη ματιά μετράω τα λεφτά που είχε μαζέψει.

Ρε μαγκάκι, του λέω, έχεις αρκετά χρήματα για να πάρεις τσιγάρα. Έχεις 2.50 ευρώ. Μπορείς να πάρεις τα Ρόκετ τα 40αρια.

- Ε όχι Ρόκετ ρε φιλαράκι, αυτά θα μου χαλάσουν το λαιμό.

Τσιγάρο δεν έκανα...

Γ.Ν.

Ένα βράδυ στη Γύρα – Τα μάτια

Τόπος: Αθήνα

Χρόνος: 8 Ιουλίου 2009

Soundtrack: http://www.youtube.com/watch?v=jsd8Ky8oiSo

Και ξάφνου δεν είμαι εγώ αυτός που διηγείται την ιστορία αλλά κάποιος άλλος που βρίσκεται απ’ έξω και κοιτάζει έναν χαρούμενο τύπο μόνο του σ’ ένα παγκάκι στην πλατεία Εξαρχείων ένα βράδυ Ιουλίου. Και λέει αυτός ο άλλος, «Ένα αταίριαστο ζευγαράκι περνάει μπροστά απ’ το παγκάκι», το δικό μου εννοεί, «ψάχνοντας πού θα πάει, επάνω σ’ αυτό με την αυλή; ή στο ΔΙΠΛΟ; δεν μπορούν να θυμηθούν πού περνάνε καλύτερα, πού τους αρέσει να πηγαίνουν. Αγκαλιάζονται σταματημένοι περιμένοντας ν’ αποφασίσουν. Το αγόρι είναι γεροδεμένο, πιθανότατα ασχολείται με υπολογιστές και το κορίτσι έχει γυμνές γάμπες· είναι κοντούλα, τα μάτια της σαρώνουν τα πρόσωπα γύρω της, στο στόμα της η γλώσσα της δουλεύει ακατάπαυστα σαλιώνοντας και στεγνώνοντας το εσωτερικό του, δεν δίνει δεκάρα για το πού θα πάνε. Το αγόρι της κοιτάζει δεξιά κι αριστερά, αμήχανος κάτω από το βάρος της επιλογής. Το κορίτσι εστιάζει στον χαρούμενο τύπο στο παγκάκι. Αρχίζει να παίζει. Τον κοιτάζει με μανία επειδή δεν μπορεί να του μιλήσει. Ρίχνει όλη την προσωπικότητά της στο βλέμμα της για να του κινήσει την προσοχή, έτσι όπως κάνουν οι ανώριμοι άνθρωποι που εξαντλούνται στα κοιτάγματα και μετά δεν έχουν να προσθέσουν τίποτα. Τεντώνει στα άκρα την προσήλωσή της για να γίνει σημαντική, να του μείνει αξέχαστη. Ξερογλείφεται και αναστενάζει αδιόρατα. Ο τύπος στο παγκάκι», εμένα εννοεί, «τσιμπάει το βλέμμα και το βάζει στην τσέπη του. Κάπου θα χρειαστεί, σκέφτεται. Το αγόρι αποφασίζει: σ’ αυτό με την αυλή. Σφίγγει το κορίτσι και γυρίζοντας την πλάτη τους πάνε να χαρούν το βράδυ τους. Ο τύπος στο παγκάκι χαμογελάει· σαν να ‘χει κλέψει στα χαρτιά και δεν τον κατάλαβε κανείς.»

Δ.Κ.